สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 22
ชื่อเสียงดี ย่อมดีกว่าความร่ำรวย
เป็นที่นับถือย่อมดีกว่าเงินทอง
คนรวยและคนจนเหมือนกันตรงนี้
คือพระยาห์เวห์เป็นผู้สร้างพวกเขาทุกคน
คนที่ฉลาดหลักแหลมเห็นอันตราย ก็หลบเข้าที่กำบัง
แต่คนที่อ่อนต่อโลก ก็เดินเข้าไปและได้รับอันตราย
ความถ่อมสุภาพอันได้แก่ การยำเกรงพระยาห์เวห์
จะนำมาซึ่ง ความมั่งคั่ง เกียรติยศ และชีวิตยืนยาว
ทางของคนคดโกงมีขวากหนามและบ่วงแร้ว
แต่คนที่ระมัดระวังการใช้ชีวิตก็จะอยู่ห่างไกลจากสิ่งเหล่านั้น
ช่วยเด็กหนุ่มให้เริ่มต้นในทางที่ถูกต้อง
แม้เมื่อเขาแก่ตัวลง เขาจะไม่ละทิ้งทางนั้นไป
คนรวยปกครองอยู่เหนือคนจน
และลูกหนี้ก็เป็นทาสของเจ้าหนี้
คนที่หว่านความชั่วช้าก็จะเก็บเกี่ยวความหายนะ
แล้วอำนาจในการทำชั่วของเขาก็จะสิ้นสุดลง
คนที่ใจดีจะได้รับพระพร
เพราะเขาแบ่งปันอาหารให้กับคนจน
ขับไล่พวกที่ชอบดูถูกคนอื่นออกไป แล้วเรื่องขัดแย้งก็จะออกไปด้วย
การฟ้องร้องและการพูดเหยียดหยามก็จะหยุดลง
คนที่จริงใจและพูดสุภาพอ่อนน้อม
ก็จะมีกษัตริย์เป็นเพื่อน
ดวงตาของพระยาห์เวห์เฝ้าดูแลความจริง
แต่พระองค์ทำลายคำพูดต่างๆของคนชั่ว
คนขี้เกียจร้องว่า “มีสิงโตอยู่ข้างนอก
ฉันอาจถูกฆ่าตายอยู่ที่กลางถนนนั้น”
คำพูดล่อลวงของหญิงเล่นชู้เป็นหลุมลึก
คนที่พระยาห์เวห์สาปแช่งจะตกลงในหลุมนั้น
ความโง่เขลาก็ผูกติดกับจิตใจของเด็กหนุ่ม
แต่ไม้เรียวที่ตีสอนก็จะขจัดมันให้ไกลจากเด็กหนุ่มนั้น
คนที่กดขี่คนจนเพื่อจะได้รวยขึ้น
และคนที่ให้ของขวัญกับคนรวย ทั้งคู่ก็จะจน
คำพูดของคนฉลาด
คำพูดของคนฉลาด
เงี่ยหูของเจ้ามาฟังคำพูดของคนฉลาด
แล้วใส่ใจในสิ่งที่เราสอน
ถ้ามันอยู่ที่ใจ และอยู่ที่ริมฝีปาก
เจ้าก็จะมีความสุข
เราสอนเรื่องเหล่านี้กับเจ้าในวันนี้
เพื่อเจ้าจะได้วางใจในพระยาห์เวห์
ก่อนหน้านี้22:20 ก่อนหน้านี้ คำนี้มาจากภาษาฮีบรู แต่ถ้าเปลี่ยนตัวสระ ก็จะกลายเป็นคำว่า “สามสิบ” เราก็ได้เขียนคำแนะนำ
และสติปัญญาให้กับเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ
เพื่อสอนเจ้าให้รู้ถึงความจริงและคำสอนที่เชื่อถือได้
เพื่อเจ้าจะได้กลับไปรายงานคำสอนที่เชื่อถือได้นี้กับคนเหล่านั้นที่ส่งเจ้ามา
อย่าได้ขโมยจากคนจนเพราะมันง่าย
และอย่าได้เอาเปรียบคนเดือดร้อนที่ศาลตรงลานเมือง
เพราะพระยาห์เวห์ จะว่าความแทนพวกเขา
และปล้นชีวิตของคนที่ปล้นพวกเขา
อย่าได้เป็นเพื่อนกับคนที่ขี้โมโห
หรือคบค้ากับคนฉุนเฉียว
เพื่อว่าเจ้าจะได้ไม่เลียนแบบนิสัยของเขา
และสุดท้ายก็ติดเข้าไปในกับดัก
อย่าไปจับมือทำสัญญา
ว่าจะค้ำประกันหนี้ให้กับคนอื่น
ทำไมจะต้องเสี่ยงให้คนอื่นมายึดเตียงที่เจ้านอน
เมื่อเจ้าไม่มีปัญญาจ่ายหนี้นั้น
อย่าย้ายหลักเขตที่มีมาช้านาน
ที่บรรพบุรุษของเจ้าปักไว้
เจ้าเห็นคนที่ชำนาญงานนั้นไหม
เขาจะได้ยืนรับใช้พวกกษัตริย์
ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา