กจ กิจการ, บทที่ กิจการ, บทที่ 13
ตอนนี้คริสตจักรในเมืองอันทิโอกมีผู้เผยพระวจนะและอาจารย์ได้แก่ บารนาบัส สิเมโอนหรือที่มีอีกชื่อว่านิเกอร์ ลูสิอัสชาวไซรีน มานาเอน (ผู้ที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับเฮโรดเจ้าเมือง) และเซาโล กจ 11:27ขณะที่พวกเขากำลังนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าและอดอาหาร พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็พูดว่า “จงแยกบารนาบัสกับเซาโลไว้สำหรับงานที่เราเรียกให้เขาทำ” กจ 9:15; รม 1:1; กท 1:15; 1 ทธ 2:7หลังจากอดอาหารและอธิษฐานแล้ว พวกเขาวางมือบนบารนาบัสและเซาโล แล้วส่งทั้งสองออกไปกจ 6:6
บนเกาะไซปรัส
พระวิญญาณบริสุทธิ์ให้ทั้งสองลงไปที่เมืองเซลูเคีย แล้วนั่งเรือต่อไปยังเกาะไซปรัส เมื่อถึงเมืองซาลามิส พวกเขาก็ประกาศพระวจนะของพระเจ้าในธรรมศาลาของพวกยิว ยอห์นก็อยู่ช่วยเขาด้วยกจ 12:25
เมื่อพวกเขาเดินทางทั่วเกาะจนถึงเมืองปาโฟส ที่นั่นพวกเขาพบนักอาคมชาวยิวชื่อบารเยซูซึ่งเป็นผู้เผยพระวจนะเท็จ บารเยซูเป็นคนของผู้ว่าราชการผู้เฉลียวฉลาดชื่อเสอร์จีอัสพอลัส ผู้ว่าส่งคนมาเชิญบารนาบัสกับเซาโล เพราะเขาอยากฟังพระวจนะของพระเจ้า แต่เอลีมาสนักอาคม (เพราะชื่อบารเยซูมีความหมายอย่างนั้น) ขัดขวางพวกเขา และพยายามหันเหผู้ว่า เพื่อไม่ให้เกิดความเชื่อ กจ 8:9; 2 ทธ 3:8แล้วเซาโลที่มีอีกชื่อว่าเปาโลก็เต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ เขาจ้องไปที่เอลีมาสและพูดว่า “เจ้าเป็นลูกของมาร ที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและเล่ห์เหลี่ยม เป็นศัตรูของทุกสิ่งที่ถูกต้อง เจ้าจะไม่หยุดบิดเบือนวิถีอันถูกต้องขององค์พระผู้เป็นเจ้าเลยหรือ มธ 13:38; ยน 8:44; 1 ยน 3:8ตอนนี้มือขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะลงโทษเจ้า เจ้าจะตาบอด มองไม่เห็นแสงตะวันช่วงหนึ่ง”
ทันใดนั้นหมอกและความมืดเข้ามาปกคลุมเอลีมาส และเขาเริ่มคลำหาคนจูงมือ เมื่อผู้ว่าเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็เกิดความเชื่อเพราะอัศจรรย์ใจในคำสอนเรื่ององค์พระผู้เป็นเจ้า
ที่เมืองอันทิโอกแคว้นปิสิเดีย
เปาโลกับพวกนั่งเรือจากเมืองปาโฟสไปที่เมืองเปอร์กาในแคว้นปัมฟีเลีย ที่นั่นยอห์นแยกจากพวกเขาและกลับไปยังเยรูซาเล็ม กจ 15:38จากเปอร์กาพวกเขาเดินทางต่อไปยังอันทิโอกในปิสิเดีย ในวันสะบาโตก็เข้าไปนั่งในธรรมศาลาของพวกยิว หลังจากอ่านหนังสือกฎบัญญัติและหนังสือผู้เผยพระวจนะแล้ว พวกหัวหน้าธรรมศาลาก็ให้คนมาบอกว่า “พี่น้อง ถ้าท่านมีคำพูดให้กำลังใจคนที่มาประชุมก็เชิญพูดเถิด”
