ลก ลูกา, บทที่ ลูกา, บทที่ 8
อุปมาเรื่องผู้หว่าน
หลังจากนั้น พระเยซูเดินทางไปตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า สาวกทั้งสิบสองคนอยู่กับพระองค์ พร้อมกับพวกผู้หญิงที่พระองค์ขับวิญญาณชั่วและรักษาโรคให้ ได้แก่ มารีย์ (ที่เรียกกันว่าชาวมักดาลา) ที่พระองค์ขับผีเจ็ดตนออก มก 15:40; มก 16:9โยอันนาภรรยาของคูซาผู้จัดการทรัพย์สินในบ้านของเฮโรด สุสันนา และอีกหลายคน พวกเธอช่วยเหลือสนับสนุนพระเยซูกับสาวกด้วยทรัพย์ส่วนตัว
มีฝูงชนจำนวนมากมาชุมนุมกัน และฝูงชนจากเมืองต่างๆ พากันมาหาพระเยซู พระองค์เล่าอุปมาเรื่องนี้ว่า มธ 13:2; มก 4:1“ชาวนาคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช ขณะที่หว่าน บางเมล็ดก็ตกตามทาง ถูกเหยียบย่ำและนกก็มาจิกกินหมด บางเมล็ดตกบนพื้นดินปนหิน เมื่องอกขึ้นก็เหี่ยวไปเพราะไม่มีความชุ่มชื้น บางเมล็ดตกกลางพงหนาม พงหนามก็เติบโตรัดพืชนั้น แต่ยังมีเมล็ดบางส่วนตกบนดินดี งอกขึ้นมาแล้วเกิดผลมากกว่าที่หว่านไว้ร้อยเท่า”
เมื่อพระองค์เล่าถึงตรงนี้ก็พูดเสียงดังว่า “ใครมีหูจงฟังเถิด”
พวกสาวกถามพระองค์ว่าอุปมานี้หมายความว่าอะไร พระองค์ตอบว่า “ความลับของอาณาจักรพระเจ้าก็ให้พวกเจ้ารู้ แต่กับคนอื่นนั้นเรากล่าวเป็นอุปมา เพื่อว่า
‘แม้ได้ดู พวกเขาก็อาจไม่เห็น
แม้ได้ยินก็อาจไม่เข้าใจ’ 8:10 อสย.6:9 ”อสย 6:9; มธ 13:14; มก 4:12; ยน 12:40
“นี่คือความหมายของอุปมา เมล็ดคือพระวจนะของพระเจ้า เมล็ดที่ตกตามทาง คือคนที่ได้ยิน แล้วมารก็มาฉวยเอาพระวจนะจากใจของเขาไป เพื่อไม่ให้เขาเชื่อและได้รับความรอด มธ 13:19; มก 4:15เมล็ดที่ตกลงบนพื้นดินปนหินคือคนที่ได้ยิน และรับพระวจนะด้วยความยินดี แต่เพราะไม่หยั่งรากลึก เขาเชื่ออยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อถูกทดสอบก็ละทิ้งไป อสค 33:31เมล็ดที่ตกกลางพงหนาม คือคนที่ได้ยิน แต่เมื่อเขาดำเนินชีวิตไปก็ถูกความกังวลในชีวิต เงินทองและความสนุกสนานรัดไว้จึงไม่เจริญเติบโต มธ 13:22; มก 4:18; มก 10:23; ลก 18:23; 1 ทธ 6:9แต่เมล็ดที่ตกลงบนดินดี หมายถึงคนที่มีจิตใจดีงามสูงส่ง เมื่อได้ยินพระวจนะแล้วยึดถือไว้ และเกิดผลดีด้วยพากเพียร
ตะเกียงบนเชิงตะเกียง
ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วซ่อนไว้ในโถหรือวางไว้ใต้เตียง แต่จะตั้งไว้บนเชิงตะเกียง เพื่อคนที่เข้ามาจะเห็นแสงสว่าง มธ 5:15; มก 4:21; ลก 11:33เพราะทุกสิ่งที่ซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย และทุกสิ่งที่ปิดบังไว้จะมีคนรู้เห็นหรือถูกเปิดโปง โยบ 12:22; มธ 10:26; ลก 12:2ฉะนั้นจงใส่ใจสิ่งที่เจ้าฟัง ใครมีอยู่แล้วก็จะได้รับเพิ่ม ส่วนใครไม่มี แม้ที่คิดว่ามี ก็จะถูกริบไปจากเขา”มธ 13:12; มธ 25:29; มก 4:25
