สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 13
ลูกที่ฉลาดฟังคำสั่งสอนของพ่อแม่
แต่คนชอบเยาะเย้ยไม่สนใจคำเตือนสติสภษ 15:12
คนเราอิ่มเอมกับผลดีที่เกิดจากคำพูดของตน
แต่คนทรยศหิวความโหดร้ายสภษ 12:14
คนที่ระวังปากก็รักษาชีวิตของตนไว้
แต่คนที่พูดพล่อยๆ จะหายนะสภษ 18:20; 1 ปต 3:10
ความหิวของคนขี้เกียจไม่เคยถูกเติมเต็ม
แต่คนขยันมีแต่สมปรารถนาสภษ 21:25
คนชอบธรรมเกลียดคำโกหก
แต่คนชั่วทำให้ตัวเองมีกลิ่นเหม็น
และนำความอับอายมาสู่ตนสดด 119:163
ความชอบธรรมปกป้องคนซื่อสัตย์
แต่ความชั่วร้ายคว่ำคนบาป
คนหนึ่งวางท่าร่ำรวย แต่ไม่มีอะไรเลย
แต่อีกคนทำทีว่ายากจน แต่มีทรัพย์สมบัติมากมายสภษ 12:9
ทรัพย์สมบัติอาจจ่ายค่าไถ่ชีวิตคนได้
แต่คนจนไม่อาจตอบสนองต่อคำข่มขู่ได้สภษ 10:15
แสงของคนชอบธรรมส่องสว่างสดใส
แต่ตะเกียงของคนชั่วจะถูกดับไปสภษ 24:20; สดด 37:21
ที่ไหนมีการวิวาท ที่นั่นมีความหยิ่งยโส
แต่ปัญญาพบได้ในคนที่รับฟังคำแนะนำ
เงินทุจริตร่อยหรอลงเรื่อยๆ
แต่คนที่ออมทีละเล็กทีละน้อยทำให้เงินเพิ่มพูนสภษ 28:8
ความหวังที่ถูกหน่วงไว้ทรมานจิตใจ
แต่ความปรารถนาที่สมหวังเป็นต้นไม้แห่งชีวิต
ใครที่ดูหมิ่นคำสั่งสอนจะต้องชดใช้
แต่ใครที่ยำเกรงคำสั่งนั้นก็มีรางวัลสภษ 1:24; ฮชย 4:6
คำสอนของปราชญ์เป็นน้ำพุแห่งชีวิต
หันคนไปจากบ่วงความตาย
วิจารณญาณที่ดีย่อมได้รับความโปรดปราน
แต่ทางของคนทรยศนำไปสู่ความพินาศ13:15 ฉบับ LXX และฉบับซีรีแอค ความหมายของวลีภาษาฮีบรูไม่สามารถระบุได้แน่ชัดสภษ 10:11
คนฉลาดรอบคอบทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรู้13:16 หรือ ฉลาดรอบคอบปกป้องตนเองด้วย
แต่คนโง่เขลาอวดความโง่ของตนเอง
คนส่งข่าวที่ชั่วร้ายตกอยู่ในความลำบาก
แต่ทูตที่เชื่อใจได้นำการเยียวยามาให้
ใครที่เพิกเฉยต่อวินัยจะยากจนและอับอาย
แต่ใครที่รับฟังคำตักเตือนก็ได้รับเกียรติ
ความสมหวังเป็นที่ชื่นใจแก่วิญญาณ
แต่คนโง่เกลียดการหันจากความชั่ว
คบคนฉลาดแล้วกลายเป็นคนฉลาด
เพราะคบคนโง่นั้นอันตราย
ความเดือดร้อนไล่ตามคนบาป
แต่คนชอบธรรมได้รับสิ่งดีเป็นรางวัล
คนดีทิ้งมรดกไว้ให้ลูกหลาน
แต่คนบาปสะสมสมบัติไว้ให้คนชอบธรรมโยบ 27:17
ทุ่งนาที่ไม่ได้ไถยังให้ผลแก่คนยากจน
แต่ความอยุติธรรมกวาดไปหมด
ใครที่ยั้งไม้เรียวก็เกลียดชังลูกของตน
แต่คนที่รักลูกก็ใส่ใจฝึกวินัยให้เขาสภษ 23:13
คนชอบธรรมได้กินจนหนำใจ
แต่คนชั่วหิวจนท้องกิ่วอสย 65:13