มธ มัทธิว, บทที่ มัทธิว, บทที่ 15
สิ่งที่เป็นมลทิน
(มก.7:1-23)
พวกฟาริสีและครูสอนกฎบัญญัติบางคนจากเยรูซาเล็มมาถามพระเยซูว่า มก 7:1“ทำไมสาวกของท่านละเมิดธรรมเนียมของผู้อาวุโส พวกเขาไม่ล้างมือก่อนกินอาหาร”
พระเยซูตอบว่า “แล้วทำไมพวกท่านละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้าเพราะเห็นแก่ธรรมเนียมของตัวเอง เพราะพระเจ้าพูดว่า ‘จงให้เกียรติพ่อแม่ของเจ้า’15:4 อพย.20:12; ฉธบ.5:16 และ ‘ใครแช่งด่าพ่อแม่ต้องมีโทษถึงตาย’15:4 อพย.21:17; ลนต.20:9 อพย 20:12; อพย 21:17; ลนต 20:9; ฉธบ 5:16; สภษ 20:20; มก 7:10; อฟ 6:2แต่พวกท่านพูดว่า ถ้าใครประกาศว่าสิ่งใดที่เคยใช้เพื่อช่วยเหลือพ่อแม่ก็เป็นสิ่งที่ ‘อุทิศถวายแด่พระเจ้าแล้ว’ พวกเขาจึงไม่ต้อง ‘ให้เกียรติพ่อหรือแม่’ ดังนั้นพวกท่านทำให้พระวจนะของพระเจ้าเป็นโมฆะ เพราะเห็นแก่ธรรมเนียมของตัวเอง พวกคนหน้าซื่อใจคด! อิสยาห์พูดถูกเมื่อเผยพระวจนะถึงพวกท่านว่า
‘คนพวกนี้ยกย่องเราแต่ปาก
แต่ใจห่างไกลจากเรามก 7:6
พวกเขานมัสการเราโดยเปล่าประโยชน์
คำสอนของเขาเป็นเพียงกฎเกณฑ์ของมนุษย์’ 15:9 อสย.29:13 ”อสย 29:13
พระเยซูเรียกฝูงชนเข้ามาหาและพูดว่า “จงฟังและเข้าใจ มก 7:14สิ่งที่เข้าไปในปากมนุษย์ ไม่ได้ทำให้เขาเป็นมลทิน แต่สิ่งที่ออกจากปากต่างหากที่ทำให้เป็นมลทิน”
จากนั้นพวกสาวกมาถามว่า “พระองค์รู้ไหมว่าพวกฟาริสีขุ่นเคืองมากเมื่อได้ยินเช่นนี้”
พระองค์ตอบว่า “ต้นไม้ทุกต้นที่พระบิดาในสวรรค์ของเราไม่ได้ปลูกไว้จะถูกถอนราก ยน 15:2ช่างเขาเถิด เขาเป็นคนนำทางที่ตาบอด15:14 ฉบับสำเนาบางฉบับว่า ตาบอดคนนำทางของคนตาบอด ถ้าคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งคู่ก็จะตกหลุม”อสย 42:19; ยรม 5:31; ลก 6:39
เปโตรพูดว่า “ขออธิบายอุปมานี้แก่พวกเราเถิด”
พระเยซูถามว่า “พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ไม่เห็นหรือว่าสิ่งใดที่เข้าไปในปากก็ลงท้องแล้วขับถ่ายออกไป แต่สิ่งที่ออกจากปากนั้นออกมาจากใจ และทำให้มนุษย์เป็นมลทิน ยก 3:6เพราะความคิดชั่ว การเข่นฆ่า การคบชู้ การทำบาปทางเพศ การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ การนินทาว่าร้าย ล้วนออกมาจากใจ ปฐม 6:5; ปฐม 8:21; มก 7:21สิ่งเหล่านี้ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน ส่วนการกินอาหารโดยไม่ล้างมือ ไม่ทำให้เป็นมลทิน”
ความเชื่อของหญิงชาวคานาอัน
(มก.7:24-30)
จากที่นั่นพระเยซูเข้าสู่เขตเมืองไทระและไซดอน มก 7:24มีหญิงชาวคานาอันคนหนึ่งจากละแวกนั้นมาร่ำร้องต่อพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า บุตรดาวิด ขอเมตตาดิฉันด้วย ลูกสาวของดิฉันถูกผีสิงทรมานเหลือเกิน”
พระเยซูไม่ตอบสักคำ พวกสาวกจึงมาและรบเร้าพระองค์ว่า “ให้หญิงนี้ไปเถิดเพราะเธอมาร่ำร้องไม่หยุด”
พระองค์ตอบว่า “เราถูกส่งมาเพื่อแกะหลงของอิสราเอลเท่านั้น”อสย 58:6; ยรม 50:6; อสค 34:5; มธ 10:6
หญิงนั้นมาคุกเข่าพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยดิฉันด้วย!”
