Die Zehn Gebote

Die Zehn Gebote sind in 2. Mose, Kapitel 20, und in 5. Mose, Kapitel 5, aufgezeichnet. Das Alte Testament nennt sie „die Worte des Bundes“ (2Mo 34:28) und „die Zehn Worte“ (2Mo 34:28; 5Mo 4:13); das Neue Testament nennt sie „die Gebote“, auf Griechisch ἐντολαί (Mt 19:17; Röm 13:9). Heute heißen sie oft der Dekalog, nach dem griechischen δέκα λόγοι, „zehn Worte“.

Die beiden Aufzeichnungen der Zehn Gebote sind im Wesentlichen gleich. Sie nennen aber verschiedene Gründe für das Sabbatgebot: In 2. Mose beruht es auf der Schöpfung der Welt, in 5. Mose auf der Befreiung Israels aus der Sklaverei in Ägypten.

Im Neuen Testament beziehen sich Jesus und die Apostel mehrfach auf diese Gebote, und zwar auf alle außer dem Sabbatgebot. Sie sprechen vor allem davon, die Gebote innerlich zu halten und nicht nur äußerlich. Sie heben zwei Hauptforderungen hervor: die Liebe zu Gott und die Liebe zum Nächsten.

2. Mose und 5. Mose

“เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ออก​มา​จาก​การ​เป็น​ทาสนั้น

เจ้า​ต้อง​ไม่มี​พระ​อื่นๆ​นอกจาก​เรา

เจ้า​ต้อง​ไม่​สร้าง​รูปเคารพ​หรือ​รูปเหมือน​อะไร​ที่​มี​อยู่​ใน​ท้องฟ้า​เบื้องบน​หรือ​ใน​โลก​เบื้องล่าง หรือ​ใน​น้ำ​ใต้​พื้นดิน เจ้า​ต้อง​ไม่​กราบ​ไหว้​หรือ​บูชา​สิ่ง​เหล่านั้น เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง บาป​ของ​พ่อ​เจ้า​ที่​ทำไว้ เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​ไป​สามสี่​ชั่วคน คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​เกลียด​เรา ส่วน​คน​ที่​รักเรา​และ​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของเรา เรา​จะ​รัก​ลูกหลาน​ของเขา​ไป​เป็น​พันๆ​รุ่น20:6 ส่วน​คน … พันๆ​รุ่น หรือ​แปล​ได้​อีก​อย่าง​หนึ่ง​ว่า “แต่​เรา​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​แก่​ประชาชน​เป็น​พันๆ​คน​ที่​รักเรา​และ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของเรา”

เจ้า​ต้อง​ไม่​อ้าง​ชื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​เล่นๆ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ถือ​ว่า​คนนั้น​ไร้ความผิด ที่​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​มา​สาบาน​กัน​เล่นๆ

อย่า​ลืม​ที่​จะ​ถือ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ ใน​ช่วง​หก​วัน​แรก​ของ​แต่ละ​อาทิตย์ เจ้า​ก็​ทำงาน​ได้​ตาม​ปกติ

แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด เป็น​วันหยุด​พักผ่อน ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​อะไรเลย​ใน​วันนี้ ทั้ง​เจ้า ลูกชาย ลูกสาว ทาส​ชาย ทาส​หญิง สัตว์​ทุกตัว หรือ​แม้แต่​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​ร่วม​กับเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​ท้องฟ้า พื้นดิน และ​มหาสมุทร รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​พวกมัน เป็น​เวลา​หกวัน แต่​พระองค์​หยุด​พักผ่อน​ใน​วัน​ที่เจ็ด นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระยาห์เวห์ ถึง​ได้​อวยพร​วัน​ที่เจ็ด​และ​ตั้ง​ให้​มัน​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์

ให้​เคารพ​พ่อแม่​ของเจ้า เพื่อ​พวกเจ้า​จะได้​มี​ชีวิต​ยืนยาว​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​กำลัง​ให้​กับเจ้า

