กดว กันดารวิถี, บทที่ กันดารวิถี, บทที่ 30
คำปฏิญาณ
30 ในฉบับภาษาฮีบรูข้อ 30:1-16 คือข้อ 30:2-17 โมเสสพูดกับหัวหน้าเผ่าต่างๆ ของอิสราเอลว่า “พระยาห์เวห์สั่งดังนี้คือ ผู้ใดถวายปฏิญาณต่อพระยาห์เวห์หรือลั่นวาจาสาบานว่าจะทำสิ่งใด ก็อย่าผิดคำปฏิญาณให้เขาทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการลนต 27:2
เมื่อหญิงสาวคนหนึ่งที่ยังอาศัยอยู่ในบ้านของพ่อและกล่าวปฏิญาณต่อพระยาห์เวห์หรือกล่าวคำสาบาน และพ่อของเธอได้ยินเธอกล่าวปฏิญาณหรือคำสาบานนั้น แต่เขาไม่ได้ทักท้วงอะไร คำปฏิญาณหรือคำสาบานทุกประการของเธอก็ยังมีผลอยู่ แต่หากพ่อของเธอได้ยินและห้ามปราม คำปฏิญาณหรือคำสาบานนั้นก็เป็นโมฆะ พระยาห์เวห์จะไม่ถือโทษเธอเนื่องจากพ่อของเธอห้ามปรามไว้
หากเธอแต่งงานหลังจากได้กล่าวปฏิญาณหรือพลั้งปากสาบานโดยไม่ยั้งคิด 1 ซมอ 1:11และสามีของเธอรู้ถึงคำปฏิญาณนั้นในภายหลังและไม่ทักท้วงอะไร คำปฏิญาณหรือคำสาบานของเธอก็ยังคงมีผลอยู่ แต่หากสามีของเธอรู้และลบล้างคำปฏิญาณหรือวาจาพลั้งปากของเธอแล้ว พระยาห์เวห์ก็จะไม่ถือโทษเธอ
แต่คำปฏิญาณหรือคำสาบานของหญิงม่ายหรือหญิงที่ถูกหย่าร้างจะยังมีผลบังคับ
หากหญิงที่อยู่กินกับสามีกล่าวคำปฏิญาณหรือคำสาบานผูกมัดตัวเอง และสามีของเธอได้ยินแต่ไม่ได้ทักท้วงอะไรและไม่ห้ามปราม คำปฏิญาณหรือคำสาบานทุกประการก็ยังคงมีผลอยู่ แต่หากสามีของเธอได้ยินแล้วลบล้างคำปฏิญาณหรือคำสาบานจากปากของเธอ สามีของเธอก็ทำให้คำเหล่านั้นเป็นโมฆะ และพระยาห์เวห์จะไม่ถือโทษเธอ สามีของเธอจะรับรองหรือลบล้างคำปฏิญาณก็ได้ แต่หากเขาไม่พูดอะไรนับตั้งแต่วันที่ได้ยิน ก็ให้ถือว่าเขาได้รับรองคำปฏิญาณนั้นแล้ว การที่เขาไม่กล่าวทักท้วงอะไร ก็ให้ถือว่าเป็นการรับรองคำปฏิญาณหรือคำสาบานนั้นๆ แต่ถ้าเขามาลบล้างคำเหล่านั้นในภายหลัง เขาจะต้องเป็นคนรับผลจากการกระทำผิดของเธอ”
ทั้งหมดนี้คือระเบียบซึ่งพระยาห์เวห์ให้ไว้แก่โมเสสเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา และพ่อกับลูกสาวที่ยังอาศัยอยู่ในบ้าน