ปญจ ปัญญาจารย์, บทที่ ปัญญาจารย์, บทที่ 6
ข้าพเจ้าเห็นสิ่งเลวร้ายอีกอย่างหนึ่งภายใต้ดวงอาทิตย์ ซึ่งหนักหนาสาหัสสำหรับมนุษยชาติ คือพระเจ้ามอบความมั่งคั่ง ทรัพย์สมบัติและเกียรติให้กับบางคนเสียจนมีทุกสิ่งที่ใจปรารถนา แต่พระเจ้าไม่ได้ให้ความสามารถในการชื่นชมสิ่งเหล่านั้น และกลับมีคนแปลกหน้ามาชื่นชมแทน นี่ก็อนิจจัง เลวร้ายน่าสลดใจสดด 49:10
บางคนอาจมีลูกหลานนับร้อยและมีอายุยืน แต่ไม่ว่าจะอายุยืนแค่ไหน ถ้าไม่สามารถชื่นชมความรุ่งเรืองของตน และไม่ได้รับการจัดงานศพอย่างสมเกียรติแล้ว ข้าพเจ้าขอบอกว่าทารกที่ตายตั้งแต่เกิดยังดีกว่าเขาเสียอีก ทารกนั้นเกิดมาอย่างไร้ความหมาย จากไปในความมืด และชื่อนั้นถูกคลุมไว้ในความมืด แม้ไม่เคยเห็นแสงตะวัน ไม่รับรู้สิ่งใด ก็ยังได้พักสงบมากกว่าเขา ต่อให้เขามีอายุยืนพันปีทวีเท่า แต่ไม่ได้ชื่นชมกับความเจริญรุ่งเรืองของตน ทุกคนล้วนไปยังที่เดียวกันไม่ใช่หรือ
ทุกคนตรากตรำก็เพื่อปากท้อง
แต่ความอยากของพวกเขาก็ไม่เคยอิ่มโยบ 5:7
คนฉลาดได้เปรียบคนโง่ตรงไหน
คนยากจนที่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรต่อหน้าคนอื่น
ก็มีประโยชน์อะไร
มีเท่าที่ตาเห็น
ก็ดีกว่าอยากได้ไปเรื่อย
นี่ก็อนิจจัง
เหมือนวิ่งไล่ตามลม
สิ่งใดๆ ที่มีอยู่ล้วนถูกระบุชื่อไว้ก่อนแล้ว
และมนุษยชาติเป็นอะไรก็รู้กันอยู่แล้ว
ไม่มีใครโต้แย้ง
กับผู้ที่แข็งแรงกว่าตนได้โยบ 9:2
ยิ่งพูดหลายคำ
ยิ่งลดทอนความหมาย
แล้วนี่จะเป็นประโยชน์กับใคร
เพราะใครจะรู้ว่าอะไรดีสำหรับคนหนึ่ง ในช่วงชีวิตอันสั้น และอนิจจังวันคืนซึ่งผ่านไปเหมือนเงา ใครจะบอกพวกเขาได้ว่า หลังจากพวกเขาจากไปแล้ว จะเกิดขึ้นอะไรขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์สดด 144:4; ปญจ 8:7