ปญจ ปัญญาจารย์, บทที่ ปัญญาจารย์, บทที่ 2
การตรากตรำก็อนิจจัง
ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะงานที่ทำภายใต้ดวงอาทิตย์เป็นความโศกสลดกับข้าพเจ้า ล้วนแต่อนิจจัง เหมือนวิ่งไล่ตามลม
ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะงานที่ทำภายใต้ดวงอาทิตย์เป็นความโศกสลดกับข้าพเจ้า ล้วนแต่อนิจจัง เหมือนวิ่งไล่ตามลม