มธ มัทธิว, บทที่ มัทธิว, บทที่ 27
ยูดาสผูกคอตาย
ตอนเช้าตรู่ พวกหัวหน้าปุโรหิตและผู้อาวุโสทั้งหมดในหมู่ประชาชนได้ตกลงกันว่าจะประหารพระเยซู สดด 2:2พวกเขามัดพระองค์แล้วนำตัวไปมอบให้ปีลาตผู้ว่าราชการมก 15:1; ลก 23:1
เมื่อยูดาสคนทรยศพระเยซูเห็นว่าพระองค์ถูกตัดสินลงโทษจึงรู้สึกผิดมาก เขานำเงินสามสิบเหรียญไปคืนพวกหัวหน้าปุโรหิตและผู้อาวุโส เขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าทำบาปแล้วด้วยการทรยศทำให้ผู้บริสุทธิ์หลั่งโลหิต”
พวกนั้นตอบว่า “แล้วเราเกี่ยวอะไรด้วย นั่นเป็นความรับผิดชอบของเจ้า”
ยูดาสจึงขว้างเงินนั้นเข้าไปในวิหาร แล้วออกไปผูกคอตายกจ 1:18
พวกหัวหน้าปุโรหิตเก็บเงินมาแล้วกล่าวว่า “ผิดกฎบัญญัติที่จะเก็บเงินนี้เข้าคลังวิหาร เพราะเป็นเงินเปื้อนเลือด” เขาจึงตกลงว่าจะใช้เงินนั้นซื้อที่นาของช่างปั้นหม้อไว้เป็นที่ฝังศพคนต่างด้าว นั่นเป็นสาเหตุให้ที่นาดังกล่าวมีชื่อว่า ที่นาเลือด จนถึงทุกวันนี้ กจ 1:19แล้วก็เป็นจริงตามที่ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์กล่าวไว้ว่า “คนเหล่านั้นนำเงินสามสิบเหรียญซึ่งชนอิสราเอลได้ตั้งเป็นค่าตัวของเขา ยรม 32:9; ศคย 11:12ไปซื้อที่นาของช่างปั้นหม้อตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งข้าพเจ้าไว้”27:10 ดู ศคย.11:12,13; ยรม.19:1-13; 32:6-9
พระเยซูต่อหน้าปีลาต
(มก.15:2-15; ลก.23:2,3,18-25; ยน.18:29–19:16)
ขณะที่พระเยซูยืนอยู่ต่อหน้าผู้ว่าราชการซึ่งถามพระองค์ว่า “เจ้าเป็นกษัตริย์ของชาวยิวหรือ”
พระเยซูตอบว่า “ท่านว่าอย่างนั้น”มก 15:2; ลก 23:3; ยน 18:37; 1 ทธ 6:13
เมื่อพระองค์ถูกพวกหัวหน้าปุโรหิตและผู้อาวุโสกล่าวหา พระองค์ไม่ได้ตอบอะไรเลย มธ 26:63ปีลาตจึงถามว่า “เจ้าไม่ได้ยินข้อกล่าวหาที่พวกเขาฟ้องเจ้าหรือ” แต่พระเยซูไม่ตอบเลย แม้สักข้อกล่าวหาเดียว ผู้ว่าราชการจึงประหลาดใจยิ่งนัก
เป็นธรรมเนียมในเทศกาลนั้นที่ผู้ว่าราชการจะปล่อยตัวนักโทษหนึ่งคนตามที่ประชาชนเลือก เวลานั้นมีนักโทษคดีร้ายแรงชื่อเยซู27:16 ฉบับสำเนาหลายฉบับไม่มี เยซู เช่นเดียวกับข้อ 17 บารับบัส เมื่อประชาชนมารวมตัวกัน ปีลาตจึงถามว่า “เจ้าต้องการให้เราปล่อยคนไหน เยซูบารับบัสหรือเยซูที่เรียกกันว่าพระเมสสิยาห์” มธ 21:11เนื่องจากปีลาตรู้ว่าประชาชนจับพระเยซูมามอบให้เขาเพราะความเห็นแก่ตัว
ขณะปีลาตนั่งอยู่บนบัลลังก์พิพากษา ภรรยาของท่านส่งคนมาเรียนว่า “อย่าไปเกี่ยวข้องกับผู้บริสุทธิ์คนนี้เลย เนื่องจากวันนี้ดิฉันฝันร้ายไม่สบายใจมากเพราะท่านผู้นี้”
แต่พวกหัวหน้าปุโรหิตและผู้อาวุโสโน้มน้าวฝูงชนให้ขอปีลาตปล่อยบารับบัสและประหารพระเยซูมก 15:11; ลก 23:18; ยน 18:40; กจ 3:14
ผู้ว่าราชการถามว่า “พวกเจ้าต้องการให้ปล่อยคนไหนในสองคนนี้”
พวกเขาตอบว่า “บารับบัส”
ปีลาตถามว่า “แล้วจะให้เราทำอย่างไรกับเยซูที่เรียกกันว่าพระเมสสิยาห์นี้”
พวกนั้นทั้งหมดตอบว่า “ตรึงเขาที่ไม้กางเขน!”
