ลก ลูกา, บทที่ ลูกา, บทที่ 20
ปัญหาเรื่องสิทธิอำนาจของพระเยซู
(มธ.21:23-27; มก.11:27-33)
วันหนึ่งเมื่อพระเยซูกำลังสอนอยู่ในบริเวณวิหาร และประกาศข่าวประเสริฐ พวกหัวหน้าปุโรหิต ครูสอนกฎบัญญัติ และผู้อาวุโสมาหาพระองค์ มธ 21:23; มก 11:27และพูดว่า “จงบอกเราว่า ท่านทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจใด แล้วใครให้สิทธิอำนาจนี้กับท่าน”
พระองค์ตอบว่า “เราจะถามท่านสักข้อเช่นกัน จงบอกเราว่า บัพติศมาของยอห์นมาจากสวรรค์หรือจากมนุษย์”
พวกเขาหารือกันว่า “ถ้าตอบว่า ‘มาจากสวรรค์’ เขาก็จะถามว่า ‘ทำไมท่านไม่เชื่อยอห์น’ แต่ถ้าเราตอบว่า ‘มาจากมนุษย์’ ผู้คนทั้งหมดก็จะเอาหินขว้างเรา เพราะพวกเขาเชื่อว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ”มธ 14:5
ดังนั้นพวกเขาจึงตอบว่า “เราไม่รู้ว่ามาจากไหน”
พระเยซูพูดว่า “เราก็จะไม่บอกเช่นกันว่า เราทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอะไร”
อุปมาเรื่องผู้เช่า
(มธ.21:33-46; มก.12:1-12)
แล้วพระองค์เล่าเรื่องอุปมานี้ว่า “ชายคนหนึ่งทำไร่องุ่นให้คนทำไร่มาเช่า แล้วเดินทางไปเป็นเวลานาน อสย 5:1; ยรม 2:21; มธ 21:33; มก 12:1เมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยว เขาส่งคนรับใช้ไปหาผู้เช่า เพื่อผู้เช่าจะให้ส่วนแบ่งผลผลิตจากไร่องุ่น แต่พวกผู้เช่าทุบตีเขา แล้วไล่กลับไปมือเปล่า เขาจึงส่งคนรับใช้ไปอีกคน แต่ก็ถูกทุบตี ทำให้อับอายและไล่กลับมามือเปล่าอีก เจ้าของยังส่งคนที่สามไปอีก พวกนั้นก็ทำร้ายและโยนคนนั้นออกมา
แล้วเจ้าของไร่องุ่นพูดว่า ‘เราจะทำอย่างไรดี เราจะส่งลูกชายที่รักไป พวกนั้นน่าจะเคารพยำเกรงเขา’
แต่เมื่อพวกผู้เช่าเห็นเขา ก็ปรึกษากันว่า ‘นี่ไงทายาท เราฆ่าเขากันเถอะ แล้วมรดกจะตกเป็นของเรา’ ฮบ 1:2พวกนั้นจึงจับเขาโยนออกนอกไร่องุ่นแล้วฆ่าทิ้ง
แล้วเจ้าของไร่องุ่นจะทำอะไรกับพวกผู้เช่า ฮบ 13:12เขาก็จะมาฆ่าพวกนั้นและให้คนอื่นเช่าไร่องุ่น”
เมื่อผู้คนได้ยินก็บอกว่า “พระเจ้า! อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย”
พระเยซูมองตรงไปที่พวกเขาและพูดว่า “แล้วสิ่งที่เขียนนี้หมายความว่าอะไร
‘ศิลาซึ่งช่างก่อได้ทิ้งแล้ว
กลับกลายเป็นศิลามุมเอก’ 20:17 สดด.118:22 สดด 118:22; อสย 28:16; มธ 21:42; มก 12:10; กจ 4:11; 1 ปต 2:6; รม 9:33
ทุกคนที่ล้มทับศิลานั้นจะแตกเป็นชิ้นๆ และศิลานี้ล้มทับใคร คนนั้นจะแหลกละเอียด”
พวกครูสอนกฎบัญญัติและพวกหัวหน้าปุโรหิตรู้ว่า พระองค์ใช้อุปมานี้ว่าพวกตน จึงหาทางจับกุมพระองค์ทันที แต่ก็กลัวผู้คน
การเสียภาษีแก่ซีซาร์
(มธ.22:15-22; มก.12:13-17)
พวกเขาจับตาดูพระองค์อย่างใกล้ชิด ส่งสายลับแกล้งทำเป็นจริงใจ ไปจับผิดคำพูดของพระเยซู เพื่อมอบตัวพระองค์ไว้ในสิทธิอำนาจของผู้ว่าราชการ มธ 22:15; มก 12:13พวกสายลับจึงมาถามพระองค์ว่า “อาจารย์ เรารู้ว่าท่านนั้นพูดและสอนสิ่งที่ถูกต้อง ไม่เข้าข้างใคร แต่สอนทางของพระเจ้าตามความจริง ที่เราเสียภาษีให้ซีซาร์นี้ถูกต้องหรือไม่”
