พรท บทเพลงร้องทุกข์, บทที่ บทเพลงร้องทุกข์, บทที่ 1
1 บทนี้เป็นกลอนฮีบรูแบบกลบทอักษร ซึ่งแต่ละวรรคเริ่มต้นด้วยตัวอักษรฮีบรูเรียงตามลำดับ โอ เมืองที่เคยมีพลเมืองหนาแน่น
กลับอ้างว้างเสียแล้ว!
เมืองที่เคยยิ่งใหญ่ในหมู่ชนชาติ
กลับเป็นเหมือนหญิงม่ายเสียแล้ว!
เธอซึ่งเคยเป็นราชินีในหมู่แว่นแคว้น
กลับตกเป็นทาสเสียแล้วพรท 5:8
ยามค่ำคืนเธอร่ำไห้อย่างขมขื่น
น้ำตาไหลอาบแก้ม
ในบรรดาคนรักของเธอ
ไม่มีใครปลอบโยนเธอ
เพื่อนทุกคนก็ทรยศเธอ
พวกเขากลายเป็นศัตรูของเธอยรม 13:17
หลังจากทุกข์ลำเค็ญและกรำงานหนัก
ยูดาห์ก็ตกเป็นเชลย
เธอไปอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างๆ
ไม่พบที่พักพิง
บรรดาคนที่ตามล่าก็ไล่ทันเธอ
ในยามที่เธอทุกข์เข็ญยรม 13:19; ยรม 14:2
ถนนสู่ศิโยนคร่ำครวญหวนไห้
เพราะไม่มีใครมาเทศกาลที่เธอกำหนด
ประตูเมืองทั้งหมดก็รกร้าง
บรรดาปุโรหิตของเธอคร่ำครวญ
บรรดาหญิงสาวของเธอก็โศกเศร้า
ตัวเธอเองก็ทุกข์ทรมานขมขื่นยรม 14:2; พรท 5:11
ศัตรูของเธอกลายเป็นเจ้านาย
อริทั้งหลายของเธอเบิกบานใจ
พระยาห์เวห์นำความระทมมาให้เธอ
เพราะบาปมากมายของเธอ
ลูกเล็กเด็กแดงของเธอ
ตกไปเป็นเชลยต่อหน้าศัตรูฉธบ 28:44
ความโอ่อ่าตระการทั้งปวง
ไปจากธิดาแห่งศิโยนเสียแล้ว
เจ้านายของเธอเป็นเหมือนกวาง
ที่หาทุ่งหญ้าไม่ได้
ต้องหนีไปต่อหน้านักล่า
อย่างอ่อนแรงยรม 13:20
ในยามที่เธอทุกข์ยากและระหกระเหิน
เยรูซาเล็มก็หวนระลึกถึงสิ่งล้ำค่า
ที่เธอเคยมีในวันเก่าก่อน
เมื่อพลเมืองของเธอตกอยู่ในมือศัตรู
ไม่มีใครช่วยเหลือเธอ
พวกศัตรูมองดูเธอ
และหัวเราะเยาะความพินาศของเธอ
เยรูซาเล็มได้ทำบาปอย่างใหญ่หลวง
ดังนั้นเธอจึงแปดเปื้อนมลทิน
ทุกคนที่เคยยกย่องเธอก็ดูหมิ่นเธอ
เพราะเห็นเธอเปลือยเปล่าแล้ว
เธอเองสะอื้นไห้
และหันหน้าหนียรม 13:22; ยรม 30:14
ความโสโครกฝังแน่นในอาภรณ์ของเธอ
เธอไม่ใส่ใจอนาคตของเธอ
ความล่มจมของเธอน่าใจหาย
ไม่มีใครปลอบโยนเธอ
“พระยาห์เวห์ โปรดมองความทุกข์ยากของข้า
เพราะศัตรูชนะเสียแล้ว”ฉธบ 32:29; ลก 19:42
ศัตรูฉวยสิ่งล้ำค่า
ของเธอไปหมด
เธอเห็นคนต่างชาติบุกเข้ามา
ในสถานนมัสการของเธอ
ล้วนแต่เป็นชนชาติซึ่งพระองค์สั่งห้าม
ไม่ให้เข้ามาในที่ชุมนุมของพระองค์ฉธบ 23:3
พลเมืองของเธอสะอื้นไห้
ขณะเสาะหาอาหาร
เอาของมีค่าออกมาแลกอาหาร
เพื่อประทังชีวิต
“พระยาห์เวห์ โปรดมองและใคร่ครวญเถิด
เพราะข้าถูกเหยียดหยามสดด 37:25
พวกท่านที่ผ่านไป ไม่รู้สึกอะไรหรือ
จงมองไปรอบๆ เถิด
มีความทุกข์ใดบ้างเหมือนทุกข์
ที่ข้าพเจ้าประสบ
ทุกข์ซึ่งพระยาห์เวห์ให้เกิดกับข้า
