ยก ยากอบ, บทที่ ยากอบ, บทที่ 2
อย่าลำเอียง
พี่น้องทั้งหลาย ในฐานะที่ท่านเป็นผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้มีสง่าราศีของเรา อย่าลำเอียงเลย ลนต 19:15สมมุติว่ามีคนหนึ่งใส่แหวนทองและแต่งตัวดีเข้ามาในที่ประชุม และมีคนยากจนแต่งตัวซอมซ่อเข้ามาด้วย ถ้าท่านสนใจเป็นพิเศษต่อคนที่แต่งตัวดี และพูดว่า “เชิญนั่งที่ดีๆ ตรงนี้เถิด” แต่พูดกับคนจนว่า “ยืนตรงนั้น” หรือ “นั่งบนพื้นแทบเท้าเรา” ท่านก็แบ่งชนชั้น และตัดสินคนด้วยความคิดชั่วร้ายไม่ใช่หรือ
พี่น้องที่รักจงฟัง พระเจ้าเลือกคนยากจนในสายตาของโลกให้ร่ำรวยในความเชื่อ และให้รับอาณาจักรที่สัญญาไว้กับคนที่รักพระองค์ไม่ใช่หรือ อพย 20:6; มธ 5:3แต่ท่านกลับดูถูกคนจน คนรวยไม่ใช่หรือที่ขูดรีดและลากท่านขึ้นศาล พวกเขาไม่ใช่หรือที่ลบหลู่นามอันสูงส่งของพระองค์ ซึ่งเป็นเจ้าของพวกท่าน
หากท่านทำตามกฎบัญญัติของพระเจ้าในพระคัมภีร์จริงๆ ที่ว่า “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง”2:8 ลนต.19:18 ท่านก็ทำถูกแล้ว ลนต 19:18; มธ 5:43แต่ถ้าท่านลำเอียงท่านก็ทำบาป และถูกกฎบัญญัติตัดสินว่าเป็นผู้ละเมิดกฎ ลนต 19:15เพราะใครทำตามกฎบัญญัติทั้งหมดแต่พลาดไปจุดเดียว ก็ผิดเท่ากับละเมิดกฎบัญญัติทั้งหมด มธ 5:19เพราะพระองค์ผู้พูดว่า “อย่าคบชู้”2:11 อพย.20:14; ฉธบ.5:18 ก็พูดด้วยว่า “อย่าฆ่าคน”2:11 อพย.20:13; ฉธบ.5:17 แม้ท่านไม่คบชู้แต่ฆ่าคน ท่านก็ละเมิดกฎบัญญัติอพย 20:13; มธ 19:18
จงพูดและทำอย่างคนที่จะรับการตัดสินด้วยกฎซึ่งให้เสรีภาพ เพราะคนที่ไร้ความเมตตาจะถูกตัดสินโดยไร้ความเมตตา ความเมตตาย่อมมีชัยเหนือการพิพากษาสภษ 21:13; มธ 6:15
ความเชื่อและการกระทำ
พี่น้องทั้งหลาย ถ้าคนหนึ่งอ้างว่ามีความเชื่อแต่ไม่มีการกระทำ จะมีประโยชน์อะไร ความเชื่อแบบนี้ช่วยเขาให้รอดได้หรือ มธ 7:26สมมุติว่าพี่น้องคนไหนขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหารประจำวัน ลก 3:11; 1 ยน 3:17ถ้าท่านคนหนึ่งพูดกับเขาว่า “ขอให้ไปเป็นสุข ร่างกายอบอุ่นและอิ่มท้องเถิด” แต่ไม่ให้ปัจจัยทางกายกับเขา จะมีประโยชน์อะไร เช่นกัน ความเชื่ออย่างเดียว ถ้าไม่มีการกระทำ ความเชื่อนั้นก็ตายแล้ว
แต่บางคนจะพูดว่า “ท่านมีความเชื่อ ส่วนข้าพเจ้ามีการกระทำ”
จงแสดงความเชื่อของท่านที่ไม่มีการกระทำมา แล้วข้าพเจ้าจะแสดงความเชื่อด้วยการกระทำให้ดู ท่านเชื่อว่ามีพระเจ้าองค์เดียวก็ดีแล้ว แม้แต่พวกผีก็เชื่ออย่างนั้น และกลัวจนตัวสั่นมก 1:24; มก 12:29; กจ 19:15
พวกคนเขลา เจ้าต้องการหลักฐานว่าความเชื่อที่ไม่มีการกระทำนั้นไร้ประโยชน์2:20 ฉบับสำเนาเก่าแก่บางฉบับว่า ตายแล้วใช่ไหม อับราฮัมบรรพบุรุษของเราได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้ชอบธรรม ก็เพราะการกระทำของเขาที่มอบอิสอัคลูกชายบนแท่นบูชาไม่ใช่หรือ ปฐม 22:9; ฮบ 11:17ท่านเห็นแล้วว่า ความเชื่อและการกระทำของเขาทำงานควบคู่กัน ความเชื่อของเขาสมบูรณ์ด้วยสิ่งที่เขาทำ และเป็นจริงตามพระคัมภีร์ที่ว่า “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และความเชื่อนี้ถือว่าเป็นความชอบธรรมของเขา”2:23 ปฐก.15:6 และอับราฮัมได้ชื่อว่าเป็นสหายของพระเจ้า ปฐม 15:6; 2 พศด 20:7; อสย 41:8; รม 4:3; กท 3:6จะเห็นว่าคนที่ได้รับการพิจารณาว่าชอบธรรมก็ด้วยการกระทำของเขา ไม่ใช่ความเชื่อเพียงอย่างเดียว
เช่นกัน แม้แต่ราหับหญิงโสเภณีก็ได้รับการพิจารณาว่าชอบธรรม เพราะการกระทำเมื่อเธอให้ที่พักแก่พวกสอดแนม และส่งพวกเขาไปอีกทางหนึ่ง ยชว 2:1; ฮบ 11:31ร่างกายที่ปราศจากวิญญาณตายแล้วฉันใด ความเชื่อที่ปราศจากการกระทำก็ตายแล้วฉันนั้น