พระเยซูรู้ทันอุบายของพวกเขา จึงพูดว่า “ไหนเอาเงินหนึ่งเหรียญเดนาริอันมาให้เราดูซิ บนเหรียญนี้สลักรูปและชื่อของใคร”
พวกเขาตอบว่า “ของซีซาร์”
พระองค์จึงพูดว่า “ของซีซาร์ก็ให้ซีซาร์ และของพระเจ้า ก็มอบให้พระเจ้า”มธ 17:27; มธ 22:21; รม 13:7
พวกเขาไม่สามารถจับผิดสิ่งที่พระองค์พูดต่อหน้าผู้คนได้ และประหลาดใจในคำตอบของพระองค์จนต้องเงียบไป
การฟื้นขึ้นจากความตายและการแต่งงาน
(มธ.22:23-33; มก.12:18-27)
พวกสะดูสีบางคนที่พูดว่าไม่มีการฟื้นขึ้นจากความตาย มาถามพระเยซูว่า มธ 22:23; มก 12:18; กจ 23:8“อาจารย์ โมเสสเขียนสั่งพวกเราไว้ว่า ถ้าพี่ชายของใครตายไปและทิ้งภรรยาไว้โดยไม่มีลูก ให้น้องชายเขาแต่งงานกับภรรยาม่ายนั้น เพื่อจะมีลูกสืบสกุลให้พี่ชาย ฉธบ 25:5คราวนี้มีพี่น้องเจ็ดคน พี่คนโตแต่งงานกับหญิงคนหนึ่ง แล้วตายไปโดยไม่มีลูก จากนั้นคนที่สอง และคนที่สามก็แต่งงานกับเธอ และเป็นแบบนี้ไปจนถึงคนที่เจ็ด คือตายโดยไม่มีลูก ในที่สุดผู้หญิงนั้นก็ตายด้วย แล้วเมื่อฟื้นขึ้นจากความตาย ผู้หญิงคนนี้จะเป็นภรรยาของใคร ในเมื่อทั้งเจ็ดคนแต่งงานกับเธอ”
พระเยซูตอบว่า “คนในยุคนี้แต่งงาน และยกให้เป็นสามีภรรยากัน แต่คนที่ถือว่าสมควรมีส่วนในยุคหน้าและในการฟื้นจากความตาย จะไม่มีการแต่งงานหรือยกให้เป็นสามีภรรยากัน และพวกเขาจะตายอีกไม่ได้ เพราะจะเป็นเหมือนทูตสวรรค์ พวกเขาเป็นลูกของพระเจ้าเนื่องจากเป็นลูกของการฟื้นขึ้นจากความตาย แต่ในเรื่องพุ่มไม้ไฟลุกโชนนั้น โมเสสก็ยังแสดงให้เห็นว่าคนตายฟื้นขึ้นมา เพราะเขาเรียกองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’20:37 อพย.3:6 อพย 3:6; อพย 3:16; มธ 22:32; มก 12:26พระองค์ไม่ใช่พระเจ้าของคนตาย แต่คือพระเจ้าของคนเป็น เพราะสำหรับพระเจ้าแล้ว ทุกคนมีชีวิตอยู่”
ครูสอนกฎบัญญัติบางคนบอกว่า “อาจารย์ ท่านพูดได้ดี” และไม่มีใครกล้าถามพระองค์อีกมธ 22:42; มก 12:35
พระเมสสิยาห์เป็นบุตรของใคร
(มธ.22:41–23:7; มก.12:35-40)
แล้วพระเยซูพูดกับพวกเขาว่า “ทำไมถึงพูดว่าพระเมสสิยาห์เป็นบุตรดาวิด ดาวิดเองประกาศไว้ในหนังสือสดุดีว่า
‘องค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับองค์เจ้านายของข้าพเจ้าว่า
“จงนั่งที่ขวามือของเรามธ 22:44
จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของเจ้า
เป็นแท่นวางเท้าของเจ้า” ’ 20:43 สดด.110:1 สดด 110:1
ในเมื่อดาวิดเรียกพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า’ แล้วพระองค์จะเป็นบุตรดาวิดได้อย่างไร”
เตือนให้ระวังครูสอนกฎบัญญัติ
ขณะที่ฝูงชนกำลังฟังอยู่ พระเยซูก็พูดกับพวกสาวกว่า “ระวังพวกครูสอนกฎบัญญัติ เขาชอบสวมเสื้อคลุมยาวเดินไปมา ชอบให้ผู้คนคำนับทักทายในตลาด ชอบนั่งที่สำคัญที่สุดในธรรมศาลาและชอบที่มีเกียรติในงานเลี้ยง มธ 23:6; มก 12:38; ลก 11:43พวกเขาโกงเอาบ้านของหญิงม่าย แล้วแสร้งอธิษฐานยืดยาวให้คนเห็น พวกนี้จะถูกลงโทษหนักที่สุด”