พระองค์ตอบว่า “การเอาอาหารของลูกโยนให้สุนัขก็ไม่ถูกต้อง”
หญิงนั้นพูดว่า “จริงเช่นนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่สุนัขยังได้กินเศษอาหารที่หล่นจากโต๊ะของนาย”
พระเยซูจึงตอบว่า “หญิงเอ๋ย เจ้ามีความเชื่อยิ่งใหญ่ ให้เป็นไปตามที่เจ้าขอเถิด” และลูกสาวของเธอก็หายเป็นปกติในทันที
พระเยซูเลี้ยงอาหารสี่พันคน
(มก.7:31-37; 8:1-10)
พระเยซูออกจากที่นั่นไปตามชายฝั่งทะเลสาบกาลิลี แล้วขึ้นไปนั่งบนเนินเขา ฝูงชนกลุ่มใหญ่มาหาพระองค์ โดยนำคนง่อย คนตาบอด คนพิการ คนใบ้ และคนป่วยอื่นๆ มาวางแทบเท้าของพระองค์ และพระองค์ก็รักษาพวกเขา อสย 35:5ผู้คนล้วนประหลาดใจเมื่อเห็นคนใบ้พูดได้ คนพิการหายเป็นปกติ คนง่อยเดินได้ และคนตาบอดมองเห็น พวกเขาจึงสรรเสริญพระเจ้าแห่งอิสราเอล
พระเยซูจึงเรียกพวกสาวกมาและพูดว่า “เราสงสารคนเหล่านี้ พวกเขามาอยู่กับเราสามวันแล้วและไม่มีอะไรกิน เราไม่อยากให้พวกเขากลับไปทั้งที่ยังหิวอยู่ เขาอาจหมดแรงกลางทาง”มก 8:1
พวกสาวกตอบว่า “ในที่ห่างไกลเช่นนี้ เราจะหาอาหารจากที่ไหนมาพอเลี้ยงคนมากมายได้”
พระเยซูถามว่า “พวกเจ้ามีขนมปังกี่ก้อน”
เขาตอบว่า “เจ็ดก้อนกับปลาเล็กๆ สองสามตัว”
พระองค์บอกฝูงชนให้นั่งลงที่พื้น จากนั้นจึงรับขนมปังเจ็ดก้อนกับปลา เมื่อขอบคุณพระเจ้าแล้ว พระองค์ก็หักขนมปังส่งให้พวกสาวก และพวกเขาก็แจกให้ผู้คน ทุกคนได้กินจนอิ่ม หลังจากนั้นพวกสาวกเก็บเศษอาหารที่เหลือได้เจ็ดตะกร้าเต็ม จำนวนคนที่กินอาหารมีสี่พันคนไม่รวมผู้หญิงและเด็ก หลังจากพระเยซูให้ฝูงชนกลับไปแล้ว ก็ลงเรือไปแถบบริเวณมากาดาน