2 ซมอ 2 ซามูเอล, บทที่ 2 ซามูเอล, บทที่ 1
ดาวิดรู้ข่าวว่าซาอูลสิ้นชีวิต
(1ซมอ.31:1-13; 1พศด.10:1-12)
หลังจากซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว ดาวิดกลับมาจากการโค่นล้มชาวอามาเลขและพักอยู่ที่เมืองศิกลากได้สองวัน 1 ซมอ 27:6; 1 ซมอ 30:17ในวันที่สาม มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าขาดวิ่น และฝุ่นเต็มศีรษะ เขามาหมอบลงที่พื้นดินตรงหน้าดาวิดเพื่อแสดงความเคารพปฐม 37:34; 1 ซมอ 4:12; โยบ 2:12
ดาวิดถามว่า “เจ้ามาจากไหน”
เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายของชาวอิสราเอล”
ดาวิดถามว่า “เกิดอะไรขึ้น บอกข้าสิ”
เขาตอบว่า “ทหารของพวกเราเตลิดหนี หลายคนถูกฆ่าตาย ซาอูลและโยนาธานลูกชายสิ้นชีวิตแล้ว”2 ซมอ 4:10
ดาวิดจึงถามชายหนุ่มที่มาส่งข่าวว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานลูกชายสิ้นชีวิตแล้ว”
เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา เห็นซาอูลโถมตัวลงให้หอกแทงตัวเอง โดยมีรถม้าศึกของศัตรูไล่ประชิดเข้ามา เมื่อซาอูลเห็นข้าพเจ้า ก็ร้องเรียกให้เข้าไปหา แล้วข้าพเจ้าถามว่า ‘จะให้ข้าพเจ้าทำสิ่งใด’
เขาถามว่า ‘เจ้าเป็นใคร’
ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นชาวอามาเลข’
เขาจึงพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘มายืนตรงนี้และฆ่าข้าให้ตาย! ข้าใกล้จะตายแล้ว แต่ก็ไม่ตายเสียที’
ดังนั้นข้าพเจ้าจึงไปยืนข้างเขาและฆ่าเขา เพราะเห็นว่ายังไงเขาก็จะไม่รอดแน่ๆ แล้วข้าพเจ้าก็เอามงกุฎบนศีรษะกับกำไรทองคำรัดแขนมาให้ท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”
แล้วดาวิดกับพรรคพวกทั้งหมดจึงฉีกเสื้อผ้าของตน 1 ซมอ 4:12; 2 ซมอ 3:31พวกเขาพากันไว้ทุกข์ ร่ำไห้ และถืออดอาหารจนถึงเวลาเย็น เพื่อไว้อาลัยแด่ซาอูล และโยนาธานลูกชาย และเพื่อกองทัพของพระยาห์เวห์และชนชาติอิสราเอลซึ่งสิ้นชีวิตด้วยคมดาบ
ดาวิดพูดกับชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้ามาจากไหน”
เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกคนต่างชาติชาวอามาเลข”
ดาวิดถามว่า “ทำไมเจ้าจึงกล้าทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้”1 ซมอ 10:1; 1 ซมอ 24:6; สดด 105:15
แล้วดาวิดสั่งคนของตนว่า “เอาเขาไปฆ่าเสีย!” คนของดาวิดก็ฆ่าเขา 2 ซมอ 4:10; 2 ซมอ 4:12เพราะดาวิดได้กล่าวแล้วว่า “โลหิตก็ตกอยู่บนศีรษะของเจ้าเอง ปากของเจ้าเองก็เป็นพยานต่อต้านเจ้าเมื่อเจ้าพูดว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้’ ”
ดาวิดไว้อาลัยซาอูลและโยนาธาน
แล้วดาวิดคร่ำครวญไว้อาลัยแด่กษัตริย์ซาอูลกับโยนาธานลูกชาย และสั่งให้สอนบทคร่ำครวญนี้แก่ประชาชนยูดาห์ (บันทึกไว้ในหนังสือแห่งยาชาร์) ความว่าปฐม 49:8; ยชว 10:13
“ละมั่ง1:19 ละมั่ง ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ถึงศักดิ์ศรีของมนุษย์นอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้าคนอิสราเอล
วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้วหนอ!
อย่าแจ้งข่าวนี้ในเมืองกัท
อย่าประกาศข่าวนี้ตามถนนหนทางในอัชเคโลน
หาไม่แล้วบุตรีแห่งฟีลิสเตียจะกระหยิ่มยิ้มย่อง
หาไม่แล้วเหล่าบุตรีของผู้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะลิงโลดยินดี1 ซมอ 17:23; วนฉ 11:34; วนฉ 14:19
ภูเขาแห่งกิลโบอา
ขออย่าให้เจ้าได้รับฝนหรือหยาดน้ำค้าง
ขออย่าให้ฝนตกลงมาบนที่นาขั้นบันไดของเจ้า1:21 หรือ ขออย่าให้ท้องทุ่งเกิดธัญญาหารเพื่อเป็นของถวาย
เพราะที่นั่นโล่ของผู้เกรียงไกรถูกดูหมิ่น
โล่ของซาอูลไม่ได้ชโลมด้วยน้ำมันอีกแล้ว1 ซมอ 31:1
ธนูของโยนาธานดื่มเลือดไม่หยุด
และกินเนื้อของผู้มีกำลัง
ดาบของซาอูล
ไม่กลับมาเปล่า1 ซมอ 14:6
ซาอูลและโยนาธาน
ยามอยู่เป็นที่รักและน่าชื่นชม
ยามสิ้นไม่พรากจากกัน
พวกเขาว่องไวกว่านกอินทรี
แข็งแกร่งกว่าราชสีห์
เหล่าบุตรีของคนอิสราเอล
จงร่ำไห้ให้กับซาอูล
ผู้แต่งกายให้เธอด้วยอาภรณ์สีแดงเข้มและสิ่งงดงาม
และตกแต่งอาภรณ์ของเธอด้วยเครื่องประดับทองคำ
วีรชนแกล้วกล้าล้มลงกลางสมรภูมิ!
โยนาธานนอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้า
โยนาธาน พี่น้องของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอาลัยถึงท่าน
ท่านเป็นที่รักยิ่งของข้าพเจ้า
ความรักที่ท่านมีต่อข้าพเจ้านั้นล้ำเลิศ
ล้ำเลิศยิ่งกว่าความรักของสตรี2 ซมอ 9:1; 1 ซมอ 18:1
วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้ว!
อาวุธยุทโธปกรณ์ก็พินาศไป!”