กจ กิจการ, บทที่ กิจการ, บทที่ 5
อานาเนียกับสัปฟีรา
ชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียกับภรรยาชื่อสัปฟีราได้ขายที่ดินผืนหนึ่ง ภรรยารู้ดีว่าเขาเก็บเงินส่วนหนึ่งไว้เอง แล้วเอาเงินส่วนที่เหลือมาวางที่เท้าของอัครทูต
เปโตรจึงถามว่า “อานาเนีย ทำไมให้ซาตานครอบงำจิตใจจนโกหกต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ และเก็บเงินค่าที่ดินส่วนหนึ่งไว้เอง กดว 30:2; ปญจ 5:4ที่ดินนั้นก็เป็นของเจ้าก่อนขายไปไม่ใช่หรือ พอขายแล้ว เงินก็ยังอยู่ในอำนาจของเจ้าไม่ใช่หรือ อะไรทำให้เจ้าคิดทำอย่างนี้ เจ้าไม่ได้โกหกมนุษย์แต่โกหกพระเจ้า”
เมื่ออานาเนียได้ยินอย่างนั้น ก็ล้มลงและสิ้นใจ คนที่ได้ยินเรื่องนี้ต่างตกใจกลัว พวกคนหนุ่มออกมาห่อศพเขา แล้วหามออกไปฝัง
หลังจากนั้นราวสามชั่วโมง ภรรยาของเขาก็เดินเข้ามาโดยที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เปโตรถามเธอว่า “บอกเราสิว่า เจ้ากับอานาเนียขายที่ดินได้เงินมาเท่านี้ใช่หรือไม่”
เธอตอบว่า “ใช่ เจ้าค่ะ”
เปโตรจึงพูดกับเธอว่า “พวกเจ้ากล้าลองดีกับพระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้อย่างไร ฟังนะ! เท้าของพวกคนฝังศพสามีเจ้าก็อยู่ที่ประตู และเขาจะหามเจ้าออกไปด้วย”
ทันใดนั้นเธอก็ล้มลงสิ้นใจแทบเท้าเปโตร พวกคนหนุ่มเข้ามา เมื่อเห็นว่าเธอตายแล้วก็หามศพออกไปฝังข้างสามี ทั่วคริสตจักรและทุกคนที่ได้ยินเรื่องนี้พากันเกรงกลัวยิ่งนัก
อัครทูตรักษาคนมากมาย
อัครทูตทำหมายสำคัญและปาฏิหาริย์หลายอย่างท่ามกลางประชาชน และผู้เชื่อมักชุมนุมกันที่เฉลียงของโซโลมอน กจ 2:43; รม 5:19คนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าเข้ามาร่วมด้วย แม้ว่าจะเคารพพวกเขาอย่างยิ่ง ถึงกระนั้น จำนวนคนที่มาเชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งชายหญิง กจ 2:47; กจ 11:21จึงมีผู้คนหามคนเจ็บป่วยมาที่ถนน ให้นอนบนที่นอนและเสื่อ เพื่อว่าอย่างน้อยเมื่อเปโตรเดินผ่านมา เงาของเขาอาจจะพาดลงบนคนป่วย ฝูงชนจากเมืองรอบๆ เยรูซาเล็มมาชุมนุมกัน พาคนป่วยและคนที่ทรมานจากวิญญาณโสโครกมา และทุกคนก็ได้รับการรักษาให้หาย
อัครทูตถูกข่มเหง
มหาปุโรหิตกับพวกพ้องซึ่งอยู่ในกลุ่มสะดูสีก็อิจฉา พวกเขาจับเหล่าอัครทูตไปขังคุกสาธารณะ แต่ในตอนกลางคืน ทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้าเปิดประตูคุก แล้วพาพวกอัครทูตออกไป และบอกว่า “จงไปยืนในลานวิหาร และเล่าให้ประชาชนฟังเรื่องชีวิตใหม่ทั้งหมดนี้”ยน 6:68
พอรุ่งเช้าพวกอัครทูตจึงไปที่ลานวิหารตามที่ได้ยินและเริ่มสอนประชาชน
