Hi Hioba, rozdział Księga Hioba, rozdział 14

Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;

Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.Hi 8:9; Ps 144:4

A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.

Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.Ps 51:5; Iz 64:6

Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.

Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.Hi 7:1

Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.

Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;

To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.

Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?

Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;

Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.Hi 19:25; Dn 12:2

Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.

Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.

Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.Hi 10:8

Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?Hi 31:4; Ps 139:2

Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.Oz 13:12; Ez 18:22

Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.

Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.

Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.

Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.Kaz 2:19

Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.