ยนา โยนาห์, บทที่ โยนาห์, บทที่ 4
โยนาห์โกรธที่พระยาห์เวห์
แต่โยนาห์เห็นว่าเรื่องนี้ผิด และเขาโกรธมาก เขาอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า “พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าก็บอกตั้งแต่ยังอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือ นี่คือสิ่งที่ข้าพเจ้าพยายามขัดขวางด้วยการหนีไปเมืองทารชิช ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่า พระองค์เป็นพระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยพระคุณและความสงสาร เป็นพระเจ้าผู้โกรธช้าและเปี่ยมด้วยความรัก พระเจ้าอดใจไว้ไม่ลงโทษ อพย 34:6; สดด 86:5; ยอล 2:13; นฮม 1:3พระยาห์เวห์ ตอนนี้ขอเอาชีวิตข้าพเจ้าไปเถิด ข้าพเจ้าตายเสียดีกว่าอยู่”1 พกษ 19:4; โยบ 3:20
แต่พระยาห์เวห์ตอบว่า “สมควรที่เจ้าจะโกรธหรือ”
โยนาห์ก็ออกไปนั่งอยู่นอกเมืองทางทิศตะวันออก เขาสร้างเพิงขึ้นหลังหนึ่ง แล้วนั่งในร่มเพิง และคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนั้น แล้วพระเจ้าพระยาห์เวห์ก็ให้ต้นไม้ใบดก4:6 เถาไม้เลื้อยนี้ไม่แน่ชัดว่าเป็นชนิดใด เช่นเดียวกับข้อ 7,9 และ 10ต้นหนึ่งงอกขึ้นเหนือโยนาห์ เพื่อเป็นร่มเงาให้ศีรษะ บรรเทาความร้อนใจของเขา โยนาห์ก็ดีใจที่มีต้นไม้นี้มาก แต่เช้าวันรุ่งขึ้น พระเจ้าให้มีหนอนกัดกินต้นไม้นั้น จนแห้งเหี่ยว เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น พระเจ้าให้มีลมตะวันออกร้อนระอุพัดมา แดดก็แผดเปรี้ยงเหนือศีรษะของโยนาห์จนเขาแทบเป็นลม โยนาห์อยากตายและตัดพ้อว่า “ข้าพเจ้าตายเสียก็ดีกว่าอยู่”ยก 1:11; สดด 121:6; วว 16:8
แต่พระเจ้าพูดกับโยนาห์ว่า “สมควรที่เจ้าจะโกรธเรื่องต้นไม้นี้หรือ”
โยนาห์ตอบว่า “ใช่และข้าพเจ้าโกรธมากจนอยากจะตาย”
แต่พระยาห์เวห์พูดว่า “เจ้าเสียดายต้นไม้นี้ ทั้งที่เจ้าไม่ได้ดูแลหรือทำให้มันโต มันงอกขึ้นในชั่วข้ามคืนและตายในชั่วข้ามคืน แล้วเราไม่ควรห่วงเมืองนีนะเวห์อันใหญ่โต ซึ่งมีคนกว่า 120,000 คน ที่ไม่รู้ประสา แยกมือซ้ายจากมือขวาไม่ได้ ทั้งยังมีสัตว์มากมายหลายชนิด”ปฐม 18:26; อสค 18:23; ฮบ 5:13