เปาโลยืนขึ้นโบกมือแล้วกล่าวว่า “ชนอิสราเอลและท่านที่ไม่ใช่ยิวผู้นมัสการพระเจ้า โปรดฟังข้าพเจ้า พระเจ้าของชนชาติอิสราเอลเลือกบรรพบุรุษของเรา ให้เจริญรุ่งเรืองขณะที่ยังอยู่ในอียิปต์ พระองค์นำเขาออกจากประเทศนั้นด้วยฤทธิ์เดชอันยิ่งใหญ่ อพย 1:1; อพย 13:16พระองค์อดทนกับความประพฤติ13:18 ฉบับสำเนาบางฉบับว่า พระองค์ดูแลพวกเขาของพวกเขาตลอดสี่สิบปีในถิ่นทุรกันดาร อพย 16:35พระองค์ทำลายเจ็ดชนชาติในคานาอัน และมอบดินแดนของพวกเขาให้กับอิสราเอลเป็นมรดก ยชว 3:10เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดในช่วง 450 ปี
หลังจากนั้นพระเจ้าได้ให้พวกผู้วินิจฉัยมาปกครองพวกเขา จนถึงสมัยของผู้เผยพระวจนะซามูเอล วนฉ 2:16จากนั้นประชาชนขอร้องให้มีกษัตริย์ พระองค์จึงมอบซาอูลลูกชายของคีชจากเผ่าเบนยามิน ให้ปกครองอยู่สี่สิบปี 1 ซมอ 8:5; 1 ซมอ 9:16หลังจากปลดซาอูล พระเจ้าตั้งดาวิดขึ้นเป็นกษัตริย์ และพระองค์ยืนยันเกี่ยวกับดาวิดว่า ‘เราได้พบว่าดาวิดลูกชายของเจสซีเป็นคนที่เราพอใจยิ่งนัก เขาจะทำทุกสิ่งที่เราต้องการ’1 ซมอ 13:14; สดด 89:20
จากเชื้อสายของดาวิดนี้เอง พระเจ้านำพระเยซูพระผู้ช่วยให้รอดมาให้ชนอิสราเอลตามสัญญา 2 ซมอ 7:12; สดด 132:11; อสย 11:1ก่อนที่พระเยซูมา ยอห์นประกาศเรื่องการกลับใจ และการรับบัพติศมาให้คนอิสราเอลทั้งหมด มธ 3:1เมื่อยอห์นทำงานใกล้สำเร็จแล้วก็พูดว่า ‘ท่านคิดว่าข้าพเจ้าเป็นใคร ข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้ที่ท่านหา แต่ผู้หนึ่งจะมาหลังจากข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะแก้เชือกรองเท้าของพระองค์’ยน 1:20; ยน 3:28
พี่น้องลูกหลานของอับราฮัม และท่านที่ไม่ใช่ยิวผู้ยำเกรงพระเจ้า เรื่องราวแห่งความรอดนี้ก็ส่งมาเพื่อพวกเรา มธ 10:6ชาวเยรูซาเล็มและผู้มีอำนาจปกครอง เขาไม่รู้ว่าพระเยซูเป็นผู้ใด แต่ที่พวกเขาประณามพระองค์ ก็เป็นไปตามคำของผู้เผยพระวจนะ ที่อ่านกันทุกวันสะบาโต ลก 24:27; 1 คร 2:8ทั้งๆ ที่หาเหตุให้รับโทษประหารไม่ได้เลย เขาก็ยังขอให้ปีลาตฆ่าพระองค์ มธ 27:20; ลก 23:23; กจ 3:14เมื่อพวกเขาทำทุกอย่างตามที่มีเขียนไว้เกี่ยวกับพระองค์แล้ว เขาก็นำร่างลงจากไม้กางเขน และวางไว้ในอุโมงค์ แต่พระเจ้าให้พระองค์ฟื้นจากความตาย มธ 28:6; มก 16:6และพวกที่เคยเดินทางกับพระองค์จากกาลิลีมาเยรูซาเล็ม ได้เห็นพระองค์เป็นเวลาหลายวัน ตอนนี้พวกเขาเป็นพยานเรื่องของพระองค์กับประชาชนของเรายน 20:19
เราขอแจ้งข่าวประเสริฐกับท่าน คือ สิ่งที่พระเจ้าได้สัญญากับบรรพบุรุษของเราไว้ ปฐม 22:18; 2 ซมอ 7:12; อสย 4:2; ดนล 9:24พระองค์ได้ทำให้เกิดขึ้น เพื่อพวกเราที่เป็นลูกหลาน ด้วยการให้พระเยซูฟื้นขึ้นตามที่เขียนในสดุดีบทที่สองว่า
‘เจ้าเป็นลูกของเรา
วันนี้เราได้เป็นพ่อของเจ้า’13:33 สดด.2:7สดด 2:7; ฮบ 1:5
พระเจ้าให้พระองค์ฟื้นจากความตายเพื่อจะไม่เน่าเปื่อยเลย ดังที่พระเจ้าได้กล่าวว่า
‘เราจะให้พรบริสุทธิ์และมั่นคง ที่เราสัญญาไว้กับดาวิดแก่พวกเจ้า’13:34 อสย.55:3อสย 55:3
