ยรม เยเรมียาห์, บทที่ เยเรมียาห์, บทที่ 17
พระยาห์เวห์พูดว่า
“คำสาปแช่งเป็นของผู้ที่วางใจในมนุษย์
ผู้ดึงพละกำลังจากเนื้อหนัง
และใจออกห่างพระยาห์เวห์สดด 118:8; สภษ 29:25; อสย 31:1
คนนั้นจะเป็นเหมือนพุ่มไม้ในถิ่นทุรกันดาร
มองไม่เห็นความเจริญรุ่งเรืองที่มาถึง
พวกเขาจะอาศัยในถิ่นแห้งแล้งของทะเลทราย
ในแผ่นดินเค็มที่ไม่มีใครอาศัยอสย 1:30; ยรม 48:6
แต่พระพรเป็นของผู้ที่วางใจในพระยาห์เวห์
ผู้ที่มีความเชื่อมั่นในพระองค์สดด 2:12; สภษ 16:20; อสย 30:18
พวกเขาจะเหมือนต้นไม้ที่ปลูกริมน้ำ
ซึ่งหยั่งรากลงไปริมธาร
ไม่กลัวความร้อนที่มาถึง
ใบของมันเขียวขจีอยู่เสมอ
มันไม่วิตกในปีที่แห้งแล้ง
และไม่หยุดออกผล”สดด 1:3
จิตใจเป็นตัวล่อลวงเหนือสิ่งอื่นใด
และเสื่อมทรามจนสุดจะแก้
ใครจะเข้าใจจิตใจนั้นได้สดด 64:6
“เราคือพระยาห์เวห์ผู้สำรวจจิตใจ
และตรวจสอบความคิด
เพื่อให้รางวัลแต่ละคนตามการกระทำ
และตามความประพฤติของเขา”1 ซมอ 16:7; 1 พศด 28:9; สดด 7:9; สภษ 17:3; ยรม 11:20; ยรม 20:12; วว 2:23
คนที่ร่ำรวยด้วยวิธีทุจริต
ก็เหมือนนกกระทาฟักไข่ที่มันไม่ได้วาง
เมื่อถึงวัยกลางคน ทรัพย์สมบัติก็จากพวกเขาไป
และในบั้นปลายเขาจะกลายเป็นคนโง่
สถานนมัสการของเราเป็นบัลลังก์อันรุ่งเรือง
ได้รับการเทิดทูนไว้ตั้งแต่ต้นยรม 14:21
พระยาห์เวห์ผู้เป็นความหวังของอิสราเอล
ทุกคนที่ละทิ้งพระองค์จะอัปยศอดสู
คนที่หันไปจากพระองค์จะถูกจารึกไว้ในธุลีดิน
เพราะเขาละทิ้งพระยาห์เวห์
ผู้เป็นน้ำพุที่ให้ชีวิตยรม 2:13; ยรม 14:8; ยน 4:14; ยน 8:6