ปฐม ปฐมกาล, บทที่ ปฐมกาล, บทที่ 38
ยูดาห์กับทามาร์
ครั้งนั้นยูดาห์แยกจากพี่น้องของเขาไปอาศัยอยู่กับชายชาวอดุลลัมผู้หนึ่งชื่อฮีราห์ ที่นั่น ยูดาห์พบลูกสาวของชูอาชาวคานาอัน แต่งงานและหลับนอนกับเธอ เธอก็ตั้งครรภ์ คลอดลูกชาย และตั้งชื่อเขาว่าเอร์ ปฐม 46:12; 1 พศด 2:3เธอตั้งครรภ์อีกครั้ง คลอดลูกชาย และตั้งชื่อว่าโอนัน จากนั้นเธอมีลูกชายอีก และตั้งชื่อว่าเชลาห์ เธอคลอดลูกคนนี้ที่เคซิบ
ยูดาห์หาภรรยาให้เอร์ลูกหัวปี ชื่อทามาร์ แต่เอร์ลูกหัวปีของยูดาห์เป็นคนชั่วในสายตาของพระยาห์เวห์ดังนั้นพระยาห์เวห์จึงให้เขาตาย
ยูดาห์จึงบอกโอนันว่า “เจ้าจงนอนกับทามาร์พี่สะใภ้ ทำหน้าที่แทนพี่ชายของเจ้า เพื่อจะมีลูกให้เขา” ฉธบ 25:5; มธ 22:24; มก 12:19แต่โอนันรู้ว่าลูกที่เกิดมาจะไม่นับเป็นทายาทของเขา ดังนั้นเมื่อนอนกับพี่สะใภ้ เขาก็จะปล่อยน้ำอสุจิตกดินเพื่อไม่ให้พี่ชายมีทายาท พระยาห์เวห์เห็นว่าสิ่งที่เขาทำนี้ชั่วร้าย พระยาห์เวห์จึงให้เขาตายเช่นกัน
ยูดาห์จึงพูดกับทามาร์ลูกสะใภ้ของตนว่า “จงไปอยู่ที่บ้านพ่อของเจ้าอย่างหญิงม่ายจนกว่าเชลาห์ลูกชายของเราจะโตขึ้น” เพราะเขาคิดว่า “เชลาห์อาจจะตายเหมือนพี่ชายทั้งสองคน” ทามาร์จึงกลับไปอยู่ที่บ้านของพ่อ
เวลาผ่านไปจนภรรยาของยูดาห์ ลูกสาวของชูอาตายไป เมื่อยูดาห์คลายความโศกเศร้าแล้ว เขากับฮีราห์เพื่อนชาวอดุลลัมของเขาไปที่ทิมนาห์ ไปหาคนตัดขนแกะของเขา1 ซมอ 25:2
มีคนไปบอกทามาร์ว่า “พ่อสามีของเธอกำลังไปที่ทิมนาห์ เพื่อตัดขนแกะของเขา” ทามาร์จึงถอดชุดของแม่ม่ายออก เอาผ้าคลุมหน้าปลอมตัว แล้วมานั่งริมทางเข้าหมู่บ้านเอนาอิม ซึ่งเป็นทางไปทิมนาห์ เพราะทามาร์เห็นว่า ยูดาห์ไม่ยอมให้ตนแต่งงานกับเชลาห์ แม้ว่าเขาจะโตแล้วสภษ 9:14; ยรม 3:2
เมื่อยูดาห์เห็นก็คิดว่าเป็นโสเภณี เนื่องจากเธอเอาผ้าคลุมหน้าไว้ สภษ 7:12เขาจึงไปหาแล้วพูดว่า “มาสิ มานอนกับข้า” โดยไม่รู้ว่านั่นคือลูกสะใภ้
เธอถามว่า “ท่านจะให้อะไรเป็นค่าตอบแทน”ลนต 18:15; ลนต 20:12
เขาตอบว่า “ข้าจะส่งลูกแพะจากฝูงมาให้ตัวหนึ่ง”
