อสย อิสยาห์, บทที่ อิสยาห์, บทที่ 50
พระยาห์เวห์ช่วยกู้อิสราเอลได้
พระยาห์เวห์พูดอย่างนี้ว่า
“อิสราเอล เจ้าคิดว่าเราหย่ากับเยรูซาเล็มแม่ของเจ้าแล้วหรือ
ไหนละใบหย่าของแม่เจ้าที่เราให้กับนางตอนส่งนางไป
หรือเราได้ขายพวกเจ้าไปจ่ายหนี้ใครหรือ
ไม่เลย แต่ที่พวกเจ้าถูกขายไปนั้น
ก็เพราะความบาปต่างๆของเจ้าเอง
และแม่ของเจ้าถูกส่งไปก็เพราะการกบฏต่างๆของเจ้า
ทำไมถึงไม่มีใครอยู่ที่นั่นตอนที่เรามา
ทำไมถึงไม่มีใครตอบตอนที่เราเรียก
เจ้าคิดว่าแขนของเราสั้นเกินไป
ที่จะเอื้อมออกมาช่วยเจ้าให้เป็นอิสระหรือ
หรือ เจ้าคิดว่าเราไม่มีแรงที่จะช่วยกู้เจ้าได้
ถ้าเราตะโกนใส่ทะเล มันก็จะเหือดแห้งไป
เราสามารถทำให้พวกแม่น้ำกลายเป็นทะเลทราย
ปลาของพวกมันก็จะเน่าเหม็นเพราะขาดน้ำและตายไปเพราะกระหาย
เราเอาความมืดมาสวมท้องฟ้า
และเราให้มันใส่ผ้ากระสอบ”
ผู้รับใช้พระยาห์เวห์พึ่งพระองค์จริงๆ
พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตได้สอนผมว่าควรจะพูดอะไร
เพื่อผมจะได้รู้ว่าจะพูดให้กำลังใจกับคนที่อ่อนแออย่างไร
ทุกๆเช้าพระองค์ปลุกผม
พระองค์ทำให้หูผมพร้อมที่จะฟัง เหมือนกับพวกเด็กนักเรียน
พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต ได้เปิดหูผม
และผมก็ไม่ได้กบฏต่อพระองค์
ผมไม่ได้หันหลังไปจากพระองค์
ผมหันหลังให้คนตี
ผมยอมให้คนดึงเคราจากแก้ม
ผมไม่ได้ซ่อนหน้าไว้
เมื่อมีคนพูดดูถูกและถ่มน้ำลายใส่ผม
พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต ช่วยผม
ผมจึงไม่รู้สึกขายหน้า
ผมจึงเชิดหน้าไว้
และผมรู้ว่าผมจะไม่เสียหน้า
ผู้ที่จะกู้หน้าผมอยู่ใกล้ๆ
ใครจะเอาเรื่องมาฟ้องร้องผมหรือ
ให้พวกเราไปยืนอยู่ต่อหน้าศาลด้วยกัน
ใครเป็นผู้กล่าวหาผมหรือให้เขามาฟ้องผมต่อหน้า
ดูสิ พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต
ช่วยผมไว้ ใครจะมาตัดสินว่าผมผิด
พวกเขาทั้งหมดจะเปื่อยยุ่ยไป
เหมือนเสื้อผ้าที่ถูกตัวมอดกัดกิน
มีใครบ้างในพวกเจ้าที่เกรงกลัวพระยาห์เวห์
และเชื่อฟังผู้รับใช้ของพระองค์
ใครก็ตามที่เดินอยู่ในความมืดโดยไม่มีแสงสว่าง
ควรจะไว้วางใจในพระยาห์เวห์และพึ่งพิงพระเจ้าของเขา
แต่ดูสิ พวกเจ้าทุกคนทั้งก่อไฟและจุดดุ้นไฟเอง
ไปเลย เดินเข้าไปในเปลวไฟของพวกเจ้านั้น
และท่ามกลางดุ้นไฟที่พวกเจ้าจุดขึ้นมานั้น
นี่คือสิ่งที่เจ้าจะได้รับจากมือของเรา คือเจ้าจะต้องนอนลงด้วยความเจ็บปวด