ห้าม​ฆ่า​คน

ห้าม​มีชู้​กับ​ผัวเมีย​คนอื่น

ห้าม​ขโมย

ห้าม​เป็น​พยานเท็จ​ปรักปรำ​เพื่อน​บ้าน​ของเจ้า

ห้าม​โลภ​อยากได้​บ้าน​ของ​คนอื่น ห้าม​โลภ​อยากได้​ของ​ของ​เพื่อน​บ้าน ไม่ว่า​จะ​เป็น​เมีย​ของเขา ทาส​ชายหญิง วัว ลา หรือ​อะไร​ก็​แล้วแต่​ที่​เป็น​ของ​เพื่อน​บ้าน”

2. Mose 20:2–17 · ขจง.อ่านเข้าใจง่าย

‘เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ออก​มา​จาก​การ​เป็น​ทาสนั้น

เจ้า​ต้อง​ไม่​มี​พระ​อื่น​นอก​จาก​เรา5:7 นอก​จาก​เรา หรือ​แปล​ตรงๆ​ว่า ต่อหน้า​เรา

เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​รูปเคารพ​ให้​กับ​ตัวเอง ไม่​ว่า​จะ​เป็น​รูป​อะไร​ก็​ตาม​ที่​อยู่​ใน​ท้องฟ้า หรือ​อยู่​บน​พื้นดิน หรือ​อยู่​ใต้​น้ำ

เจ้า​ต้อง​ไม่​กราบ​ไหว้​หรือ​รับใช้​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น เพราะ​เรา คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง5:9 พระเจ้า​ที่​หึงหวง หรือ “เรา​คือ เอล คานาห์ พระเจ้า​ที่​หึงหวง” บาป​ที่​รุ่น​พ่อ​ทำไว้ เรา​จะ​ไป​ลงโทษ​ที่​ลูก​ของ​เขา และ​แม้แต่​หลาน เหลน ของ​คน​พวกนั้น​ที่​เกลียด​เรา แต่​คน​ที่รัก​เรา​และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา เรา​ก็​จะ​เมตตาปรานี​ครอบครัว​ของ​เขา​เป็น​พันๆ​รุ่น

เจ้า​ต้อง​ไม่​อ้าง​ชื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เล่นๆ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ถือ​ว่า​คนนั้น​มี​ความ​ผิด​ที่​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​มา​สาบาน​กัน​เล่นๆ

ให้​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ไว้​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่งไว้ ใน​ช่วง​หก​วัน​แรก​ของ​แต่​ละ​อาทิตย์ เจ้า​ก็​ทำ​งาน​ได้​ตาม​ปกติ

แต่​วัน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​หยุด​พักผ่อน ซึ่ง​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใดๆ​ใน​วันนั้น ทั้ง​ตัวเจ้า ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า หรือ​ทาส​ชาย​หญิง หรือ​วัว​หรือ​ลา​ของเจ้า หรือ​สัตว์​อื่นๆ​ของ​เจ้า​หรือ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​เจ้า เพื่อ​ว่า​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า​จะ​ได้​หยุด​พักผ่อน​เหมือน​เจ้า อย่า​ลืม​ว่า​เจ้า​ก็​เคย​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​มา​ก่อน และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​ที่นั่น​ด้วย​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​แขน​ที่​แข็งแกร่ง​ของ​พระองค์ เพราะ​อย่างนี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ถึง​ได้​สั่ง​ให้​เจ้า​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา

ให้​เคารพ​พ่อแม่​ของ​เจ้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้ เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​มี​อายุ​ยืนยาว​และ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​กำลัง​ให้​กับ​เจ้านี้

เจ้า​ต้อง​ไม่​ฆ่า​คน

เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​ชู้

เจ้า​ต้อง​ไม่​ขโมย

เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​พยาน​เท็จ5:20 เป็น​พยาน​เท็จ พูด​โกหก ปรัก​ปรำ​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า

