ฮบ ฮีบรู, บทที่ ฮีบรู, บทที่ 9
การนมัสการในพลับพลาของโลกนี้
พันธสัญญาแรกนั้นมีกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการนมัสการและมีสถานศักดิ์สิทธิ์ของโลกนี้ มีการตั้งพลับพลาขึ้น ในห้องแรกมีเชิงตะเกียง โต๊ะและขนมปังศักดิ์สิทธิ์ เรียกห้องนี้ว่าสถานศักดิ์สิทธิ์ อพย 40:1หลังม่านชั้นที่สองมีห้องซึ่งเรียกว่า สถานศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ในห้องนี้มีแท่นทองคำสำหรับเผาเครื่องหอมและหีบพันธสัญญาหุ้มทองคำ ภายในหีบมีโถทองคำบรรจุมานา ไม้เท้าของอาโรนซึ่งผลิตาออกมา และแผ่นศิลาแห่งพันธสัญญา อพย 16:33; กดว 17:10; ฉธบ 10:1; 1 พกษ 8:9; 2 พศด 5:10เหนือหีบนั้นมีรูปปั้นเครูบแห่งองค์ผู้มีสง่าราศีกางปีกออกคลุมฝาหีบซึ่งเป็นที่ลบล้างบาป แต่ตอนนี้เราไม่สามารถพูดในรายละเอียดของสิ่งเหล่านี้ได้อพย 25:18
เมื่อจัดทุกสิ่งตามนี้แล้ว พวกปุโรหิตก็เข้าไปในห้องชั้นนอกเป็นประจำเพื่อปฏิบัติหน้าที่ แต่มีเพียงมหาปุโรหิตเท่านั้นที่เข้าไปห้องชั้นในได้ปีละครั้ง และต้องนำเลือดเข้าไปถวายเพื่อตัวเอง และเพื่อบาปที่ประชาชนได้ทำลงไปโดยไม่เจตนา อพย 30:10; ลนต 16:2พระวิญญาณบริสุทธิ์แสดงให้เห็นด้วยสิ่งนี้ว่า ทางเข้าสู่สถานศักดิ์สิทธิ์ที่สุดจะยังไม่เปิดเผย ตราบใดที่พลับพลาแรกยังตั้งอยู่ นี่เป็นภาพสำหรับยุคปัจจุบัน แสดงให้เห็นว่าของถวายและเครื่องบูชาเหล่านั้น ไม่สามารถชำระจิตสำนึกของผู้ถวายได้ ฮบ 7:19; ฮบ 10:1สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องของอาหาร เครื่องดื่ม และการชำระต่างๆ ตามระเบียบพิธี เป็นข้อปฏิบัติภายนอกที่จะใช้บังคับจนกว่าจะถึงเวลาของระบบใหม่ลนต 11:2; กดว 19:7; รม 14:17
โลหิตของพระคริสต์
แต่เมื่อพระคริสต์มาในฐานะมหาปุโรหิตแห่งสิ่งประเสริฐซึ่งได้มาถึงแล้ว9:11 ฉบับสำเนาเก่าแก่บางฉบับว่า ซึ่งจะมา พระองค์ก็เข้าไปสู่พลับพลาที่ยิ่งใหญ่และสมบูรณ์ยิ่งกว่าซึ่งไม่ได้สร้างด้วยมือมนุษย์ กล่าวคือ ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้ ฮบ 10:1พระองค์ไม่ได้เข้าไปด้วยเลือดแพะและลูกวัว แต่เข้าไปสู่สถานศักดิ์สิทธิ์ที่สุดด้วยเลือดของพระองค์เองเพียงครั้งเดียวสำหรับตลอดกาล จึงได้มาซึ่งการไถ่บาปชั่วนิรันดร์ ฮบ 10:12ถ้าเลือดแพะ เลือดวัวตัวผู้และเถ้าของวัวตัวเมีย ที่ประพรมลงบนคนซึ่งโดยตามระเบียบพิธีแล้วมีมลทิน ยังชำระเขาให้บริสุทธิ์สะอาดภายนอกได้ ลนต 16:14; กดว 19:4แล้วโลหิตของพระคริสต์ ผู้ซึ่งโดยทางพระวิญญาณนิรันดร์ได้ถวายพระองค์เองอย่างปราศจากตำหนิแด่พระเจ้า จะยิ่งชำระจิตสำนึกของเราจากการกระทำที่นำไปสู่ความตาย9:14 หรือ จากพิธีกรรมซึ่งไร้ประโยชน์ ได้มากสักเท่าใด เพื่อเราจะรับใช้พระเจ้าผู้มีชีวิตอยู่ลก 1:74; ยน 17:19; 1 ยน 1:7; ทต 2:14; วว 1:5
