สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 26
เกียรติยศไม่คู่ควรกับคนโง่
เหมือนหิมะในฤดูร้อนหรือฝนในฤดูเก็บเกี่ยว
คำแช่งด่าที่ไร้เหตุ ก็ไม่ส่งผล
เหมือนนกกระจอกกระพือปีก หรือนกนางแอ่นร่อนไปมา
แส้สำหรับม้า บังเหียนสำหรับลา
และไม้เรียวสำหรับหลังคนโง่!สดด 32:9
อย่าตอบคนโง่ด้วยความโง่ของเขา
ไม่อย่างนั้น เจ้าเองจะเป็นเหมือนเขามธ 21:27
ตอบคนโง่ด้วยความโง่ของเขา
ไม่อย่างนั้นเขาจะคิดว่าตนเองฉลาด
การส่งสารไปในมือคนโง่
ก็เหมือนการตัดเท้าสองข้าง หรือดื่มยาพิษ
ภาษิตในปากคนโง่
ก็เหมือนขาพิการใช้การไม่ได้
การให้เกียรติคนโง่
ก็เหมือนผูกหินไว้กับสลิง
ภาษิตในปากคนโง่
ก็เหมือนพุ่มหนามในมือคนขี้เมา
คนที่จ้างคนโง่หรือคนที่ผ่านมา
ก็เหมือนนักธนูที่ยิงไปเรื่อย
สุนัขกลับไปหาสิ่งที่มันสำรอกฉันใด
คนโง่ก็ทำสิ่งโง่เขลาซ้ำซากฉันนั้น2 ปต 2:22
เจ้าเห็นคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดไหม
มีความหวังในคนโง่มากกว่าพวกเขาเสียอีกอสย 5:21; รม 12:16
คนเกียจคร้านพูดว่า “มีสิงโตอยู่ที่ถนน
มีสิงโตดุร้ายเดินเตร่ตามถนน!”สภษ 22:13
ประตูเปิดปิดไปมาที่บานพับฉันใด
คนเกียจคร้านก็พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงฉันนั้น
คนเกียจคร้านแช่มือคาอยู่ในชาม
ขี้เกียจเกินกว่าจะหยิบอาหารใส่ปากตนเองสภษ 19:24
คนเกียจคร้านคิดว่าตัวเองฉลาด
กว่าคนเจ็ดคนที่ตอบอย่างมีเหตุผลลก 19:21
คนที่แส่เข้าไปกลางวงวิวาทที่ไม่ใช่ธุระ
ก็เหมือนคนดึงหูสุนัขจรจัด
คนบ้าคลั่งที่กราดยิง
ลูกธนูเพลิงแห่งความตายนั้น
คือคนที่หลอกลวงเพื่อนบ้าน
แล้วแก้ตัวว่า “ฉันก็แค่ล้อเล่น!” นั่นเอง
เมื่อไม่มีฟืน ไฟก็ดับฉันใด
เมื่อไม่มีคำนินทา การทะเลาะก็จบลงฉันนั้น
เหมือนถ่านแดงคุกรุ่น และฟืนพร้อมจุดไฟ
คนชอบทะเลาะก่อไฟวิวาทก็เช่นกัน
คำซุบซิบนินทาเหมือนอาหารโอชะ
ลงไปยังส่วนลึกที่สุดของร่างกายสดด 55:21
ริมฝีปากที่ร้อนรน26:23 ภาษาฮีบรู ฉบับ LXX ว่า เรียบจากจิตใจชั่วร้าย
ก็เหมือนขี้เงินเคลือบบนภาชนะดินเผา
ศัตรูแฝงตัวด้วยริมฝีปาก
แต่ในใจเก็บงำความหลอกลวงกจ 16:17
ถึงพวกเขาพูดน่าฟัง ก็อย่าไว้ใจ
เพราะสิ่งชั่วร้ายเจ็ดอย่างครอบงำใจพวกเขา1 ซมอ 26:25
พวกเขาเสแสร้งปกปิดความเกลียดชัง
แต่ความชั่วของพวกเขาจะถูกเปิดโปงในที่ประชุม
ใครที่ขุดหลุมพราง จะตกลงไปเอง
ถ้าคนกลิ้งหินออกมา มันจะกลิ้งกลับไปทับตัวเองสดด 7:15; ปญจ 10:8
ลิ้นที่โกหกก็เกลียดคนที่มันทำร้าย
และปากที่ยกยอก็สร้างหายนะ