สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 28
คนชั่วช้าวิ่งหนี ทั้งๆที่ไม่มีใครไล่ตาม
แต่คนดีนั้นกล้าหาญเหมือนสิงโต
ชนชาติที่มีแต่การกบฏก็เปลี่ยนผู้นำเป็นว่าเล่น
แต่ชนชาติที่มีผู้นำที่หัวไวและรอบรู้ จะมั่นคง
คนจนที่เอาเปรียบพวกคนจนด้วยกัน
ก็เหมือนกับน้ำฝนที่ไหลเชี่ยวไม่เหลือผลผลิตไว้เลย
คนที่ละทิ้งกฎของพระเจ้า
ก็สรรเสริญคนชั่วช้า
แต่คนที่เชื่อฟังกฎของพระเจ้า
ก็ต่อต้านคนชั่ว
คนชั่วไม่เข้าใจความยุติธรรม
แต่คนเหล่านั้นที่แสวงหาพระยาห์เวห์ เข้าใจมันอย่างครบถ้วน
จนแต่ซื่อสัตย์
ดีกว่ารวยแต่ขี้โกง
ลูกที่ฉลาด ก็เชื่อฟังกฎของพระเจ้า
แต่ลูกที่คบกับคนเสเพล นำความอับอายมาสู่พ่อของเขา
คนที่ร่ำรวยจากการขูดรีดดอกเบี้ยสูงๆ
สุดท้ายเงินนั้นก็จะตกไปเป็นของคนที่เมตตาคนจน
ถ้าใครหันหูไปจากกฎของพระเจ้า
พระองค์ก็จะขยะแขยง
แม้แต่จะฟังคำอธิษฐานของเขา
คนที่ชักจูงให้คนดีหลงไปในทางชั่ว
คนนั้นก็จะตกลงไปในหลุมกับดักของตัวเอง
แต่คนที่บริสุทธิ์นั้น ก็จะได้รับสิ่งที่ดีๆเป็นมรดก
คนรวยมองว่าตัวเองฉลาด แต่คนยากจนที่หัวไว
ก็จะมองคนรวยเหล่านั้นออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
เมื่อคนดีประสบความสำเร็จ ทุกคนก็ดีใจ
แต่เมื่อคนชั่วมีอำนาจขึ้น ทุกคนพากันหลบซ่อน
คนที่ปกปิดความผิดบาปของตัวเอง จะไม่เจริญรุ่งเรือง
แต่คนที่สารภาพและละทิ้งบาปเหล่านั้น จะพบกับความเมตตา
คนที่กลัวบาปก็น่านับถือจริงๆ
แต่คนดื้อรั้นจะตกอยู่ในความทุกข์ยากลำบาก
ผู้นำที่ชั่วช้าที่ปกครองอยู่เหนือชนชาติที่ยากจน
เป็นเหมือนสิงโตที่คำรามหรือหมีที่จู่โจมเข้าใส่
ผู้นำที่ขาดความเข้าใจคือเผด็จการจอมโหด
แต่คนที่เกลียดชังเงินที่ได้มาอย่างผิดกฎหมาย ก็จะปกครองเป็นเวลายาวนาน
อย่าไปช่วยคนที่มีความผิด
เพราะฆ่าคนอื่น
ปล่อยให้เขาหลบหนีไปจนตาย
คนที่เดินในทางสัตย์ซื่อ จะปลอดภัย
แต่คนที่เดินในทางคดโกง จะล้มลงอย่างฉับพลัน
คนที่ทำงานในไร่นาของตน จะมีอาหารอย่างเหลือเฟือ
แต่คนที่วิ่งไล่ตามสิ่งที่ไร้สาระ จะมีความยากจนอย่างเหลือเฟือ
คนซื่อสัตย์จะได้รับพระพรอย่างเหลือล้น
แต่คนที่คิดจะรวยทางลัด จะหนีไม่พ้นการลงโทษ
การลำเอียงนั้นไม่ดี
แต่ก็ยังมีบางคนยอมรับสินบนที่มีค่า
แค่ขนมปังชิ้นเดียว
คนโลภก็อยากรวยเร็วๆ
แต่หารู้ไม่ว่า เขาจะยากจนในเร็วๆนี้
คนที่ว่ากล่าวตักเตือนคนอื่น ทีหลังก็จะเป็นที่ชื่นชอบ
มากกว่าคนที่แกล้งยกยอคนอื่น
คนที่ขโมยของของพ่อแม่
แล้วบอกว่าไม่ผิด
ก็ไม่ต่างจากพวกอันธพาล
คนโลภมีแต่จะกวนให้ทะเลาะกัน
แต่คนที่ไว้วางใจในพระยาห์เวห์จะสมบูรณ์พูนสุข
คนที่ไว้วางใจในความคิดของตน คือคนโง่
แต่คนที่เดินตามสติปัญญาของครู
จะปลอดภัย
คนที่หยิบยื่นให้กับคนจน จะไม่มีวันจน
แต่คนที่ปิดหูปิดตาจากคนจน
จะถูกสาปแช่งมากมาย
เมื่อคนชั่วช้ามีอำนาจขึ้น ผู้คนต่างก็พากันแอบซ่อน
แต่เมื่อพวกเขาหมดอำนาจ คนดีจะกลับมามีอำนาจแทน