ด้วยเหตุนี้ พระคริสต์เป็นคนกลางของพันธสัญญาใหม่ เพื่อให้ผู้ที่พระเจ้าเรียกมานั้นจะได้รับมรดกนิรันดร์ตามสัญญา เพราะพระคริสต์ได้ตายเพื่อเป็นค่าไถ่ ปลดปล่อยพวกเขาให้เป็นอิสระจากบาปที่ก่อขึ้นภายใต้พันธสัญญาแรก1 ปต 3:18; รม 5:6
ในกรณีของพินัยกรรม9:16 ภาษากรีกเป็นคำเดียวกับ พันธสัญญา เช่นเดียวกับข้อ 17 จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าผู้ทำพินัยกรรมตาย เพราะพินัยกรรมจะบังคับใช้ได้ก็ต่อเมื่อผู้ทำตายแล้ว แต่ถ้าผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่พินัยกรรมก็ไม่มีผลอะไร กท 3:15นี่คือเหตุผลที่แม้พันธสัญญาแรกก็ไม่มีผลบังคับใช้ หากปราศจากเลือด เมื่อโมเสสประกาศกฎบัญญัติทุกข้อแก่ประชาชนแล้ว เขาก็นำเลือดลูกวัวกับน้ำ ขนแกะสีแดง และกิ่งหุสบ มาประพรมหนังสือม้วนและประชาชนทั้งหมด อพย 12:22; ลนต 16:14เขากล่าวว่า “นี่คือเลือดแห่งพันธสัญญาซึ่งพระเจ้าสั่งให้พวกท่านรักษาไว้”9:20 อพย.24:8 อพย 24:8และเขาเอาเลือดประพรมทั้งพลับพลาและทุกสิ่งที่ใช้ในพิธีต่างๆ อันที่จริง กฎบัญญัติกำหนดให้ชำระแทบทุกสิ่งด้วยเลือด และไม่มีการยกโทษบาปหากปราศจากการหลั่งเลือด
ฉะนั้น จึงจำเป็นต้องชำระแบบจำลองของสวรรค์ให้บริสุทธิ์ด้วยเครื่องบูชาเหล่านี้ แต่ของในสวรรค์เองต้องชำระด้วยเครื่องบูชาที่ดีกว่านี้ เพราะพระคริสต์ไม่ได้เข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นซึ่งเพียงจำลองจากของจริงแท้เท่านั้นแต่พระองค์ได้เข้าสู่สวรรค์และปรากฏอยู่ต่อหน้าพระเจ้าเพื่อเรา พระองค์ไม่ได้ขึ้นสวรรค์เพื่อถวายตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แบบที่มหาปุโรหิตเข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ที่สุดทุกปีพร้อมกับเลือดที่ไม่ใช่ของเขาเอง ถ้าไม่อย่างนั้น พระคริสต์คงต้องทนทุกข์หลายครั้งนับแต่สร้างโลก แต่พระองค์ปรากฏในปลายยุคเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เพื่อขจัดบาปโดยการถวายตนเองเป็นเครื่องบูชา เหมือนที่มนุษย์ถูกกำหนดให้ตายครั้งเดียว และหลังจากนั้นจะต้องเจอการพิพากษา พระคริสต์ก็ถวายตนเองเพียงครั้งเดียวเพื่อลบล้างบาปของคนมากมาย และพระองค์จะปรากฏตัวเป็นครั้งที่สอง ไม่ใช่เพื่อแบกรับบาป แต่เพื่อนำความรอดมายังผู้ที่รอคอยพระองค์1 ปต 3:18; รม 5:6