แม่กับน้องๆ ของพระเยซู
ตอนนี้แม่กับพวกน้องชายของพระเยซูมาหาพระองค์ แต่ไม่สามารถเข้าใกล้พระองค์ได้เพราะฝูงชนแน่นขนัด มธ 12:46; มก 3:31มีคนมาบอกพระเยซูว่า “แม่กับพวกน้องชายของท่านยืนอยู่ด้านนอกและต้องการพบท่าน”
พระองค์ตอบว่า “แม่และพี่น้องของเรา คือคนที่ได้ยินพระวจนะของพระเจ้าแล้วทำตาม”
พระเยซูห้ามลมพายุ
วันหนึ่งพระเยซูพูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ให้เราข้ามทะเลสาบไปอีกฟากหนึ่งกันเถอะ” พวกเขาจึงลงเรือไป มธ 8:23; มก 4:35ขณะที่พวกเขาแล่นเรือ พระเยซูหลับไป มีพายุใหญ่เกิดขึ้นกลางทะเลสาบ น้ำซัดจนท่วมเรือและทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย
พวกสาวกเข้าไปปลุกพระองค์ว่า “อาจารย์ เรากำลังจะจมน้ำตายแล้ว!”
พระองค์ก็ลุกขึ้นห้ามลมและคลื่น พายุจึงสงบและทุกอย่างก็สงบเงียบ พระองค์ถามพวกสาวกว่า “ความเชื่อของเจ้าอยู่ที่ไหน”
พวกเขากลัวและประหลาดใจ ถามกันว่า “ผู้นี้เป็นใครกัน แม้แต่ลมและคลื่นก็ยังเชื่อฟังคำสั่ง”โยบ 26:12; สดด 89:9
พระเยซูรักษาคนถูกผีสิง
พวกเขาแล่นเรือมาถึงดินแดนเกราซา8:26 ฉบับสำเนาบางฉบับว่า กาดารา ฉบับสำเนาอื่นๆ ว่า เกราซา เช่นเดียวกับข้อ 37ซึ่งอยู่อีกฝั่งของทะเลสาบกาลิลี มธ 8:28; มก 5:1เมื่อพระเยซูขึ้นฝั่ง ก็พบชายคนหนึ่งจากเมืองนั้นที่ถูกผีสิง เขาไม่ใส่เสื้อผ้าและไม่อยู่ในบ้านเป็นเวลานานแล้ว แต่อาศัยอยู่ตามอุโมงค์วางศพ เมื่อเขาเห็นพระเยซูก็ส่งเสียงร้อง หมอบลงแทบเท้า แล้วตะโกนสุดเสียงว่า “พระเยซู พระบุตรของพระเจ้าสูงสุด พระองค์ต้องการอะไรจากข้า อย่าทรมานข้าเลย!” ที่เขาพูดอย่างนี้ก็เพราะพระเยซูสั่งวิญญาณโสโครกให้ออกมาจากชายคนนี้ ผีที่สิงเขาแผลงฤทธิ์หลายครั้ง แม้จะถูกล่ามโซ่มือเท้าและมียามเฝ้า เขาก็หักโซ่ตรวนออกและถูกผีบังคับให้ไปอยู่ในที่เปลี่ยว
พระเยซูถามว่า “เจ้าชื่ออะไร”
มันตอบว่า “ชื่อกอง” เพราะมีผีหลายตนสิงตัวเขา พวกมันพร่ำอ้อนวอนขอพระเยซูอย่าสั่งให้พวกมันกลับไปนรกอเวจี
มีหมูฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่บนเนินเขา พวกผีจึงอ้อนวอนพระเยซูให้พวกมันเข้าไปในฝูงหมู และพระองค์อนุญาต พวกผีจึงเข้าไปในฝูงหมูนั้น แล้วฝูงหมูก็วิ่งกระโจนจากหน้าผาลงทะเลสาบจมน้ำตาย
