สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 14
หญิงฉลาดสร้างเรือนของตนขึ้น
ส่วนหญิงโง่รื้อมันลงด้วยมือของตนสภษ 12:4; สภษ 24:3
คนที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ดำเนินชีวิตอย่างเที่ยงตรง
แต่คนที่ดูหมิ่นพระองค์ก็คดเคี้ยวในทางของตนโยบ 12:24
คำพูดยโสของคนโง่เฆี่ยนตีตนเอง
แต่คำพูดของคนฉลาดปกป้องพวกเขายก 3:5; สภษ 12:6
ที่ไหนไม่มีวัว รางหญ้าก็ว่างเปล่า
แต่แรงวัวให้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์
พยานซื่อสัตย์ไม่โกหก
แต่พยานเท็จโกหกอยู่เรื่อยอพย 23:1; สภษ 12:17
คนชอบเยาะเย้ยแสวงหาปัญญาแต่ไม่เคยพบ
แต่ความรู้ย่อมมาสู่คนมีวิจารณญาณอย่างง่ายดาย
อยู่ให้ห่างคนโง่
เพราะเจ้าจะไม่พบความรู้จากปากของพวกเขา
ปัญญาของคนหลักแหลมคือการเข้าใจทางของตน
แต่ความโง่ของคนโง่คือการหลอกตัวเองสดด 139:24
คนโง่ล้อเล่นกับความผิดบาป
แต่ในหมู่คนเที่ยงธรรมมีแต่ความปรารถนาดี
มีแต่ใจตนเองที่รู้ถึงความขมขื่น
และไม่มีใครร่วมรับรู้สันติสุขในใจ
บ้านของคนชั่วจะถูกทำลายราบคาบ
แต่เพิงของคนเที่ยงธรรมจะเจริญขึ้นสภษ 12:7
มีทางหนึ่งซึ่งดูเหมือนถูกต้อง
แต่สุดท้ายก็นำไปสู่ความตายสภษ 16:25
แม้ขณะที่หัวเราะ ใจก็อาจเจ็บปวด
และความชื่นชมยินดีอาจจบลงด้วยความโศกเศร้า
คนทิ้งความเชื่อจะถูกลงโทษอย่างสาสมจากทางของเขา
แต่คนดีก็ได้รับรางวัลตอบแทนอสย 3:10
คนอ่อนต่อโลกเชื่อทุกอย่าง
แต่คนสุขุมรอบคอบรู้จักยั้งคิดในแต่ละก้าวรม 16:18; 1 ยน 4:1
คนฉลาดยำเกรงพระยาห์เวห์และห่างจากความชั่ว
คนโง่หุนหันพลันแล่นกลับคิดว่าตนปลอดภัยสดด 111:10
คนวู่วามทำอะไรโง่ๆ
และคนคิดวางแผนชั่วก็เป็นที่เกลียดชังสภษ 12:16
คนอ่อนต่อโลกรับความโง่เป็นมรดก
แต่คนสุขุมรอบคอบรับความรู้เป็นมงกุฎอฟ 5:15
คนทำชั่วจะกราบลงต่อหน้าคนดี
และคนเลวจะกราบลงตรงประตูรั้วของคนชอบธรรมอสย 60:14
คนจนนั้นแม้แต่เพื่อนบ้านก็เมินหนี
แต่คนร่ำรวยมีเพื่อนฝูงมากมายสภษ 19:7
การดูถูกเพื่อนบ้านเป็นบาป
แต่พระพรเป็นของผู้เมตตาคนยากไร้สดด 41:1; มธ 5:7
คนวางแผนชั่วก็หลงผิดไม่ใช่หรือ
แต่คนที่คิดการดีก็พบ14:22 หรือ แสดงความรักเมตตาและความซื่อสัตย์
การพากเพียรทำงานล้วนให้ผลกำไร
ถ้าดีแต่พูดก็ยากจนสภษ 12:11
ความมั่งคั่งเป็นมงกุฎของคนฉลาด
แต่ความโง่ของคนโง่ก็คือความโง่สภษ 10:16; สภษ 27:22
พยานที่พูดความจริงช่วยชีวิตคน
แต่พยานเท็จใส่ร้ายป้ายสีสภษ 12:17
คนที่ยำเกรงพระยาห์เวห์มีป้อมปราการมั่นคง
และเป็นที่ลี้ภัยให้ลูกหลานสภษ 18:10
ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นน้ำพุแห่งชีวิต
หันคนไปจากบ่วงความตายสภษ 10:17; สภษ 10:27; 2 ซมอ 22:6
ศักดิ์ศรีของกษัตริย์อยู่ที่ประชากรจำนวนมาก
ถ้าไม่มีราษฎร เจ้านายก็อยู่ไม่ได้
คนใดอดทนย่อมมีความเข้าใจมาก
แต่คนใจร้อนก็อวดความโง่เขลาสภษ 19:11
ใจสงบเยือกเย็นให้ชีวิตกับร่างกาย
แต่ความอิจฉาริษยากัดกร่อนกระดูก
ใครที่รังแกคนยากจน ก็ดูหมิ่นพระผู้สร้างของตน
แต่คนที่เมตตาคนขัดสน ก็ให้เกียรติพระเจ้าสภษ 17:5; มธ 25:36
เมื่อภัยพิบัติมาถึง คนชั่วจะถูกโค่นล้ม
แม้ในความตาย คนชอบธรรมก็แสวงหาที่ลี้ภัยในพระเจ้าโยบ 21:17; สดด 73:18; สดด 112:8
สติปัญญาสงบอยู่ในใจคนที่มีวิจารณญาณ
และแม้ในหมู่คนโง่ เธอก็เป็นที่ประจักษ์14:33 ฉบับภาษาฮีบรู ฉบับ LXX และฉบับซีรีแอคว่า แต่ในใจของคนโง่ไร้สติปัญญา
ความชอบธรรมเชิดชูชาติ
แต่ความบาปลงโทษประชาชนสภษ 11:11
กษัตริย์โปรดปรานคนรับใช้ที่ฉลาด
แต่คนรับใช้ที่น่าละอายก็กระตุ้นความโกรธลก 7:2; รม 13:3