Ps Psalmów, psalm Księga Psalmów, psalm 78
Pieśń pouczająca. Asafa.
Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.
Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;Ps 49:4; Mt 13:35
Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.Ps 44:1
Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale PANA, o jego mocy i cudach, które czynił.
Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;Pwt 4:9
Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;
Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;
Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.Pwt 32:5; Ez 2:3
Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.Sdz 8:2; Sdz 12:1; Iz 7:2; Oz 7:11
Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.2Krl 17:15
Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.
Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.
Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.Wj 14:21
Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.Wj 13:21; Ps 105:39
Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.Wj 17:6; Lb 20:11; 1Kor 10:4
Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.
Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;
I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.Lb 11:4; Ps 106:14; 1Kor 10:9
I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?
Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?
Gdy PAN to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;Lb 11:1
Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;
Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.
I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.Wj 16:14; Lb 11:7; J 6:31; 1Kor 10:3
Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.
Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.Wj 16:13; Lb 11:31; Ps 105:40
Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.Wj 16:13; Lb 11:31; Ps 105:40
Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.
Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.
A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;Lb 11:33
Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.
Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;Pwt 1:32
Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata – w trwodze.
Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;
Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy – ich Odkupicielem;
Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;
A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.
On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;
Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.Jk 4:14
Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!Lb 14:22
Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.
Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;
Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;
Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.Wj 7:20; Ps 105:29
Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;Wj 8:24; Ps 105:31
I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.Wj 10:13
Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.Wj 9:23; Wj 9:25; Ps 105:33
Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.
Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.
Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;Wj 9:6
Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;Wj 12:29
Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.Wj 12:37
Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;
I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.
Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.Joz 12:7
Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.
Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.
Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.Pwt 32:16
Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.
I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;1Sm 4:11
I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.
Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.
Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.
Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.1Sm 4:11
Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.
I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.1Sm 5:6; 1Sm 6:4
Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;
Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.
I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.
Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;1Sm 16:11; 2Sm 7:8
Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.2Sm 5:2; 1Krn 11:2
A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.