Jr Jeremiasza, rozdział Księga Jeremiasza, rozdział 17
Tak mówi PAN: Przeklęty człowiek, który ufa człowiekowi i który czyni ciało swoim ramieniem, a od PANA odstępuje jego serce.Ps 118:8; Prz 29:25; Iz 31:1
Będzie bowiem jak wrzos na pustyni, który nie czuje, gdy przychodzi coś dobrego, ale wybiera suche miejsca na pustyni, w ziemi słonej i bezludnej.Iz 1:30; Jr 48:6
Błogosławiony człowiek, który ufa PANU, a którego nadzieją jest PAN.Ps 2:12; Prz 16:20; Iz 30:18
Będzie bowiem jak drzewo zasadzone nad wodami, które swoje korzenie zapuszcza nad strumieniem i nie zauważa, gdy upał przychodzi, ale jego liść pozostaje zielony. W roku suszy nie troszczy się i nie przestaje przynosić owocu.Ps 1:3
Najzdradliwsze ponad wszystko jest serce i najbardziej przewrotne. Któż zdoła je poznać?Ps 64:6
Ja, PAN, badam serca i doświadczam nerki, aby oddać każdemu według jego dróg i według owocu jego uczynków.1Sm 16:7; 1Krn 28:9; Ps 7:9; Prz 17:3; Jr 11:20; Jr 20:12; Obj 2:23
Jak kuropatwa gromadzi swoje jajka, ale ich nie wysiaduje, tak kto zbiera bogactwa niesprawiedliwie, zostawi je w połowie swoich dni, a u swego kresu okaże się głupcem;
Wzniosłym tronem chwały od początku jest miejsce naszej świątyni.Jr 14:21
PANIE, nadziejo Izraela! Wszyscy, którzy cię opuszczają, będą zawstydzeni; ci, którzy odstępują ode mnie, będą zapisani na ziemi, gdyż opuścili PANA, źródło żywych wód.Jr 2:13; Jr 14:8; J 4:14; J 8:6