Hi Hioba, rozdział Księga Hioba, rozdział 30
Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi ode mnie, ci, których ojców nie uznałbym za godnych, by postawić ich z psami swojej trzody.
Na cóż by mi się przydała siła ich rąk, u których zginęła starość?
Byli samotni z powodu niedostatku i głodu i uciekali na pustkowie ciemne, jałowe i spustoszone.
Zrywają sobie malwę przy krzakach i korzenie jałowcowe na pokarm.
Wygnano ich spośród ludzi, wołano za nimi jak za złodziejem;
Tak że musieli mieszkać w rozpadlinach dolin, w jaskiniach podziemnych i skałach.
Między krzakami ryczeli, gromadzili się pod pokrzywami.
To byli synowie ludzi wzgardzonych i synowie ludzi nikczemnych, podlejsi niż proch ziemi.
Ale teraz jestem tematem ich pieśni, stałem się tematem ich przysłowia.Hi 17:6
Brzydzą się mną i oddalają się ode mnie, nie wstydzą się pluć mi w twarz.Hi 19:19; Lb 12:14
A ponieważ on rozluźnił mój sznur i upokorzył mnie, oni też rzucili przede mnie wędzidło.
Po mojej prawicy powstają młodzieńcy, odtrącają moje nogi i torują przeciwko mnie swoje drogi zguby.
Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.
Napadli na mnie niczym przez szeroki wyłom i wśród spustoszenia nacierali na mnie.Hi 6:4
Strach obrócił się przeciwko mnie, ściga moją duszę jak wiatr. Moje szczęście przemija jak chmura.
A teraz rozpływa się we mnie moja dusza, ogarnęły mnie dni cierpienia;Ps 22:14; Ps 42:4; Lm 2:19
W nocy ból przeszywa moje kości, a moje żyły nie mają odpoczynku.
Z powodu wielkiego cierpienia zmieniła się moja szata i ściska mnie jak kołnierz mej tuniki.
Wrzucił mnie w błoto, stałem się podobny do prochu i popiołu.Rdz 18:27; Hi 16:15
Wołam do ciebie, ale nie słuchasz mnie; staję, a na mnie nie patrzysz.Hi 19:7
Stałeś się dla mnie okrutny, sprzeciwiasz mi się swoją mocną ręką.
Unosisz mnie na wietrze i wsadzasz mnie na niego, a rozwiewasz mój dobytek.
Wiem bowiem, że wydasz mnie na śmierć i do domu przeznaczonego dla wszystkich żyjących.Hbr 9:27
Do grobu jednak nie ściągnie swej ręki, choćby wołali, gdy będzie niszczyć.Hi 3:17
Czy nie płakałem nad strapionym? Czy moja dusza nie smuciła się nad ubogim?Rz 12:15
Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.Jr 14:19
Moje wnętrze zawrzało i nie uspokoiło się; zaskoczyły mnie dni utrapienia.
Chodzę sczerniały, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
Stałem się bratem smoków, a towarzyszem młodych strusiów.Ps 102:6; Iz 38:14; Mic 1:8
Moja skóra poczerniała na mnie i moje kości są spalone od gorączki.Ps 119:83
Moja harfa zamieniła się w lament, a mój flet – w głos płaczących.Am 8:10