เธอก็ถามว่า “ท่านจะให้อะไรเป็นมัดจำจนกว่าท่านจะส่งลูกแพะมาให้”
เขาถามว่า “เธออยากได้อะไรเป็นของมัดจำ”
เธอตอบว่า “ขอตราประจำตัวกับเชือก และไม้เท้าในมือของท่าน” เขาก็ให้ เธอจึงยอมนอนกับเขา และตั้งครรภ์กับเขา หลังจากนั้นเธอจึงเอาผ้าคลุมหน้าออกและสวมชุดแม่ม่ายตามเดิม
เมื่อยูดาห์ขอให้ฮีราห์ชาวอดุลลัมเพื่อนของเขาเอาลูกแพะไปให้เธอ เพื่อแลกของมัดจำคืนจากหญิงคนนั้น ฮีราห์ก็หาเธอไม่พบ เขาจึงเที่ยวถามผู้ชายแถวนั้นว่า “หญิงโสเภณีประจำเทวสถานที่อยู่ริมทางเอนาอิมนั้นอยู่ที่ไหน”
พวกเขาตอบว่า “ไม่เคยมีหญิงโสเภณีประจำเทวสถานที่นี่”
ฮีราห์จึงกลับมาหายูดาห์แล้วบอกเขาว่า “ข้าหาไม่พบ ทั้งผู้ชายแถวนั้นก็บอกว่า ‘ไม่เคยมีหญิงโสเภณีประจำเทวสถานที่นี่’ ”
ยูดาห์จึงว่า “ให้เธอเก็บของพวกนั้นไว้ก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นเราจะกลายเป็นตัวตลกให้คนหัวเราะ เราได้ส่งลูกแพะไปให้แล้วแต่หาเธอไม่พบ”
ราวสามเดือนต่อมา มีคนมาบอกยูดาห์ว่า “ทามาร์ลูกสะใภ้ของท่านทำผิดด้วยการเป็นโสเภณีจนตั้งครรภ์แล้ว”
ยูดาห์จึงสั่งว่า “เอาตัวออกมาและเผาให้ตาย!”ปฐม 20:3; ลนต 21:9; ฉธบ 22:22
แต่ขณะที่คนกำลังพาตัวเธอออกมา เธอส่งคนมาบอกพ่อสามีว่า “ฉันตั้งครรภ์กับผู้ชายที่เป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้ จงดูว่าท่านจำได้ไหมว่าตราประจำตัว เชือกและไม้เท้านี้เป็นของใคร”
ยูดาห์จำได้ว่าของเหล่านี้เป็นของตนจึงพูดว่า “เธอชอบธรรมยิ่งกว่าเราเสียอีก เพราะเราไม่ยอมให้เธอเป็นภรรยาของเชลาห์ลูกชายของเรา” และยูดาห์ก็ไม่ได้นอนกับทามาร์อีกเลย
เมื่อถึงกำหนดคลอด เธอมีลูกแฝดชายอยู่ในครรภ์ 1 พศด 2:4; มธ 1:3ขณะกำลังคลอด ทารกคนหนึ่งยื่นมือออกมา นางผดุงครรภ์จึงเอาด้ายแดงผูกข้อมือและพูดว่า “คนนี้ออกมาก่อน” แต่ทารกนั้นหดมือกลับ และอีกคนหนึ่งคลอดออกมา เธอจึงพูดว่า “อ้าว! แหวกออกมาได้อย่างไร” เด็กนั้นจึงได้ชื่อว่าเปเรศ38:29 แปลว่า แหวกออกมา ปฐม 46:12; 1 พศด 4:1แล้วทารกที่มีด้ายแดงผูกข้อมือ ก็คลอดและได้ชื่อว่าเศราห์38:30 แปลว่า แดงเข้ม หรือ ความเจิดจ้า ก็ได้