เจ้า​ต้อง​ไม่​อยาก​ได้​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน เจ้า​ต้อง​ไม่​โลภ​อยาก​ได้​ของ​ของ​เพื่อน​บ้าน ไม่​ว่า​จะ​เป็น​บ้าน ที่นา ทาส​ชายหญิง วัว หรือ​ลา หรือ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​เป็น​ของ​ของ​เพื่อน​บ้าน​เจ้า’”

5. Mose 5:6–21 · ขจง.อ่านเข้าใจง่าย

Wie die Gebote gezählt werden

Der Text enthält mehr als zehn Vorschriften, und es gibt mehr als eine Möglichkeit, ihn in zehn Gebote einzuteilen. Die Tabelle zeigt, als welches Gebot jede Stelle in der jeweiligen Tradition gezählt wird. Ein Strich bedeutet, dass die Stelle nicht zu den Geboten gezählt wird. „Einl.“ steht für die Einleitung: Sie hat keine eigene Nummer, gilt aber als Teil der Zehn Gebote.

Text 2. Mose 5. Mose Septuaginta Talmud Augustinus Philo katholisch lutherisch reformiert
„Ich bin der HERR, dein Gott …“ 20:2 5:6 — 1 — — 1 — Einl.
„Du sollst keine anderen Götter neben mir haben“ 20:3 5:7 1 2 1 1 1 1 1
„Du sollst dir kein Bildnis noch irgend ein Gleichnis machen …“ 20:4–6 5:8–10 2 2 1 2 1 — 2
„Du sollst den Namen des HERRN, deines Gottes, nicht mißbrauchen …“ 20:7 5:11 3 3 2 3 2 2 3
„Gedenke des Sabbattags …“ („Den Sabbattag sollst du halten …“) 20:8–11 5:12–15 4 4 3 4 3 3 4
„Du sollst deinen Vater und deine Mutter ehren …“ 20:12 5:16 5 5 4 5 4 4 5
„Du sollst nicht töten“ 20:13 5:17 6 6 5 7 5 5 6
„Du sollst nicht ehebrechen“ 20:14 5:18 7 7 6 6 6 6 7
„Du sollst nicht stehlen“ 20:15 5:19 8 8 7 8 7 7 8
„Du sollst kein falsch Zeugnis reden …“ 20:16 5:20 9 9 8 9 8 8 9
„Laß dich nicht gelüsten deines Nächsten Hauses“ 20:17 5:21 10 10 10 10 10 9 10
„Laß dich nicht gelüsten deines Nächsten Weibes“ 20:17 5:21 10 10 9 10 9 10 10
„… noch seines Knechtes noch seiner Magd … noch alles, was dein Nächster hat“ 20:17 5:21 10 10 10 10 10 10 10
  • Septuaginta — die griechische Übersetzung des Alten Testaments. Ihrer Einteilung folgen heute die orthodoxe Kirche und die meisten protestantischen Kirchen, mit Ausnahme der Lutheraner.
  • Talmud — in der jüdischen Tradition ist das erste Gebot die Einleitung, „Ich bin der HERR, dein Gott …“.
  • Der heilige Augustinus folgt der jüdischen Tradition, zählt die Einleitung aber nicht als Gebot. Er teilt das letzte Gebot, „Laß dich nicht gelüsten“, in zwei Gebote und folgt dabei der Wortfolge von 5. Mose.
  • Philo von Alexandria teilt den Text ein wie die Septuaginta, stellt aber „Du sollst nicht töten“ und „Du sollst nicht ehebrechen“ in umgekehrter Reihenfolge.
  • Die katholische Kirche folgt der Einteilung Augustins, zählt die Einleitung aber zum ersten Gebot.
  • Die Lutheraner folgen der Einteilung Augustins ohne das Bilderverbot und legen den Text von 2. Mose zugrunde.
  • Die reformierten Kirchen folgen der Einteilung der Septuaginta. Die Einleitung gilt als notwendiger Teil der Zehn Gebote und wird immer zusammen mit ihnen gesprochen.