สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 27
อย่าอวดเรื่องวันพรุ่งนี้
เพราะเจ้าไม่รู้ว่าวันหนึ่งๆ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างยก 4:13
ให้คนอื่นยกย่องเจ้า ไม่ใช่ปากของเจ้าเอง
ให้คนต่างถิ่นยกย่อง ไม่ใช่ริมฝีปากของเจ้าเอง2 คร 10:12
หินนั้นหนัก และทรายก็เป็นภาระ
แต่การยั่วยุของคนโง่นั้นหนักกว่าทั้งสองอย่าง
ความโกรธนั้นโหดร้าย และโทสะก็ท่วมท้น
แต่ใครจะทนเผชิญความอิจฉาได้ยก 1:20
ตำหนิอย่างเปิดเผย
ดีกว่ารักแต่ซ่อนไว้สภษ 28:23
บาดแผลจากเพื่อนก็เชื่อถือได้
แต่ศัตรูจูบพร่ำเพรื่อเกินจริงสดด 141:5
คนอิ่มก็เกลียดน้ำผึ้งจากรวง
แต่สำหรับคนหิว แม้สิ่งที่ขมก็มีรสหวาน
คนที่หนีออกจากบ้าน
ก็เหมือนนกที่หนีออกจากรัง
น้ำอบน้ำหอมทำให้จิตใจเบิกบาน
คำแนะนำที่จริงใจจากเพื่อน
ทำให้ชื่นใจ
อย่าละทิ้งเพื่อนของตน หรือเพื่อนของครอบครัว
และอย่าไปบ้านญาติเมื่อตนทุกข์ยาก
เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ก็ดีกว่าญาติพี่น้องที่ห่างไกลสภษ 18:19
ลูกเอ๋ย จงฉลาดและทำให้เราปลื้มใจ
เราจะได้โต้ตอบคนที่มาดูถูกเราสภษ 23:15
คนมีวิจารณญาณเห็นอันตรายและหลบภัย
แต่คนโง่เดินต่อและรับโทษนั้นสภษ 22:3
จงยึดเสื้อผ้าของคนที่ค้ำประกันให้คนแปลกหน้า
ยึดไว้เป็นมัดจำถ้าเขาค้ำประกันให้คนต่างถิ่นสภษ 20:16
ถ้าใครไปตะโกนอวยพรเพื่อนบ้านแต่เช้า
เขาจะเห็นเป็นคำสาปแช่ง
ภรรยาชอบหาเรื่อง
ก็เหมือนน้ำหยดจากหลังคารั่วในพายุฝน
ห้ามเธอก็เหมือนห้ามลม
หรือเอามือคว้าน้ำมัน
เหล็กลับเหล็กได้ฉันใด
คนเราก็ลับกันได้ฉันนั้นฮบ 10:24
คนที่เฝ้าต้นมะเดื่อจะได้กินผลของมัน
และใครที่ปกป้องนายจะได้รับเกียรติ
น้ำสะท้อนให้เห็นใบหน้าฉันใด
ชีวิตคนเราย่อมสะท้อนจิตใจฉันนั้น27:19 หรือ คนอื่นย่อมสะท้อนจิตใจของเจ้ากลับมาฉันนั้น
แดนมรณาและแดนพินาศ27:20 ฉบับภาษาฮีบรูว่า อาบัดโดนไม่เคยอิ่ม
ดวงตาของมนุษย์ก็เช่นกัน
เบ้าหลอมใช้ทดสอบเงิน และเตาถลุงทดสอบทองคำ
แต่คนย่อมทดสอบได้ด้วยคำสรรเสริญสภษ 17:3
แม้เอาคนโง่ใส่ครก
ตำด้วยสากเหมือนตำเมล็ดข้าว
ก็กำจัดความโง่ไม่ได้อยู่ดีมก 3:4
จงรู้ความเป็นอยู่ในฝูงแพะแกะของเจ้า
จงเอาใจใส่ฝูงสัตว์ของตนให้ดี
เพราะทรัพย์สมบัติไม่คงทนถาวร
และมงกุฎไม่คงอยู่ไปทุกชั่วอายุ1 ทธ 6:7
เมื่อฟางถูกกำจัดไป หญ้าใหม่ก็งอกขึ้น
และผักหญ้าถูกรวบรวมจากเนินเขา
เมื่อนั้นเจ้าจะได้เสื้อผ้าจากแกะ
และได้ค่าทุ่งนาจากแพะ
เจ้าจะมีนมแพะเหลือเฟือเพื่อเลี้ยงครอบครัว
และบำรุงบรรดาสาวใช้ของเจ้า