สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 12
ใครที่รักวินัยก็รักความรู้
แต่ใครที่เกลียดคำตักเตือนก็โง่เขลาสภษ 10:17
คนดีย่อมได้รับความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์
แต่พระองค์ประณามคนที่คิดแผนชั่ว
ไม่มีใครมั่นคงอยู่ได้ด้วยความชั่ว
แต่รากของคนชอบธรรมนั้นมั่นคงสภษ 10:25; อสย 37:31; ยรม 17:8
ภรรยาที่มีเกียรติเป็นมงกุฎของสามี
แต่ภรรยาที่น่าอับอายเป็นกระดูกผุของสามี
แผนการของคนชอบธรรมนั้นยุติธรรม
แต่คำแนะนำของคนชั่วนั้นหลอกลวง
คำพูดของคนชั่วร้ายซุ่มเอาชีวิต
แต่ถ้อยคำของคนเที่ยงธรรมช่วยชีวิตเขาสภษ 1:11
คนอธรรมจะย่อยยับและสูญสิ้น
แต่บ้านของคนชอบธรรมตั้งมั่นคง
คนจะได้รับการยกย่องตามความสุขุมรอบคอบของตน
และคนที่ความคิดบิดเบี้ยวย่อมถูกดูหมิ่น
เป็นคนที่ไม่สำคัญแต่มีคนรับใช้หนึ่งคน
ก็ดีกว่าแสร้งวางโตแต่ไม่มีจะกิน
คนชอบธรรมห่วงความเป็นอยู่ของสัตว์เลี้ยง
ส่วนความกรุณาของคนชั่วก็ยังโหดเหี้ยมฉธบ 22:6; ฉธบ 25:4
คนที่ไถนาของตนจะมีอาหารอุดม
แต่คนที่เอาแต่เพ้อฝันก็ไม่รู้จักคิดสภษ 28:19
คนชั่วปรารถนาที่มั่นของคนทำชั่ว
แต่รากของคนชอบธรรมยืนยง
คนชั่วติดกับคำพูดชั่วร้ายของตนเอง
ดังนั้นคนบริสุทธิ์จึงหลุดพ้นจากปัญหาสภษ 18:7
ผลจากวาจาทำให้คนเราได้รับสิ่งดีๆ
และผลจากงานก็ให้รางวัลสดด 62:12
คนโง่คิดว่าทางของตนถูกต้อง
แต่คนฉลาดรับฟังคำแนะนำสภษ 10:17
คนโง่แสดงความรำคาญทันที
แต่คนฉลาดรอบคอบไม่ใส่ใจคำดูถูกปญจ 7:9
พยานที่ซื่อสัตย์พูดความจริง
แต่พยานเท็จพูดโกหกสภษ 14:5
คำพูดพล่อยๆ แทงเหมือนดาบ
แต่วาจาของคนฉลาดรักษาเยียวยาสดด 59:7; สดด 64:3
คำพูดสัตย์จริงคงอยู่ถาวร
แต่คำโกหกอยู่ได้ไม่นาน
ใจที่วางแผนชั่วเต็มไปด้วยอุบาย
แต่คนที่ส่งเสริมสันติมีความยินดี
ไม่มีภยันตรายใดๆ เกิดขึ้นกับผู้ชอบธรรม
แต่คนชั่วมีแต่ความทุกข์ร้อน
พระยาห์เวห์เกลียดปากที่หลอกลวง
แต่ชื่นชมคนที่ไว้วางใจได้สดด 5:6
คนฉลาดรอบคอบไม่อวดรู้
แต่ใจของคนโง่ป่าวร้องความโง่สภษ 13:16
มือที่ขยันขันแข็งจะปกครอง
แต่ความเกียจคร้านจบด้วยการเป็นทาสแรงงาน
ความวิตกกังวลทำให้หนักใจ
แต่คำปลอบโยนทำให้ใจพองโต
คนชอบธรรมเลือกคบเพื่อนอย่างระมัดระวัง
แต่ทางของคนชั่วพาตนเองให้หลงผิด
คนเกียจคร้านไม่แม้แต่จะปิ้ง12:27 ความหมายของคำภาษาฮีบรูไม่สามารถระบุได้แน่ชัดเนื้อกิน
แต่คนขยันนั้นกินความร่ำรวยที่เขาล่ามาได้
ทางแห่งความชอบธรรมนำไปสู่ชีวิต
ตามทางนั้นคือชีวิตนิรันดร์