สดด สดุดี, บทที่ สดุดี, บทที่ 137
ที่ริมฝั่งแม่น้ำของบาบิโลน พวกเรานั่งลงและร่ำไห้
เมื่อระลึกถึงศิโยนอสค 1:1; อสย 30:19
พวกเราแขวนพิณของเราไว้
ที่ต้นป็อปลาร์
เพราะที่นั่น ผู้คุมขอให้เราร้องเพลง
พวกคนทรมานเรา สั่งให้เราร้องเพลงยินดี
พวกเขาพูดว่า “ร้องเพลงแห่งศิโยนให้ฟังสักเพลงซิ!”
เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์
ในดินแดนของต่างชาติได้อย่างไร
เยรูซาเล็ม หากเราลืมเจ้า
ขอให้มือขวาของเราลืมฝีมือเสียยรม 51:50
ขอให้ลิ้นของเราติดเพดานปาก
หากเราลืมเจ้า
หากเราไม่คิดว่าเยรูซาเล็ม
เป็นสุดยอดของความยินดี
พระยาห์เวห์ขอจดจำสิ่งที่ชาวเอโดมได้ทำ
ในวันที่เยรูซาเล็มแตก
พวกเขาโห่ร้องว่า “พังมันเลย
ทลายให้ถึงรากถึงโคน!”ยรม 49:7; อสค 25:12; อสค 35:5
ธิดาบาบิโลน เจ้าจะพินาศย่อยยับ
ความสุขเป็นของผู้ที่คืนสนองเจ้า
ตามสิ่งที่เจ้าทำกับเรา
ความสุขเป็นของผู้ที่จับพวกทารกของเจ้า
ฟาดลงกับก้อนหินอสย 13:16