กจ กิจการ, บทที่ กิจการ, บทที่ 20
ผ่านมาซิโดเนียและประเทศกรีซ
เมื่อความวุ่นวายสงบลง เปาโลก็ให้ตามพวกสาวกมาและให้กำลังใจพวกเขา จากนั้นเขาอำลาไปแคว้นมาซิโดเนีย เขาเดินทางไปทั่วแถบนั้นพร้อมกับพูดให้กำลังใจหลายคน และในที่สุดก็มาถึงประเทศกรีซ เขาพักที่นั่นสามเดือน เพราะพวกยิวคบคิดจะเล่นงานเขาตอนกำลังจะลงเรือไปแคว้นซีเรีย เขาจึงตัดสินใจกลับไปทางมาซิโดเนียแทน คนที่ร่วมเดินทางไปด้วย คือ โสปาเทอร์ลูกชายปีรัสจากเบโรอา อาริสทารคัสและเสคุนดัสจากเธสะโลนิกา กายอัสจากเดอร์บี ทิโมธี ทีคิกัส และโตรฟีมัสจากแคว้นเอเชีย กจ 19:29; กจ 27:2คนเหล่านี้เดินทางล่วงหน้าไปคอยเราที่เมืองโตรอัส แต่หลังจากผ่านเทศกาลขนมปังไร้เชื้อแล้ว พวกเราก็ลงเรือจากเมืองฟีลิปปี อีกห้าวันก็มาสมทบกับพวกเขาที่โตรอัส และพักอยู่ที่นั่นเจ็ดวัน
ยุทิกัสฟื้นจากความตายที่โตรอัส
ในวันต้นสัปดาห์ เรามาประชุมกันเพื่อหักขนมปัง เปาโลกล่าวกับคนทั้งหลายจนถึงเที่ยงคืน เพราะเขาตั้งใจจะไปจากที่นั่นวันรุ่งขึ้น กจ 2:46; 1 คร 10:16ในห้องชั้นบนที่เราประชุมกันนั้นมีตะเกียงหลายดวง มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อยุทิกัสนั่งสัปหงกอยู่บนขอบหน้าต่าง ยิ่งเปาโลพูดนานขึ้นเขาก็ยิ่งง่วงมาก เมื่อเขาหลับสนิทก็พลัดตกจากชั้นสาม พอจับตัวเขาก็พบว่าตายแล้ว เปาโลจึงลงไปแล้วก้มตัวโอบเขาไว้และพูดว่า “ไม่ต้องตกใจ เขายังมีชีวิตอยู่” แล้วเปาโลก็กลับขึ้นไปห้องชั้นบน หักขนมปังและกิน หลังจากคุยกันต่อถึงรุ่งเช้า เปาโลจึงไปจากที่นั่น พวกเขาจึงพาชายหนุ่มที่ฟื้นนั้นกลับบ้านไปอย่างโล่งใจ
เปาโลอำลาผู้ปกครองชาวเอเฟซัส
เราลงเรือก่อนแล้วแล่นไปยังเมืองอัสโสสเพื่อไปรับเปาโล เขานัดไว้อย่างนี้เพราะเขาจะมาอัสโสสทางบก เมื่อพบกันที่อัสโสส เราก็รับเขาลงเรือแล้วไปยังเมืองมิทิเลนี วันต่อมาเรามาถึงเกาะคิโอส อีกวันเราข้ามมาถึงเกาะสามอส และวันรุ่งขึ้นก็ถึงเมืองมิเลทัส เปาโลตั้งใจจะแล่นผ่านเอเฟซัสไป จะได้ไม่เสียเวลาในแคว้นเอเชีย เพราะถ้าเป็นไปได้ เขาจะรีบไปให้ถึงเยรูซาเล็มก่อนวันเพ็นเทคอสต์
เปาโลส่งคนจากมิเลทัสไปเชิญให้พวกผู้ปกครองที่คริสตจักรเอเฟซัสมา เมื่อพวกเขามาถึง เปาโลก็พูดว่า “พวกท่านรู้ว่า ตลอดเวลานับแต่วันแรกที่ข้าพเจ้ามาถึงแคว้นเอเชีย ข้าพเจ้าใช้ชีวิตอย่างไร กจ 19:9ข้าพเจ้ารับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความถ่อมใจอย่างยิ่งและด้วยน้ำตา แม้เมื่อถูกทดสอบอย่างหนักจากแผนร้ายของศัตรูชาวยิว ท่านรู้ว่าข้าพเจ้าไม่เคยรีรอที่จะสอนสิ่งใดที่เป็นประโยชน์กับท่านเลย แต่ได้สอนทั้งในที่สาธารณะและตามบ้าน ข้าพเจ้าประกาศทั้งกับคนยิวและคนกรีกว่าต้องกลับใจใหม่ หันมาหาพระเจ้า และเชื่อในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราลก 24:47
