สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 17
มีแค่เปลือกขนมปังแห้งเป็นอาหารในที่เงียบสงบ
ยังดีกว่าอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยงานเลี้ยงพร้อมกับการทะเลาะวิวาท
ทาสที่รู้จักคิดจะปกครองอยู่เหนือลูกของเจ้านายที่ทำตัวไร้ค่า
เขาจะได้รับส่วนแบ่งในมรดกร่วมกับลูกของเจ้านาย
เบ้าหลอมมีไว้สำหรับทดสอบเงิน เตาหลอมมีไว้สำหรับทดสอบทองคำ
แต่ผู้ทดสอบจิตใจคือพระยาห์เวห์
คนที่สนใจฟังคำพูดชั่วร้ายก็เป็นคนชั่วเหมือนกัน
คนที่ฟังคำพูดใส่ร้ายก็เลวพอๆกับคนโกหก
คนเยาะเย้ยคนจน ก็ดูถูกพระผู้สร้างของเขา
คนที่ดีใจเมื่อเห็นคนอื่นโชคร้าย ย่อมหนีการลงโทษไปไม่พ้น
พวกหลานๆเป็นมงกุฎของคนแก่เฒ่า
พ่อแม่เป็นความภาคภูมิใจของลูกๆ
การพูดดีเลิศไม่ใช่นิสัยของคนโง่
การพูดโกหกยิ่งไม่ใช่นิสัยของคนชั้นผู้นำ
คนที่ให้สินบนคิดว่าสินบนคือหินนำโชค
เพราะไม่ว่าเขาหันไปทางไหน ก็ประสบความสำเร็จ
คนที่ปกปิดความผิดของคนอื่นไว้รักษามิตรภาพ
ส่วนคนที่เล่าความผิดของเพื่อนให้คนอื่นฟังก็ทำลายมิตรภาพ
ต่อว่าคนหัวไวแค่ครั้งเดียว
ก็ยังได้ผลมากกว่าตีคนโง่ร้อยครั้ง
คนชั่วนั้นก็คิดแต่การกบฏ17:11 กบฏ ในที่นี้หมายถึงการทำผิดบาปโดยเจตนาต่อพระเจ้า มากกว่าจะหมายความถึงกบฏทางการเมือง
แต่พระเจ้าจะส่งคนโหดเหี้ยมไปลงโทษเขา
พบกับแม่หมีที่ลูกของมันถูกขโมยไป
ยังดีกว่าพบกับคนโง่ที่กำลังทำสิ่งโง่ๆอยู่
ใครก็ตามที่ตอบแทนความดีด้วยความชั่ว
ครัวเรือนของเขาจะเจอแต่เรื่องชั่วร้ายเสมอ
การเริ่มต้นทะเลาะวิวาทเป็นเหมือนเจาะรูที่เขื่อน
ดังนั้น หยุดเสียก่อนที่มันจะปะทุออกมา
พระยาห์เวห์ขยะแขยง คนที่ตัดสินให้คนชั่วพ้นผิด
และคนที่ตัดสินให้คนบริสุทธิ์รับโทษ
เงินในมือคนโง่จะมีประโยชน์อะไร
เขาจะซื้อปัญญาได้หรือ ในเมื่อเขาไม่มีสมองคิด
เพื่อนแท้ก็รักกันอยู่เสมอ
ส่วนพี่น้องนั้นก็เกิดมาเพื่อช่วยเหลือกันในยามทุกข์ยาก
มีแต่คนไม่มีสมองคิดเท่านั้นที่ไปจับมือ
ค้ำประกันให้กับเพื่อนบ้าน
คนที่ชอบหาเรื่อง ก็ชอบการทะเลาะวิวาท
คนที่ชอบยกตัวเอง17:19 ยกตัวเอง ในภาษาเดิมใช้คำว่า “ยกประตูขึ้นสูง” ก็รนหาความพินาศ
คนคดโกงไม่รุ่งเรือง
คนหลอกลวงย่อมเคราะห์ร้าย
พ่อที่ให้กำเนิดคนโง่ย่อมเศร้าโศกเสียใจ
พ่อของคนโฉดเขลาย่อมไม่ดีใจ
ใจที่เป็นสุขนั้นเป็นยาอย่างดี
แต่ใจที่แตกสลายทำให้หมดเรี่ยวแรงไป
คนชั่วให้สินบนจากกระเป๋าเสื้อของเขา
เพื่อให้บิดเบือนคดี
คนหัวไวจดจ่ออยู่กับสติปัญญา
แต่คนโง่วอกแวกไปมา
ลูกชายโง่ กวนโมโหพ่อ
และทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดขมขื่นใจ
การปรับโทษคนบริสุทธิ์ไม่ถูกต้องแน่
การโบยตีผู้สูงส่งที่ซื่อสัตย์ก็เป็นสิ่งเลวร้าย
คนรู้มากมักพูดน้อย
คนที่มีความเข้าใจมักใจเย็น
ถึงจะโง่ แต่ถ้าเงียบเสีย ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนฉลาด
ถ้าเขาปิดปาก ก็ดูเหมือนคนหัวไว