พรท บทเพลงร้องทุกข์, บทที่ บทเพลงร้องทุกข์, บทที่ 4
4 บทนี้เป็นกลอนฮีบรูแบบกลบทอักษร ซึ่งแต่ละวรรคเริ่มต้นด้วยตัวอักษรฮีบรูเรียงตามลำดับ ทองคำหมดความสุกปลั่งเสียแล้วหนอ
ทองบริสุทธิ์มัวหมองไปเสียแล้ว!
อัญมณีศักดิ์สิทธิ์กระจัดกระจาย
อยู่ทุกมุมถนนอสย 1:22
เหตุใดบรรดาลูกหัวแก้วหัวแหวนแห่งศิโยน
ซึ่งเคยสูงค่าเทียบทองเนื้อเก้า
จึงถูกตีราคาเพียงหม้อดิน
ฝีมือช่างปั้น!ยรม 18:4
แม้หมาในยังให้นม
ฟูมฟักลูกของมัน
แต่ชนชาติของข้าพเจ้าใจไม้ไส้ระกำ
เหมือนนกกระจอกเทศในทะเลทราย
ทารกลิ้นแห้งคับเพดานปาก
เพราะความหิวกระหาย
เด็กๆ ร้องขออาหาร
แต่ไม่มีใครหยิบยื่นให้พรท 2:11
บรรดาผู้ที่เคยกินอาหารชั้นเลิศ
บัดนี้สิ้นเนื้อประดาตัวอยู่ตามถนน
บรรดาผู้ที่เติบโตขึ้นมาใส่ผ้าสีม่วงหรูหรา
บัดนี้นอนคลุกกองขี้เถ้าวว 6:5
โทษทัณฑ์ของชนชาติของข้าพเจ้า
ใหญ่หลวงกว่าโทษของโสโดม
ซึ่งถูกคว่ำทลายในชั่วพริบตา
โดยไม่มีใครยื่นมือเข้าไปช่วยปฐม 18:20; ปฐม 19:4
บรรดาเจ้านายของเราผุดผ่องกว่าหิมะ
ขาวยิ่งกว่าน้ำนม
ร่างกายของพวกเขาเปล่งปลั่งกว่าทับทิม
รูปร่างหน้าตาสง่างามดั่งลาพิสลาซูลี
แต่บัดนี้พวกเขาดำยิ่งกว่าเขม่า
เขาอยู่ตามถนนโดยไม่มีใครจำได้
ผิวหนังเหี่ยวหุ้มกระดูก
ซูบผอมราวไม้เสียบผีลนต 26:16; อสค 37:11; พรท 3:4
บรรดาคนที่ถูกฆ่าด้วยดาบ
ก็ดีกว่าคนที่ตายเพราะความอดอยาก
ทุกข์ทรมานเพราะความหิวโหย
ตายไปช้าๆ เพราะขาดอาหาร
บรรดาหญิงผู้มีใจอ่อนโยน
จับลูกในไส้มาต้มกิน
ในช่วงที่ชนชาติของเรา
ถูกทำลายล้าง2 พกษ 6:29; ยรม 19:9
พระยาห์เวห์ระบาย
ความโกรธอันรุนแรงออกมาเต็มที่
จุดไฟขึ้นในศิโยน
เผาผลาญฐานรากของเมืองนี้จนวอดวายยรม 7:20
ไม่มีกษัตริย์องค์ไหน
ไม่มีชนชาติใดในโลกนี้เชื่อว่า
ข้าศึกศัตรูจะสามารถล่วงล้ำ
ผ่านประตูเยรูซาเล็มเข้ามาได้
แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว เพราะบาปของผู้เผยพระวจนะ
และความชั่วช้าของพวกปุโรหิต
ซึ่งทำให้โลหิตของคนชอบธรรม
ไหลนองอยู่กลางเมืองยรม 5:31
บัดนี้พวกเขาเดินคลำไปตามถนน
ราวกับเป็นคนตาบอด
เนื้อตัวแปดเปื้อนเลือด
จนไม่มีใครกล้าแตะต้องเสื้อผ้าของพวกเขา
ผู้คนตะโกนใส่พวกเขาว่า “ไปให้พ้นนะ! เจ้าคนมีมลทิน!
ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่ามาถูกตัวเรา!”
เมื่อเขาหนีร่อนเร่ไป
ผู้คนท่ามกลางชนชาติต่างๆ บอกกันว่า
“เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้”
พระยาห์เวห์นี่แหละกระจายพวกเขาไป
พระองค์ไม่ดูแลพวกเขาอีก
เหล่าปุโรหิตไม่เป็นที่เคารพนับถือ
เหล่าผู้อาวุโสไม่เป็นที่ชื่นชอบพรท 5:12
ยิ่งกว่านั้นตาของเราอ่อนล้า
ในการเสาะหาความช่วยเหลืออย่างเปล่าประโยชน์
เราเฝ้ามองจากหอคอย
หาชนชาติหนึ่งซึ่งช่วยเหลืออะไรเราไม่ได้
ผู้คนสะกดรอยตามเราทุกฝีก้าว
จนเราเดินไปตามถนนของเราไม่ได้
จุดจบของเราใกล้เข้ามา วันเวลาของเราใกล้จะหมด
เพราะจุดจบของเรามาถึงแล้วอสค 7:2
คนที่ตามล่าเราว่องไว
ยิ่งกว่านกอินทรีในท้องฟ้า
พวกเขารุกไล่เราบนภูเขาต่างๆ
และซุ่มดักเราอยู่ในถิ่นกันดารยรม 4:13
ผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้ผู้เป็นลมหายใจแห่งชีวิตของเรา
ติดอยู่ในกับดักของพวกเขา
เราเคยคิดว่าใต้ร่มบารมีของกษัตริย์
เราจะมีชีวิตอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างๆดนล 9:24
ธิดาแห่งเอโดม ผู้อาศัยในดินแดนอูส
กระหยิ่มยิ้มย่องไปเถิด
แต่ถ้วยแห่งความโกรธก็จะเวียนไปถึงเจ้าด้วย
เจ้าจะเมามายและเปลือยล่อนจ้อนสดด 137:7
ธิดาแห่งศิโยน โทษทัณฑ์ของเจ้าจะจบสิ้น
พระองค์จะไม่ปล่อยให้เจ้าตกเป็นเชลยต่อไปอีก
แต่พระองค์จะลงโทษบาปของเจ้า ธิดาแห่งเอโดม
และเปิดโปงความชั่วร้ายของเจ้าอสย 40:2