และอีกตอนหนึ่งว่า
‘พระองค์จะไม่ปล่อยให้องค์บริสุทธิ์ของพระองค์เน่าเปื่อย’13:35 สดด.16:10 (ดูฉบับ LXX)สดด 16:10; กจ 2:31
เมื่อดาวิดรับใช้ตามประสงค์ของพระเจ้าในชั่วอายุของเขาแล้ว เขาก็ล่วงหลับไป ถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษ และร่างกายของเขาก็เน่าสลายไป 1 พกษ 2:10; กจ 2:29แต่ผู้ที่พระเจ้าให้ฟื้นขึ้นนั้นไม่เน่าเปื่อยกจ 2:31
ฉะนั้น เพื่อนทั้งหลาย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านรู้ว่า โดยทางพระเยซูนี้เอง บาปจึงได้รับการอภัย นี่คือข้อความที่พระเจ้าให้ประกาศกับท่าน อสย 53:12; ยรม 31:34; ลก 24:47ทุกคนที่เชื่อในพระองค์ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พ้นจากโทษบาปทุกอย่าง ซึ่งกฎบัญญัติของโมเสสทำไม่ได้ รม 3:20ระวังให้ดี อย่าให้สิ่งที่ผู้เผยพระวจนะได้กล่าวไว้เกิดขึ้นกับท่าน คือ
‘ดูเถิด เจ้าคนช่างเยาะเย้ย
จงสงสัยและพินาศไป
เพราะเราจะทำบางสิ่งในยุคของเจ้า
ซึ่งเจ้าจะไม่มีวันเชื่อ
ถึงแม้ว่ามีใครบอกเจ้า’13:41 ฮบก.1:5”ฮบก 1:5
ขณะที่เปาโลกับบารนาบัสกำลังออกจากธรรมศาลา คนที่นั่นเชิญให้เขาสอนเรื่องนี้ในวันสะบาโตถัดไป พอประชุมเสร็จแล้ว คนยิวและไม่ใช่ยิวที่มานับถือศาสนายิวหลายคน เดินตามเปาโลกับบารนาบัสไป ทั้งสองพูดคุยกับพวกเขา และกำชับให้อยู่ในพระคุณของพระเจ้าต่อไปกจ 11:23
ในวันสะบาโตต่อมาคนเกือบทั้งเมืองพากันฟังพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า พวกยิวพอเห็นฝูงชนก็อิจฉา เริ่มพูดให้ร้ายและต่อต้านสิ่งที่เปาโลพูด
เปาโลกับบารนาบัสตอบอย่างกล้าหาญว่า “เราต้องประกาศพระวจนะของพระเจ้าให้พวกท่านก่อน แต่ในเมื่อท่านปฏิเสธและไม่เห็นว่าตัวเองคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ เราก็จะไปหาคนที่ไม่ใช่ยิว ฉธบ 32:21; กจ 3:26; กจ 4:29; กจ 18:6เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าบัญชาเราไว้ว่า
‘เราทำให้เจ้า13:47 ภาษากรีกเป็นรูปเอกพจน์เป็นแสงสว่างให้คนที่ไม่ใช่ยิว
เพื่อเจ้า13:47 ภาษากรีกเป็นรูปเอกพจน์จะนำความรอดไปจนถึงสุดแผ่นดินโลก’13:47 อสย.49:6”อสย 49:6; อสย 42:6; ลก 2:32
พวกคนที่ไม่ใช่ยิวพอได้ยินก็ดีใจ ยกย่องพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า และทุกคนที่กำหนดไว้ให้มีชีวิตนิรันดร์ก็เชื่อ
พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าเผยแพร่ไปทั่วเขตแคว้น แต่พวกผู้นำยิวยุยงสตรีชนชั้นสูงผู้ยำเกรงพระเจ้า และบุรุษที่เป็นผู้นำในเมืองนั้น ให้ข่มเหงและไล่เปาโลกับบารนาบัสออกจากเขตแคว้นนั้น 2 ทธ 3:11ทั้งสองจึงสะบัดฝุ่นออกจากเท้าเพื่อเป็นการเตือนพวกเขา แล้วไปที่อิโคนียูม มธ 10:14; มก 6:11; ลก 9:5พวกสาวกก็เต็มด้วยความยินดีและด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์