ศฟย เศฟันยาห์, บทที่ เศฟันยาห์, บทที่ 2
ยูดาห์กับเยรูซาเล็มถูกพิพากษาร่วมกับชนชาติต่างๆ
ยูดาห์ถูกเรียกให้กลับใจ
จงรวมตัวกัน รวมตัวกันมา
เจ้าชนชาติน่าอับอาย
ก่อนที่กฤษฎีกาจะมีผล
และวันนั้นผ่านไปเหมือนแกลบถูกลมพัด
ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวของพระยาห์เวห์
จะมาถึงเจ้า
ก่อนวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์
จะมาเหนือเจ้า
จงแสวงหาพระยาห์เวห์ บรรดาผู้ถ่อมใจของแผ่นดิน
ผู้ทำตามคำสั่งของพระองค์
จงเสาะหาความชอบธรรมและแสวงหาความถ่อมใจ
บางทีเจ้าจะได้ที่กำบัง
ในวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์อสย 51:7
ฟีลิสเตีย
กาซาจะถูกทิ้งร้าง
และอัชเคโลนจะถูกปล่อยให้ปรักหักพัง
ยามเที่ยงวันอัชโดดจะถูกกวาดล้างจนว่างเปล่า
และเอโครนถูกถอนราก
พวกชาวเคเรธี
วิบัติแก่เจ้าผู้อาศัยอยู่ริมทะเล
คานาอันดินแดนแห่งชาวฟีลิสเตีย
พระองค์พูดว่า
“เราจะทำลายเจ้า
จนไม่เหลือสักคนเลย”
ดินแดนริมทะเลจะกลายเป็นทุ่งหญ้า
มีบ่อน้ำสำหรับพวกคนเลี้ยงแกะ
และคอกสำหรับฝูงแกะ
ดินแดนนั้นจะตกเป็นของ
คนยูดาห์ที่เหลืออยู่
ที่นั่นพวกเขาจะพบทุ่งหญ้า
ยามเย็นเขาจะนอนลง
ในบ้านเรือนของอัชเคโลน
พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขาจะดูแลเขา
และให้เขาคืนสู่สภาพดีอีกครั้ง2:7 หรือ จะนำเชลยของพวกเขากลับมาอสย 11:14; ยรม 29:14; ยรม 30:3
โมอับและอัมโมน
“เราได้ยินคำดูหมิ่นของโมอับ
และคำถากถางของชาวอัมโมน
พวกเขาดูถูกประชาชนของเรา
และข่มขู่เอาดินแดนของพวกเขา”อสค 25:3; ยรม 49:3
พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์
พระเจ้าแห่งอิสราเอลประกาศว่า
“ดังนั้นเรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด
โมอับจะเป็นเหมือนโสโดม
คนอัมโมนก็จะเป็นเหมือนโกโมราห์ฉันนั้น
เป็นแหล่งวัชพืชและบ่อเกลือ
เป็นที่ร้างตลอดไป
คนของเราที่เหลืออยู่จะปล้นพวกเขา
และชนชาติของเราที่รอดชีวิตจะครองดินแดนของพวกเขา”ยรม 48:1; ฉธบ 29:23
นี่เป็นผลตอบแทนความหยิ่งจองหองของพวกเขา
ที่สบประมาทและเย้ยหยัน
ประชาชนของพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ศฟย 2:8
พระยาห์เวห์ทำให้พวกเขากลัว
เมื่อพระองค์ทำลายพระทั้งหมดในโลก
ชนชาติต่างๆ ที่อยู่ห่างไกล จะกราบลงนมัสการพระองค์
ในดินแดนของพวกเขาศคย 13:2; ยน 4:21
คูช
“ชาวคูช2:12 คือ ผู้คนจากตอนบนของลุ่มแม่น้ำไนล์ทั้งหลาย เจ้าก็เช่นกัน
จะถูกประหารด้วยดาบของเรา”อสย 18:1
อัสซีเรีย
พระองค์จะเหยียดมือออกต่อสู้กับดินแดนฝ่ายเหนือ
และทำลายอัสซีเรีย
ทิ้งเมืองนีนะเวห์ให้ร้างเปล่า
และแห้งแล้งดั่งทะเลทรายนฮม 1:14; นฮม 2:2; นฮม 3:15
ฝูงสัตว์จะอาศัยที่นั่น
สิงสาราสัตว์ทุกชนิด
นกฮูก นกแสก
จะเกาะอยู่ที่ซากเสาของเมืองนั้น
เสียงร้องดังก้องผ่านหน้าต่าง
กองเศษหินเต็มทางเดิน
คานไม้สนซีดาร์จะถูกทิ้งไว้กลางแจ้งอสย 13:21; อสย 34:11
นี่แหละนครเจ้าสำราญ
ซึ่งอยู่มาอย่างปลอดภัย
มันบอกตัวเองว่า
“เรานี่แหละเป็นที่หนึ่ง! ไม่มีใครอีกนอกจากเรา”
แล้วมันก็พังย่อยยับขนาดไหน
เป็นที่อาศัยของสัตว์ป่า!
ทุกคนที่ผ่านก็เยาะเย้ย
และส่ายหมัดอสย 47:8