สภษ สุภาษิต, บทที่ สุภาษิต, บทที่ 10
สุภาษิตของโซโลมอน
สุภาษิตของโซโลมอนมีดังนี้
ลูกชายที่ฉลาดทำให้พ่อสุขใจยินดี
แต่ลูกชายที่โง่เขลาทำให้แม่โศกเศร้าสภษ 15:20
ทรัพย์สมบัติที่ได้มาอย่างทุจริตนั้นไม่จีรังยั่งยืน
แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความตายสภษ 11:4; โยบ 20:20
พระยาห์เวห์ไม่ปล่อยให้คนชอบธรรมหิวโหย
แต่พระองค์ขัดขวางความปรารถนาของคนชั่วร้ายสดด 33:19; อสย 49:26
มือที่เกียจคร้านทำให้ยากจน
แต่มือที่ขยันทำให้มั่งคั่งสภษ 21:5
คนที่สะสมพืชผลในฤดูร้อน เป็นลูกที่รอบคอบ
แต่คนที่หลับในฤดูเก็บเกี่ยว เป็นลูกที่น่าอับอาย
พระพรอยู่บนศีรษะของคนชอบธรรม
แต่ความโหดร้ายไหลท่วมปากของคนชั่ว10:6 หรือ แต่ปากของคนชั่วซุกซ่อนความโหดร้าย
10:7 ดู ปฐก.48:20ชื่อของคนชอบธรรมจะใช้เป็นคำอวยพร
แต่ชื่อของคนชั่วจะเสื่อมเสียไปสดด 112:6; มธ 26:13
จิตใจที่ฉลาดจะรับคำสั่งสอน
ส่วนคนโง่พูดพล่อยๆ ก็ถึงแก่หายนะสดด 141:5; ยก 3:17
ใครที่เดินด้วยความซื่อสัตย์ก็เดินอย่างมั่นคง
แต่ใครที่เดินในทางคดจะถูกเปิดโปง
ใครที่ขยิบตาอย่างมีเลศนัยก่อความเดือดร้อน
และคนโง่ที่พูดพล่อยๆ ก็พบหายนะสภษ 6:13
ปากของคนชอบธรรมเป็นน้ำพุซึ่งให้ชีวิต
แต่ปากของคนชั่วซุกซ่อนความโหดร้าย
ความเกลียดชังยั่วยุให้เกิดความแตกแยก
แต่ความรักบดบังความผิดทั้งมวล1 ปต 4:8; 1 คร 3:4
ปัญญาพบได้จากริมฝีปากของผู้มีวิจารณญาณ
แต่ไม้เรียวมีไว้หวดหลังคนไม่รู้จักคิด
คนฉลาดสั่งสมความรู้
แต่ปากของคนโง่นำความย่อยยับ
ความมั่งคั่งของคนรวยเป็นเมืองปราการของพวกเขา
ส่วนความยากจนเป็นหายนะของคนจนสภษ 18:10
ค่าจ้างของคนชอบธรรมคือชีวิต
แต่ค่าตอบแทนของคนชั่วคือบาปและความตาย
ใครที่ใส่ใจวินัยก็ชี้ทางสู่ชีวิต
แต่ใครเพิกเฉยต่อคำตักเตือนก็พาคนอื่นหลงผิดสภษ 12:1
ใครที่ปกปิดความเกลียดด้วยริมฝีปากที่โกหก
และพูดใส่ร้ายก็เป็นคนโง่
การพูดมากหยุดความบาปไม่ได้
แต่คนฉลาดรอบคอบย่อมยั้งลิ้นของตนปญจ 10:14
ลิ้นของคนชอบธรรมคือเงินเนื้อดี
แต่จิตใจของคนชั่วมีค่าน้อย
ริมฝีปากของคนชอบธรรมหล่อเลี้ยงคนมากมาย
แต่คนโง่ตายเพราะขาดสามัญสำนึกมธ 12:35
พระพรของพระยาห์เวห์นำความมั่งคั่งมาให้
โดยไม่ต้องทุกข์ยาก
คนโง่เพลิดเพลินกับการวางแผนชั่ว
แต่คนที่มีความเข้าใจจะชื่นชมยินดีในสติปัญญา
สิ่งที่คนชั่วหวาดกลัวจะมาถึงพวกเขา
แต่สิ่งที่คนชอบธรรมปรารถนาจะบรรลุผล
เมื่อพายุกระหน่ำ คนชั่วจะจากไป
แต่คนชอบธรรมจะยืนหยัดมั่นคงเป็นนิตย์สดด 37:36
น้ำส้มสายชูกับฟัน และควันกับตาเป็นอย่างไร
คนขี้เกียจก็คนที่ใช้งานเขาขัดเคืองอย่างนั้น
ความยำเกรงพระยาห์เวห์ต่อชีวิตให้ยืนยาว
แต่ปีเดือนของคนชั่วนั้นสั้นลง
ความหวังของคนชอบธรรมคือความยินดี
แต่ความหวังของคนชั่วก็สูญเปล่าโยบ 8:13; สดด 112:10
ทางของพระยาห์เวห์เป็นป้อมปราการของคนดีไม่มีที่ติ
แต่เป็นความหายนะของคนชั่ว
คนชอบธรรมจะไม่ถูกถอนรากถอนโคน
แต่คนชั่วจะไม่คงอยู่ในแผ่นดิน
ผลแห่งสติปัญญามาจากปากของคนชอบธรรม
แต่ลิ้นที่ปลิ้นปล้อนจะเงียบไป
ริมฝีปากของคนชอบธรรมรู้ว่า สิ่งใดเป็นที่โปรดปราน
แต่ปากของคนชั่วรู้แต่สิ่งที่ตลบตะแลง