และตอนนี้พระวิญญาณเรียกข้าพเจ้าไปเยรูซาเล็ม โดยไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเองที่นั่น รู้แต่ว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์เตือนข้าพเจ้าในทุกเมืองที่ไปว่า ทั้งคุกและความทุกข์ยากกำลังรออยู่ กจ 9:16; กจ 21:11; 1 ธส 3:3แต่ข้าพเจ้าถือว่าชีวิตไม่มีคุณค่าอะไรสำหรับตัวเอง จุดหมายเดียวคือวิ่งให้ถึงเส้นชัย และทำงานที่พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้ามอบหมายไว้ให้สำเร็จ คือเป็นพยานถึงข่าวประเสริฐเรื่องพระคุณของพระเจ้ากจ 21:13; รม 8:35; กท 1:1; คส 1:24; ทต 1:3
ตอนนี้ข้าพเจ้ารู้ว่า ไม่มีใครในพวกท่านที่ข้าพเจ้าเคยป่าวประกาศอาณาจักรของพระเจ้าให้ฟัง จะได้เห็นหน้าข้าพเจ้าอีก ดังนั้น ขอประกาศวันนี้ว่า ข้าพเจ้าพ้นจากความรับผิดชอบต่อความตายของทุกคน อสค 33:9; กจ 18:6เพราะข้าพเจ้าไม่ได้ลังเลที่จะประกาศ ให้ท่านรู้ความประสงค์ทั้งสิ้นของพระเจ้า ลก 7:30; อฟ 1:11จงระวังทั้งตัวท่านเองและฝูงแกะ ที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครอง จงเป็นผู้เลี้ยงแกะสำหรับคริสตจักรของพระเจ้า20:28 ฉบับสำเนาหลายฉบับว่า ขององค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งพระองค์ได้มาด้วยโลหิต20:28 หรือ ด้วยโลหิตของพระบุตรเองของพระองค์เอง อสย 53:12; ยน 21:15; 1 ปต 5:2; รม 3:25ข้าพเจ้ารู้ว่า เมื่อข้าพเจ้าจากไป พวกหมาป่าดุร้ายจะเข้ามาในพวกท่าน และจะไม่ละเว้นฝูงแกะไว้เลย มธ 7:15; 2 ปต 2:1แม้ในกลุ่มพวกท่านก็จะมีคนออกมาบิดเบือนความจริง เพื่อจะดึงสาวกไปติดตามพวกเขา ฉะนั้น ระวังให้ดี! จำไว้ว่าทั้งวันทั้งคืนตลอดสามปี ข้าพเจ้าไม่เคยหยุดเตือนท่านด้วยน้ำตามธ 25:13; ฮบ 13:17
ตอนนี้ ข้าพเจ้ามอบท่านไว้กับพระเจ้าและพระวจนะแห่งพระคุณของพระองค์ ซึ่งสามารถเสริมสร้างท่าน และให้มีมรดกร่วมกับผู้ที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ อฟ 1:18ข้าพเจ้าไม่ได้โลภเงินทองหรือเสื้อผ้าของใคร 1 ซมอ 12:3ท่านเองรู้ว่าด้วยสองมือของข้าพเจ้านี้ ข้าพเจ้าหาเลี้ยงตนเองและคนที่อยู่ด้วย กจ 18:3; 1 คร 4:12; 1 ธส 2:9; 2 ธส 3:8ข้าพเจ้าทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านเห็นว่า เราต้องช่วยคนที่มีกำลังน้อยด้วยการทำงานหนัก จงจำคำที่พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวไว้ให้ดีว่า ‘การให้เป็นเหตุให้มีความสุขยิ่งกว่าการรับ’ ”ลก 6:38; ลก 18:22
เมื่อพูดจบแล้ว เปาโลก็คุกเข่าลงอธิษฐานร่วมกับพวกเขา ทุกคนร้องไห้เมื่อสวมกอดและจูบลาเปาโล สิ่งที่พวกเขาโศกเศร้าที่สุด คือ เมื่อเปาโลบอกว่าจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก จากนั้นก็พากันไปส่งเขาที่เรือ