ปีลาตถามว่า “ทำไม เขาทำผิดคดีอะไร”
แต่พวกเขาก็ตะโกนดังขึ้นอีกว่า “ตรึงเขาที่ไม้กางเขน!”
เมื่อปีลาตเห็นว่าไม่ได้การ มีแต่จะลุกฮือขึ้น เขาจึงเอาน้ำล้างมือต่อหน้าฝูงชนและกล่าวว่า “เราไม่มีความผิดเรื่องโลหิตของชายผู้นี้ เป็นความรับผิดชอบของพวกเจ้า!”
คนทั้งหมดตอบว่า “ให้เลือดของเขาตกอยู่กับเราและลูกหลานเถิด!”
แล้วปีลาตจึงปล่อยบารับบัสให้พวกเขา แต่ให้คนโบยตีพระเยซู และมอบตัวให้ไปตรึงที่ไม้กางเขนมก 15:15; ยน 19:1
พวกทหารเยาะเย้ยพระเยซู
(มก.15:16-20)
จากนั้นพวกทหารของผู้ว่าราชการนำพระเยซูเข้าไปในปรีโทเรียม และระดมทหารทั้งกองมารุมล้อมพระองค์ พวกเขาเปลื้องเสื้อผ้าของพระองค์ออก แล้วเอาเสื้อคลุมสีแดงเข้มมาสวมให้ จากนั้นจึงสานมงกุฎหนามสวมที่ศีรษะและหยิบไม้ใส่มือขวาของพระองค์ พวกเขาคุกเข่าต่อหน้าพระองค์และเยาะเย้ยว่า “ขอให้กษัตริย์ของชาวยิว จงเจริญ!” พวกเขาถ่มน้ำลายใส่พระองค์และเอาไม้นั้นฟาดศีรษะครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากเยาะเย้ยพระองค์จนพอแล้ว พวกเขาก็ถอดเสื้อคลุมนั้นออก และเอาเสื้อผ้าของพระองค์มาสวมให้ จากนั้นนำพระองค์ไปตรึงที่ไม้กางเขน
การตรึงที่ไม้กางเขน
(มก.15:22-32; ลก.23:33-43; ยน.19:17-24)
ขณะออกไปก็พบชายคนหนึ่งชาวไซรีนชื่อซีโมน พวกทหารจึงเกณฑ์ให้แบกไม้กางเขนนั้น เมื่อมาถึงที่แห่งหนึ่งซึ่งเรียกว่า กลโกธา (แปลว่า สถานหัวกะโหลก) มก 15:22; ลก 23:33; ยน 19:17; ฮบ 13:12ก็เอาเหล้าองุ่นผสมน้ำดีรสขมมาให้ แต่หลังจากพระเยซูชิมแล้ว พระองค์ก็ไม่ดื่ม สดด 69:21เมื่อตรึงพระองค์ที่ไม้กางเขนแล้ว พวกเขาเอาเสื้อผ้าของพระองค์มาจับฉลากแบ่งกัน สดด 22:18และนั่งเฝ้าพระองค์อยู่ที่นั่น เหนือศีรษะของพระองค์มีป้ายเขียนข้อหาว่า
“นี่คือเยซูกษัตริย์ของชาวยิว”
โจรสองคนถูกตรึงที่ไม้กางเขนพร้อมกับพระองค์ คนหนึ่งอยู่ข้างขวาและอีกคนอยู่ข้างซ้าย อสย 53:12ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างส่ายหน้าพูดดูหมิ่นพระองค์ สดด 22:7; สดด 109:25ว่า “เจ้าคนที่จะทำลายวิหารแล้วสร้างขึ้นใหม่ในสามวัน จงช่วยตัวเองให้รอด! ลงมาจากกางเขนสิ ถ้าเจ้าเป็นพระบุตรของพระเจ้า!” มธ 26:61; มก 14:58เช่นเดียวกันพวกหัวหน้าปุโรหิต ครูสอนกฎบัญญัติ และผู้อาวุโสก็เยาะเย้ยพระองค์ว่า “เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ แต่ช่วยตัวเองให้รอดไม่ได้! เขาเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล ให้เขาลงมาจากไม้กางเขนเดี๋ยวนี้สิ แล้วเราจะเชื่อเขา เขาวางใจในพระเจ้า ถ้าพระองค์ยังต้องการเขาอยู่ ก็ให้พระองค์ช่วยเขาตอนนี้สิ เพราะเขาพูดว่า ‘เราเป็นบุตรของพระเจ้า’ ” สดด 22:8; สดด 22:17พวกโจรที่ถูกตรึงพร้อมกับพระองค์ก็พากันพูดดูหมิ่นพระองค์ด้วย
การตายของพระเยซู
(มก.15:33-41; ลก.23:44-49)
ตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงบ่ายสามโมง ก็เกิดความมืดมัวไปทั่วแผ่นดิน อมส 8:9ประมาณบ่ายสามโมง พระเยซูร้องเสียงดังว่า “เอลี เอลี 27:46 ฉบับสำเนาบางฉบับว่า เอโลอี เอโลอีลามา สะบักธานี” แปลว่า “พระเจ้าของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า ทำไมทอดทิ้งข้าพเจ้า”27:46 สดด.22:1สดด 22:1; มก 15:34
บางคนที่ยืนอยู่ที่นั่น เมื่อได้ยินก็พูดว่า “เขาร้องเรียกเอลียาห์”
ทันใดนั้นคนหนึ่งในพวกเขาก็วิ่งไปเอาฟองน้ำจุ่มเหล้าองุ่นเปรี้ยว เสียบไม้ยื่นให้พระเยซูดื่ม สดด 69:21; ยน 19:29คนที่เหลือพูดว่า “อย่าไปยุ่งกับเขา ให้เราดูซิว่าเอลียาห์จะมาช่วยเขาหรือไม่”
และเมื่อพระเยซูร้องเสียงดังอีกครั้ง พระองค์ก็สิ้นใจ
ขณะนั้น ม่านในวิหารขาดเป็นสองส่วนจากบนลงล่าง เกิดแผ่นดินไหว ศิลาแตกออกจากกัน อพย 26:31; 2 พศด 3:14; ฮบ 10:20อุโมงค์วางศพเปิดออกและร่างของบรรดาคนของพระเจ้าที่ตายแล้วก็ฟื้นขึ้นสู่ชีวิต พวกเขาออกมาจากอุโมงค์หลังจากพระเยซูฟื้นขึ้นจากความตาย แล้ว27:53 หรือ อุโมงค์และหลังจากพระเยซูฟื้นขึ้นจากความตาย พวกเขาเข้าสู่นครบริสุทธิ์และปรากฏแก่คนเป็นอันมาก
เมื่อนายร้อยและทหารที่เฝ้าพระเยซูอยู่ด้วยกัน เห็นแผ่นดินไหวและทุกสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาก็ตกใจกลัวร้องว่า “ท่านผู้นี้เป็นพระบุตรของพระเจ้าอย่างแน่นอน”
ผู้หญิงหลายคนอยู่ที่นั่นเฝ้าดูอยู่ห่างๆ พวกเธอติดตามพระเยซูมาจากกาลิลีเพื่อคอยดูแลพระองค์ ในพวกนั้นมีมารีย์ชาวมักดาลา มารีย์แม่ของยากอบกับโยเซฟ27:56 ภาษากรีก โยเสส คืออีกรูปหนึ่งของ โยเซฟ และแม่ของลูกชายเศเบดี
การฝังศพพระเยซู
(มก.15:42-47; ลก.23:50-56; ยน.19:38-42)
เมื่อเวลาเย็นใกล้เข้ามา เศรษฐีคนหนึ่งมาจากอาริมาเธียชื่อโยเซฟ เขาเป็นสาวกของพระเยซู มก 15:42; ลก 23:50; ยน 19:38เขาไปพบปีลาตเพื่อขอรับศพพระเยซู และปีลาตสั่งให้มอบศพแก่เขา โยเซฟนำศพมา เอาผ้าลินินสะอาดพันศพ แล้วไปวางไว้ในอุโมงค์หินใหม่ซึ่งสกัดไว้ และกลิ้งหินใหญ่ปิดปากอุโมงค์ แล้วเขาก็ไป มารีย์ชาวมักดาลากับมารีย์อีกคนหนึ่งนั่งอยู่ที่นั่นตรงข้ามอุโมงค์
ทหารยามที่อุโมงค์วางศพ
วันรุ่งขึ้นถัดจากวันเตรียม พวกหัวหน้าปุโรหิตและฟาริสีไปพบปีลาต และเรียนว่า “นายท่าน พวกข้าพเจ้าจำได้ว่า ขณะที่เจ้าคนหลอกลวงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาพูดว่า ‘หลังจากสามวันเราจะฟื้นขึ้นมาอีก’ ด้วยเหตุนี้ ขอนายท่านสั่งให้คนเฝ้าอุโมงค์วางศพอย่างแน่นหนาจนถึงวันที่สาม ไม่เช่นนั้นแล้ว พวกสาวกของเขาอาจมาลักศพไป และบอกผู้คนว่าเขาฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว การหลอกลวงครั้งนี้จะเลวร้ายยิ่งกว่าครั้งแรก”
ปีลาตบอกว่า “เอายามไปเฝ้าอุโมงค์ให้แน่นหนาเท่าที่พวกท่านจะทำได้เถิด” ดังนั้นพวกเขาจึงไปและทำให้อุโมงค์แน่นหนา โดยการประทับตราที่หินและวางยามเฝ้าอยู่