เมื่อพวกคนเลี้ยงหมูเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็วิ่งไปเล่าเรื่องนี้ในเมืองและชนบท ผู้คนพากันออกมาดูสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อพวกเขามาหาพระเยซูก็พบว่าชายคนนั้นไม่มีผีสิงและนั่งอยู่แทบเท้าพระเยซู สวมเสื้อผ้าและมีสติดี พวกเขาก็กลัว คนที่เห็นเหตุการณ์จึงเล่าเรื่องให้ฟังว่าชายที่ถูกผีสิงนั้นหายได้อย่างไร ทุกคนในดินแดนเกราซาขอร้องพระเยซูให้ออกไปจากที่นั่น เพราะพวกเขากลัวมาก พระองค์จึงลงเรือจากไป
ชายคนที่ผีออกจากตัวเขาได้อ้อนวอนขอไปกับพระองค์ แต่พระเยซูส่งเขากลับไปและพูดว่า “จงกลับบ้านและบอกทุกคนว่า พระเจ้าทำเพื่อเจ้ามากแค่ไหน” เขาจึงจากไปและเล่าให้คนทั่วเมืองฟังว่าพระเยซูทำเพื่อเขามากแค่ไหน
เด็กที่ตายและหญิงป่วย
(มธ.9:18-26; มก.5:22-43)
เมื่อพระเยซูข้ามฟากกลับมา ฝูงชนก็มาต้อนรับ เพราะพวกเขากำลังรอคอยพระองค์ ชายคนหนึ่งชื่อไยรัสเป็นนายธรรมศาลา มาหมอบลงแทบเท้าพระเยซู อ้อนวอนพระองค์ให้ไปที่บ้านของเขา มธ 9:18; มก 5:22เพราะลูกสาวคนเดียวของเขาอายุราวสิบสองปีกำลังจะตาย
ขณะที่พระเยซูไปนั้น ผู้คนเบียดเสียดพระองค์กันจนแน่นขนัด มีหญิงคนหนึ่งตกเลือดเรื้อรังมาสิบสองปี8:43 ฉบับสำเนาหลายฉบับว่า สิบสองปีและเสียเงินค่าหมอจนหมดตัว แต่ไม่มีใครรักษาให้หาย เธอมาทางด้านหลังพระองค์และแตะชายเสื้อคลุม ทันใดนั้นเลือดก็หยุดไหล
พระเยซูถามว่า “ใครแตะตัวเรา”
ทุกคนต่างก็ปฏิเสธ เปโตรบอกว่า “อาจารย์ ผู้คนรุมล้อมเบียดเสียดพระองค์”มก 5:30
แต่พระเยซูพูดว่า “มีคนแตะตัวเรา เรารู้ว่าฤทธิ์เดชแผ่ซ่านออกจากตัวเรา”
หญิงนั้นเห็นว่าหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว ก็ตัวสั่น เข้ามาหมอบแทบเท้าพระองค์ และพูดต่อหน้าผู้คนถึงสาเหตุที่แตะพระองค์และที่เธอหายดีในทันที พระองค์จึงบอกว่า “ลูกสาว ความเชื่อของเจ้าได้รักษาเจ้าแล้ว จงกลับไปด้วยสันติสุขเถิด”
ขณะที่พระเยซูยังพูดไม่จบ ก็มีคนจากบ้านของไยรัสนายธรรมศาลามาบอกเขาว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว อย่ารบกวนอาจารย์อีกเลย”มก 5:35
พระเยซูได้ยินก็พูดกับไยรัสว่า “อย่ากลัวเลย จงเชื่อเท่านั้นแล้วลูกสาวจะหาย”
เมื่อมาถึงบ้านของไยรัส พระองค์ไม่อนุญาตให้ใครตามเข้าไป ยกเว้นเปโตร ยากอบ ยอห์นและพ่อแม่ของเด็ก ขณะนั้นผู้คนพากันร้องไห้คร่ำครวญ พระเยซูพูดว่า “หยุดร้องไห้เถอะ เธอยังไม่ตายแค่หลับอยู่”
พวกเขาพากันหัวเราะเยาะพระองค์ เพราะรู้ว่าเด็กตายแล้ว แต่พระเยซูจับมือเด็กหญิงและพูดว่า “เด็กน้อย ลุกขึ้นเถอะ!” วิญญาณของเด็กก็กลับเข้าร่าง แล้วเธอก็ลุกขึ้นทันที พระเยซูบอกพวกเขาให้เอาอาหารมาให้เด็กกิน พ่อแม่ของเด็กก็อัศจรรย์ใจ แต่พระองค์สั่งว่าอย่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง