Elke pagina van de kalender toont één winter: de Kerstvasten en de advent van het gekozen jaar en de feesten tot het midden van de volgende januari.
Waarom 25 december
De Evangeliën noemen de dag van de geboorte van Christus niet. Het feest op 25 december komt voor het eerst voor in een Romeinse kalender uit het midden van de vierde eeuw. Aan het einde van die eeuw werd het ook in Constantinopel en Antiochië gevierd. Daarvoor herdachten de christenen in het Oosten de geboorte samen met de doop van Christus op 6 januari, het feest van Epifanie. De Armeense Apostolische Kerk viert die twee feesten nog steeds samen.
Waarom 7 januari
De Russische, Servische, Georgische en Jeruzalemse orthodoxe kerken, en de berg Athos, volgen de Juliaanse kalender. Voor hen is Kerstmis dus op 25 december oude stijl. De Juliaanse kalender loopt achter op de Gregoriaanse, de burgerlijke kalender: van 1900 tot 2100 is het verschil 13 dagen. Daardoor valt 25 december oude stijl op 7 januari nieuwe stijl.
Het verschil groeit met een dag in elke eeuw waarvan het getal niet door 400 deelbaar is. De Gregoriaanse kalender slaat de schrikkeldag in 1700, 1800, 1900 en 2100 over, de Juliaanse kalender niet. In de negentiende eeuw viel het orthodoxe Kerstmis op 6 januari. Vanaf 2101 valt het op 8 januari. Daarom omvat de kalender de winters van 1900 tot 2099: in die winters blijven alle orthodoxe data gelijk.
De kerken van Constantinopel, Alexandrië, Antiochië, Griekenland, Cyprus, Roemenië en Bulgarije zijn in de twintigste eeuw overgegaan op de herziene Juliaanse kalender. Zij vieren Kerstmis op 25 december, samen met de westerse christenen. De Orthodoxe Kerk van Oekraïne doet dit sinds 2023. Allemaal berekenen ze Pasen nog steeds volgens de Juliaanse computus.
De Kerstvasten en de advent
Orthodoxe christenen bereiden zich op Kerstmis voor met een vasten van veertig dagen, van 15 november oude stijl (28 november nieuwe stijl) tot kerstavond. Het begint op de dag na het feest van de apostel Filippus. Daarom heet het ook de Filippusvasten.
Westerse christenen bereiden zich op Kerstmis voor in de advent. De eerste zondag daarvan is de zondag die het dichtst bij 30 november valt, het feest van de heilige Andreas. Dat is dus een zondag tussen 27 november en 3 december. Voor katholieken en veel protestanten begint met deze zondag ook het kerkelijk jaar. De vierde zondag is de laatste zondag voor Kerstmis. Zo duurt de advent van drie weken en een dag tot vier volle weken, als 25 december op een zondag valt.
Katholieken hebben tegenwoordig geen verplicht vasten voor Kerstmis. De advent is een tijd van boete en verwachting, met violette gewaden, maar vasten is niet voorgeschreven. Vroeger was dat wel zo. Vanaf de vijfde en zesde eeuw vastten westerse christenen vanaf het feest van de heilige Martinus op 11 november. Daarom heet dat de Sint-Maartensvasten. Later werd die periode korter en bleef de advent over. De laatste verplichte vastendagen, kerstavond en de quatertemperdagen van december, zijn in 1966 door paus Paulus VI afgeschaft. Oosterse katholieken, onder wie de Oekraïense Grieks-katholieken, houden de Kerstvasten van veertig dagen net zoals de orthodoxen. De meeste protestanten hebben geen vasten voor Kerstmis.
Kerstavond en Driekoningen
Kerstavond valt voor westerse christenen op 24 december en voor orthodoxen op 6 januari. In de Slavische talen is de naam ervan afgeleid van sochivo, een vastengerecht van geweekte graankorrels dat op die dag wordt gegeten.
Westerse christenen vieren Driekoningen op 6 januari en gedenken het bezoek van de Wijzen uit het Oosten. Voor de orthodoxen is het de Doop van de Heer, of Theofanie: 6 januari oude stijl, 19 januari nieuwe stijl. In het Westen heten de dagen tussen Kerstmis en Driekoningen de Twaalf Dagen van Kerstmis. In de Slavische orthodoxe traditie heten ze Svjatki, de heilige dagen.