เมื่อมหาปุโรหิตกับพวกมาถึง ก็เรียกประชุมสภาแซนเฮดริน คือกลุ่มผู้อาวุโสทั้งหมดของอิสราเอล แล้วให้คนไปนำตัวอัครทูตมาจากคุก แต่เมื่อพวกเจ้าหน้าที่ไปถึงคุกก็ไม่พบอัครทูต จึงกลับมารายงานว่า “พวกเราเห็นคุกปิดไว้อย่างแน่นหนา ยามก็ยืนเฝ้าประตูกัน แต่พอเปิดดูก็ไม่พบใครเลย” พอหัวหน้ายามเฝ้าวิหารกับหัวหน้าปุโรหิตได้ฟังก็งง สงสัยว่าเรื่องนี้จะเป็นอย่างไรต่อ
แล้วมีคนหนึ่งเข้ามาบอกว่า “ดูสิ! พวกนั้นที่ท่านขังไว้กำลังยืนสอนผู้คนอยู่ในลานวิหาร” หัวหน้ายามกับเจ้าหน้าที่จึงไปนำตัวอัครทูตมา แต่ไม่กล้าใช้กำลัง เพราะกลัวถูกคนเอาหินขว้าง
อัครทูตถูกคุมตัวมายืนต่อหน้าสภาแซนเฮดริน มหาปุโรหิตพูดว่า “เราสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้พวกเจ้าสอนโดยพูดนามนี้ แต่เจ้าก็สอนไปทั่วเยรูซาเล็ม ตั้งใจโทษว่าเราผิดเรื่องความตายของชายคนนี้”มธ 27:25; กจ 2:22; กจ 3:13; กจ 4:18
เปโตรกับอัครทูตคนอื่นๆ ตอบว่า “พวกเราต้องเชื่อฟังพระเจ้ามากกว่าเชื่อฟังมนุษย์ กจ 4:19พระเยซูผู้ซึ่งท่านฆ่าโดยตรึงบนไม้กางเขนนั้น พระเจ้าของบรรพบุรุษเรา ได้ทำให้ฟื้นขึ้นแล้ว กจ 3:15พระเจ้ายกพระเยซูขึ้นไปอยู่ทางด้านขวามือของพระเจ้า ในฐานะองค์เจ้าชายและพระผู้ช่วยให้รอด เพื่อจะให้อิสราเอลกลับใจใหม่ และได้รับการยกโทษบาป กจ 2:33; กจ 4:12; 1 ยน 2:1พวกเราเป็นพยานในเรื่องนี้ และพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งพระเจ้าให้กับทุกคนที่เชื่อฟังพระองค์ ก็เป็นพยานด้วย”ยน 15:26; กจ 3:15
เมื่อพวกสมาชิกสภาได้ยินก็โกรธจัด และต้องการฆ่าพวกอัครทูต แต่ฟาริสีคนหนึ่งชื่อกามาลิเอล เป็นครูสอนกฎบัญญัติที่คนนับถือ ได้ยืนขึ้นในสภาแซนเฮดริน แล้วสั่งให้นำตัวพวกอัครทูตออกไปข้างนอกสักครู่ จากนั้นจึงพูดกับสมาชิกสภาว่า “ชนชาวอิสราเอล พิจารณาสิ่งที่ท่านจะทำกับคนเหล่านี้ให้ดี ก่อนหน้านี้ คนชื่อธุดาสอวดอ้างเป็นคนสำคัญ มีคนติดตามประมาณสี่ร้อยคน พอเขาถูกฆ่าพรรคพวกของเขาก็แยกย้ายกันไป และก็จบแค่นั้น กจ 21:38ต่อมาก็เป็นยูดาสชาวกาลิลีได้ขึ้นมานำคนก่อจลาจล ในช่วงที่มีการจดทะเบียนสำมะโนครัว เขาถูกฆ่าตายด้วยเช่นกัน และพวกพ้องทั้งหมดก็กระจัดกระจายไป ลก 2:2ฉะนั้น ข้าพเจ้าขอแนะนำว่าอย่าไปยุ่งกับคนพวกนี้เลย! ปล่อยเขาไปเถอะ! เพราะถ้าเป้าหมายหรือการงานของเขามาจากมนุษย์ ก็จะล้มเหลวไปเอง มธ 15:13แต่ถ้ามาจากพระเจ้า พวกท่านก็หยุดเขาไม่ได้ จะกลายเป็นว่าตัวท่านเองนั่นแหละ ที่ต่อสู้กับพระเจ้า”ลก 21:15
เขาทั้งหลายฟังแล้วก็คล้อยตาม จึงเรียกตัวเหล่าอัครทูตเข้ามา โบยตีพวกเขา และสั่งห้ามพูดนามของพระเยซูอีก แล้วปล่อยตัวไป
พวกอัครทูตจึงออกจากสภาแซนเฮดรินด้วยใจยินดี เพราะถือว่าตนได้รับเกียรติ ให้ทนอับอายเพื่อนามนั้น มธ 5:10; ยก 1:2; 1 ปต 4:13; 2 คร 6:10; 2 คร 12:10; ฮบ 10:34ทุกๆ วันในลานวิหารและตามบ้าน พวกเขาไม่เคยหยุดสอน และประกาศข่าวประเสริฐว่าพระเยซูคือพระเมสสิยาห์