ฮบ ฮีบรู, บทที่ ฮีบรู, บทที่ 7
ปุโรหิตเมลคีเซเดค
เมลคีเซเดคผู้นี้เป็นกษัตริย์แห่งซาเลม และเป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้สูงสุด ท่านได้พบอับราฮัมที่กลับมาจากการรบชนะกษัตริย์และอวยพรเขา ปฐม 14:18อับราฮัมมอบหนึ่งในสิบจากของทั้งหมดแก่เมลคีเซเดค ประการแรกชื่อเมลคีเซเดคหมายถึง “กษัตริย์แห่งความชอบธรรม” และประการต่อมา “กษัตริย์แห่งซาเลม” ก็หมายถึง “กษัตริย์แห่งสันติสุข” ไม่มีบันทึกว่าใครเป็นพ่อหรือแม่ ไม่มีบันทึกลำดับวงศ์ตระกูล ไม่มีบันทึกวันเริ่มต้นหรือวันสิ้นสุดชีวิต เมลคีเซเดคเป็นปุโรหิตตลอดกาลเหมือนพระบุตรของพระเจ้า
ลองคิดดูว่าเมลคีเซเดคยิ่งใหญ่ขนาดไหน แม้แต่อับราฮัมบรรพบุรุษของเรา ยังมอบหนึ่งในสิบจากของที่ริบมาให้ท่าน กฎบัญญัติระบุให้เชื้อสายเลวีที่เป็นปุโรหิตนั้น เก็บสิบลดจากประชาชน คือจากพี่น้องอิสราเอล แม้ว่าพวกเขาก็สืบเชื้อสายมาจากอับราฮัมด้วย กดว 18:21; ฉธบ 18:1; ยชว 14:4ส่วนเมลคีเซเดคไม่ได้สืบเชื้อสายจากเลวี แต่ก็รับสิบลดจากอับราฮัม และอวยพรเขาผู้ได้รับคำสัญญาจากพระเจ้า ปฐม 12:2; ปฐม 14:20ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ใหญ่ให้พรผู้น้อย ในกรณีหนึ่ง ผู้รับสิบลดเป็นมนุษย์ที่ต้องตาย แต่อีกกรณี ผู้รับเป็นผู้ที่ได้รับการประกาศว่ามีชีวิตอยู่ อาจพูดได้ว่า เลวีผู้ที่ได้รับสิบลดนั้น ก็ได้ให้สิบลดผ่านทางอับราฮัม เพราะเมื่อเมลคีเซเดคได้พบอับราฮัมนั้น เลวียังอยู่ในสายเลือดของอับราฮัมบรรพบุรุษของเขา
พระเยซูเป็นเหมือนเมลคีเซเดค
ถ้ามนุษย์บรรลุความสมบูรณ์แบบที่พระเจ้าประสงค์ได้ทางระบอบปุโรหิตของเลวี (เพราะประชาชนได้รับกฎบัญญัติทางระบอบนี้) แล้วทำไมยังต้องมีปุโรหิตอีกคนตามแบบของเมลคีเซเดค ไม่ใช่ตามแบบของอาโรน กท 2:21; ฮบ 8:7เพราะเมื่อระบอบปุโรหิตเปลี่ยน กฎบัญญัติก็ต้องเปลี่ยนด้วย พระองค์ที่เรากำลังพูดถึงนี้มาจากเผ่าอื่น และไม่มีใครจากเผ่านี้เคยรับใช้ที่แท่นบูชา เพราะเห็นได้ชัดเจนว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราสืบเชื้อสายมาจากเผ่ายูดาห์ ซึ่งเป็นเผ่าที่โมเสสไม่เคยพูดถึงเรื่องปุโรหิตเลย ปฐม 49:8; มธ 2:6; วว 5:5และสิ่งที่เราพูดนั้นจะเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น ถ้ามีปุโรหิตอีกผู้หนึ่งเฉกเช่นเมลคีเซเดคปรากฏตัวขึ้น ผู้ที่ได้เป็นปุโรหิตโดยไม่อาศัยระเบียบปฏิบัติตามบรรพบุรุษ แต่โดยอานุภาพแห่งชีวิตซึ่งไม่อาจทำลายได้ ตามที่ประกาศไว้ว่า
“ท่านเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์
ตามแบบของเมลคีเซเดค”7:17 สดด.110:4สดด 110:4; ฮบ 5:6
ระเบียบปฏิบัติเดิมถูกล้มเลิกเพราะอ่อนแอและไร้ประโยชน์ อสย 1:11; รม 8:3; กท 4:9(เพราะกฎบัญญัติไม่ได้ทำให้อะไรสมบูรณ์ได้เลย) แต่มีความหวังที่ดีกว่าเข้ามา ซึ่งช่วยให้เราเข้าใกล้พระเจ้ายน 1:17; กจ 13:39; รม 5:2
และพระเจ้ายืนยันเรื่องนี้ด้วยคำสาบาน ขณะที่คนอื่นๆ ได้เป็นปุโรหิตโดยไม่มีคำสาบาน แต่พระเยซูขึ้นเป็นปุโรหิตด้วยคำสาบาน เมื่อพระเจ้าพูดกับพระองค์ว่า
“องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ปฏิญาณแล้ว
และจะไม่เปลี่ยนใจ คือ
‘ท่านเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์’ ”7:21 สดด.110:4สดด 110:4
เพราะด้วยคำสาบานนี้ พระเยซูจึงเป็นผู้ค้ำประกันพันธสัญญาที่ดีกว่าฮบ 8:6
ปุโรหิตเหล่านั้นสืบทอดตำแหน่งกันมาหลายคน เพราะความตายขัดขวางไม่ให้พวกเขาทำหน้าที่ต่อไป แต่เพราะพระเยซูมีชีวิตอยู่ตลอดกาลจึงเป็นปุโรหิตถาวรนิรันดร์ ฉะนั้นพระองค์จึงสามารถช่วยคนที่มาหาพระเจ้า ผ่านทางพระองค์ให้รอดได้อย่างสมบูรณ์7:25 หรือ ตลอดไป เพราะพระองค์มีชีวิตอยู่เพื่อวิงวอนแทนพวกเขาเสมอ1 ยน 1:2; รม 8:34; 1 ทธ 2:5
มหาปุโรหิตเช่นนี้แหละที่เราต้องการ คือปุโรหิตผู้บริสุทธิ์ ดีไม่มีที่ติ ไร้มลทิน แยกจากคนบาป เป็นที่เทิดทูนเหนือฟ้าสวรรค์ อพย 28:38; ลก 1:35; 1 ปต 2:22พระเยซูไม่ต้องถวายเครื่องบูชาทุกวัน เหมือนมหาปุโรหิตคนอื่น ซึ่งตอนแรกต้องถวายสำหรับบาปของตัวเอง แล้วจึงถวายสำหรับบาปของประชาชน พระเยซูถวายตนเองเป็นเครื่องบูชาครั้งเดียวสำหรับบาปของทุกคนตลอดกาล ลนต 16:11กฎบัญญัตินั้นแต่งตั้งคนอ่อนแอเป็นมหาปุโรหิต แต่คำปฏิญาณซึ่งมาภายหลังกฎบัญญัติได้แต่งตั้งพระบุตร ผู้ซึ่งพระเจ้าทำให้สมบูรณ์เป็นนิตย์ฮบ 7:20