ในวันที่พระองค์โกรธเกรี้ยวรุนแรงโยบ 19:21; ดนล 9:12; ลก 22:44; อสย 1:6
พระองค์ส่งไฟลงมาจากเบื้องบน
ไฟนั้นแผดเผาอยู่ในกระดูกของข้า
พระองค์วางตาข่ายดักเท้าของข้า
และทำให้ข้าหันกลับ
พระองค์ทิ้งข้าพเจ้าไว้
ให้ระบมไข้และอ่อนโรยแรงวันยังค่ำอสค 12:13; ฮชย 7:12
บาปของข้าพเจ้าถูกผูกไว้เป็นแอก1:14 ฉบับสำเนาภาษาฮีบรูส่วนใหญ่ ฉบับสำเนาภาษาฮีบรูหลายฉบับ และฉบับ LXX ว่า พระองค์เฝ้าดูอยู่เหนือบาปของข้าพเจ้า
พวกมันถูกทอเข้าด้วยกันโดยมือของพระองค์
บาปเหล่านั้นแขวนอยู่บนคอของข้า
และองค์พระผู้เป็นเจ้าทำให้กำลังของข้าหมดไป
พระองค์มอบข้าไว้ในมือของ
คนเหล่านั้นที่ข้าไม่อาจต่อกรได้สดด 38:4
พระยาห์เวห์ทอดทิ้งนักรบทั้งปวง
ที่อยู่ท่ามกลางข้าพเจ้า
พระองค์ระดมพลมาต่อสู้ข้าพเจ้า
เพื่อ1:15 หรือ พระองค์กำหนดเวลาสำหรับข้าพเจ้า เมื่อพระองค์จะบดขยี้พวกคนหนุ่มของข้าพเจ้า
พระยาห์เวห์เหยียบย่ำธิดาพรหมจารีแห่งยูดาห์
ดั่งองุ่นในบ่อย่ำองุ่นอสย 3:1
ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงร่ำไห้
น้ำตาหลั่งริน
ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ คอยปลอบโยน
ไม่มีใครช่วยกู้ดวงวิญญาณของข้าพเจ้า
ลูกๆ ของข้าพเจ้าสิ้นเนื้อประดาตัว
เพราะศัตรูชนะเขา”พรท 1:2; พรท 2:18
ศิโยนยื่นมือออก
แต่ไม่มีใครปลอบโยนเธอ
พระยาห์เวห์สั่งไว้สำหรับยาโคบว่า
“เพื่อนบ้านของเขากลายเป็นศัตรูของเขา
เยรูซาเล็มกลายเป็น
ของโสโครกในหมู่พวกเขาแล้วยรม 4:31; พรท 1:8
พระยาห์เวห์ชอบธรรม
กระนั้นข้าก็กบฏต่อคำสั่งของพระองค์
ฟังเถิด ชนชาติทั้งปวง
จงมองดูความทุกข์ลำเค็ญของข้า
คนหนุ่มสาวของข้า
ตกไปเป็นเชลยดนล 9:7
ข้าร้องเรียกบรรดาพันธมิตร
แต่พวกเขาก็ทรยศหักหลัง
บรรดาปุโรหิตและผู้อาวุโสของข้า
พินาศย่อยยับในเมือง
ขณะพวกเขาหาอาหาร
เพื่อประทังชีวิตยรม 14:3; ยรม 30:14; พรท 2:10
พระยาห์เวห์ โปรดมองดูเถิด
ว่าข้าทุกข์ยากมากเพียงไร!
จิตใจร้อนรุ่ม ดวงใจสับสนวุ่นวายอยู่ภายใน
เพราะข้าได้กบฏอย่างที่สุด
นอกบ้านมีแต่คมดาบคร่าชีวิตลูกหลาน
ในบ้านมีแต่ความตายสดด 25:17; ลก 21:26; ฉธบ 32:25
ผู้คนได้ยินเสียงครวญครางของข้า
แต่ไม่มีใครปลอบโยนข้า
ศัตรูได้ยินถึงความทุกข์ลำเค็ญของข้า
ก็ลิงโลดกับสิ่งที่พระองค์ทำ
ขอนำวันนั้นที่พระองค์ประกาศไว้มาถึง
เพื่อพวกเขาจะได้เป็นเหมือนข้าพรท 1:16; ยรม 49:12
ให้ความชั่วร้ายของพวกเขามาอยู่ต่อหน้าพระองค์
ขอจัดการกับพวกเขา
อย่างที่พระองค์ได้จัดการกับข้า
เพราะบาปทั้งสิ้นของข้า
เสียงครวญครางของข้ามากมายนัก
และดวงใจของข้าอ่อนระโหยไป”