สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 18
คนแยกตัวโดดเดี่ยว เอาแต่ใจตัวเอง
จะโกรธใส่คนที่ให้คำแนะนำเขา
คนโง่ไม่ยินดีในความเข้าใจ
แต่อยากแสดงความคิดเห็นของตนท่าเดียว
ทำชั่วก็โดนดูถูก
ทำเรื่องน่าอับอายก็โดนดูหมิ่น
คำพูดจากปาก เป็นน้ำลึกที่เกินกว่าจะเข้าใจได้
แต่แหล่งน้ำแห่งปัญญาทำให้สดชื่นเสมอ เหมือนกับลำธารที่ไหลเชี่ยว
การเข้าข้างคนทำผิด และไม่ให้ความยุติธรรมกับคนบริสุทธิ์
เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
คำพูดของคนโง่นำสู่การทะเลาะวิวาท
ปากของเขาชวนให้ถูกตี
ปากของคนโง่ทำให้ตัวเองต้องพินาศ
ริมฝีปากของเขาเป็นกับดักตัวเอง
คำซุบซิบนินทาเป็นเหมือนอาหารอร่อย
ที่ตกลงไปในร่างกายส่วนที่ลึกที่สุดของผู้ฟัง
คนขี้เกียจหลังยาวที่ไม่ยอมทำงานของตน
เป็นพี่น้องกับคนที่ชอบทำลาย
พระนามของพระยาห์เวห์เป็นป้อมอันแข็งแกร่ง
คนที่ทำตามใจพระเจ้าวิ่งเข้าไปในป้อมแล้วปลอดภัย
ทรัพย์สมบัติของคนร่ำรวยเป็นป้อมปราการคุ้มกันเขา
เขาคิดว่าเป็นเหมือนกำแพงสูง
จิตใจที่เย่อหยิ่งจะมาก่อนความพินาศ
ความนอบน้อมถ่อมตนจะมาก่อนเกียรติยศ
คนที่รีบตอบทั้งๆที่ยังฟังไม่จบ
เป็นคนโง่และต้องอับอายขายหน้า
จิตใจที่ร่าเริงช่วยได้ในยามเจ็บป่วย
แต่จิตใจที่แตกสลาย ใครจะทนได้
ใจของคนหัวไวได้ความรู้
หูของคนฉลาดหาความรู้ไว้
ของขวัญย่อมเปิดทางให้กับผู้ให้
และนำเขาไปถึงคนใหญ่คนโต
คนที่ให้การก่อน ดูเหมือนจะเป็นฝ่ายถูก
จนกว่าคู่กรณีจะมาสอบสวนเขา
การจับสลากทำให้การทะเลาะวิวาทยุติลง
และแยกคู่ต่อสู้ที่มีอำนาจออกจากกัน
จะได้ใจพี่น้องที่เราทำผิดต่อเขาคืนมายากยิ่งกว่าตีเมืองที่เข้มแข็ง
การทะเลาะวิวาทขวางกั้นคนออกจากกันเหมือนกับประตูเมืองที่ปิดด้วยสลักอันแข็งแกร่ง
ผลจากคำพูด เลี้ยงท้องของคนพูดให้อิ่มหนำ
ผลจากริมฝีปาก ทำให้เขาอิ่มเอม
จะตายหรือจะรอดก็อยู่ที่อำนาจลิ้น
คนที่ชอบพูด ต้องพร้อมที่จะรับผลที่เกิดขึ้น
คนที่พบภรรยาก็พบของดี
แสดงว่าพระยาห์เวห์ชอบคนนั้น
คนจนพูดอ้อนวอน
แต่คนรวยตอบห้วนๆ
เพื่อนเที่ยวก็มี
แต่เพื่อนตายที่สนิทยิ่งกว่าพี่น้องก็มี